18 december 2011: Een toereke met de MTB op de "baan"

Vandaag werd er een ritje met de mountainbike op de baan op het programma. Dit had zo zijn redenen. Voor eerst is er de laatste week meer regen gevallen dan in de afgelopen 3 maanden. Dan had onze Guy vorige week een kwalijke val gemaakt waarbij zijn ribben geraakt werden. Bijna alle Pointbikers (zelfs ik) zagen dit zitten. Gingen van de partij zijn: Guy, Erik, Kim, Mark, Johan, Geert, Dylan, Lieven en mezelf. Om 9u werd er afgesproken in Halle Zoersel, maar bij het ontwaken regende het hard dus vreesde ik voor enkele forfaits. De buienradar voorspelde droger weer dus het zou wel meevallen dacht ik. En inderdaad iedereen was keurig op tijd. Alleen was er van onze Lieven geen sprake. Johan VK had hem proberen wakker te krijgen maar dat lukte blijkbaar niet. Misschien heeft zijne "boose for life" van de avond ervoor iets teveel van zijn krachten gevergd. Wij dus weg zonder onze Lieven. Onze Guy had een knooppunten route uitgedokterd met een paar onverharde stukken. Een paar was een understatement. Na een goed uur werden de hemelsluizen open gezet en viel de smeldende sneeuw met bakken uit de lucht. Vanaf toen werd het redelijk stil in de groep. Iedereen verlangde naar het einde. Onze Mark voelde dat hij een goed jaar had stil gelegen en had het op het einde wat lastig. Na een 54km kwamen we terug in Halle aan. De garage van onze voorzitter deed dienst als kleedkamer voor de deugddoende warme kleren. Daarna werd er nog wat bijgeklets in de Pelikaan (de plaatselijke kroeg van Halle). Toch al bij al blij dat we met zoveel moedige trappers waren, anders had ik waarschijnlijk niet gereden dit weekend. Lang leve de mmountainbike toerekes op de baan! Grs Johan

Zondag 4 december 2011: MTB tocht te Weerde

Met zijn vijven waren we aan de start: Guy, Kim, Jan, Geert ennekik.
Wegens te vroeg hadden we Lieven niet kunnen mobiliseren, Erik had een snotvalling en de rest andere verplichtingen.
Van het forum had ik begrepen dat dit een lichtlopende tocht zonder al te veel acrobatentoeren was dus dat zag ik wel zitten...
Toen Guy en ik onze spullen uitpakten op de parking stelden we een klein technisch probleempje vast: Onze voorzitter had twee verschillende schoenen bij waarvan ene zonder voetplaatje.
En het moet gezegd worden: Hij heeft de tocht op één been uitgereden!
De lichtlopende tocht bleek door de regen van zaterdag toch iets vettiger uit te vallen dan ik gedacht had en der zaten toch best wat verraderlijke stukjes tussen. Na een paar km hebben Geert en ik de bodem van wat dichterbij bekeken. Geert zou dat trouwens nog een paar keren doen. Jan bleek bij de aankomst ook een buiteling gemaakt te hebben.
De Brabantse modder bleek ook veel beter te hechten aan de fiets dan het Kempense zand: Af en toe kon je de één en ander terug vrijmaken.
Ook veel materiaalpech en lekke banden gezien onderweg.
Al bij al een mooie tocht: Goed afgepijld, vrij veel afwisseling en het weer zat mee.

Der staan trouwens foto's op www.mtbweerde.be: In de eerste verzameling 36-37 en in de tweede 62-63-160.

Tot de volgende,
Johan VK

25 September: MTB toertocht Waarloos!

Voila, De kop is er af. Zalig weer, niet te veel volk, zeer schone omloop,... Rekening houden met al de afgelegde km (van Kim tot start, den toer en dan terug naar Kim) hebben we toch tegen de 70 a 75km afgetrapt. We waren met 4; Kim, Marc, Rikketik Boon en ik. We kozen voor de volle 55km. Tot aan de eerste bevoorrading (in de schorre) zijn we allen samen gebleven. Dan begon het verschil van de getrainde km te spelen en heeft Rik de rol moeten lossen. Aan de putten van Walem heeft ook Marc de handdoek moeten smijten en vanaf de laatste 10km (wat er later nog 15 bleken te zijn) heb ik ook in Kim mijn meerdere moeten erkennen. De 55 km bleken er uiteindelijk 60 te zijn maar iedereen was content van zijn geleverde prestatie en na het nuttigen van een Grimbergen zijn we dan tegen 13h toch thuis gesukkeld. Nen toffe toertocht, ideall om het seizoen te starten en die bij vochtiger weer wel eens serieus zwaar zou kunnen uitvallen. Hop naar de volgende.....enige suggesties?? Groeten, jan

Fietsvakantie in de Pyreneeën

Donderdag 2 juni was het eindelijk zover, de dag die bij de Pointbikers in het vet stond aangekruist. Onze fietsvakantie naar de Pyreneeën kon van start gaan.

Het was vroeg dag die ochtend. Om 2u liep mijn wekker af. Even nog wat eten en dan de fietsen op het rek plaatsen. Om 2u45 ging ik namelijk eerst onze soigneur ophalen. Daar aangekomen bleek er nog niet veel beweging te zijn. Even een sms-je gestuurd, en ja hoor daar stond hij dan, blijkbaar overslapen. Met een kwartier vertragen waren we dan toch in de Vredestraat. Kim, Geert, Dylan en Erik stonden ons daar al op te wachten. Op de mannen van Zoersel moesten we niet niet wachten , die gingen een paar uurtjes later vertrekken.
Het zou een lange rit worden van 1200 km richting Bagnère de Bigorre.
Er werd om de 300 km halt gehouden op één of ander benzinestation. De sfeer zat er toen al goed in.
Vanaf Toulouse begon het echter al fel te regen, dat was dus al heel wat minder.

Klokslag om 16u reden we de parking op van "Domaine Ramonjuan". Dat zag er op het eerste gezicht niet slecht uit. We werden rond geleid naar ons 3 appartementjes. Iedereen zag het meteen zitten, enkel het weer moest nog veranderen.
Dylan, Geert, Guy Soigneur en Dylan namen een apartement voor zich, Erik, Guy en lieven ook en tenslotte de 2 Johans het andere. Iedereen had plaats zat en dus iedereen content.

Dag 1

Met enige spanning werd ik wakker, niet omwille van de beklimming van de Tourmalet maar wel van het weer. Je kan alles goed voorbereiden maar op het weer heb je nu eenmaal geen vat.
Toen ik de gordijn van mijn kamer open trok was ik dan ook superblij dat ik enkel een blauwe lucht zag. Dit kan al niet meer stuk dacht ik.
Tijdens het basic ontbijt werd er al wat gepokerd, vooral door onze voorzitter. Daarna werd alles in gereedheid gebracht om rond 9 u te vertrekken. Er stond een rit van 140 km op het programma met de beklimming van de Tourmalet en Luz Ardiden.
Nog even een groepsfoto en weg waren we.
Onze Soigneur kei fier met zijn nieuwe volgwagen. Hij gaat er ook op vooruit.
Na 10 oplopende kilometers kwamen we aan de voet van de Tourmalet. De spanning stond op de meeste gezichten af te lezen. Nog even twijfelen, korte mouwen of lange, helm of zonder kortom hetzelfde senario als anders.
Uiteindelijk was iedereen klaar voor een klim van 17 km. De eerste 4 km waren licht lopend (rond de 4%). Lieven loste als eerste de rol. Hij ging de klim op zijn eigen tempo naar boven rijden, best wel verstandig. Toen we aan het steile stuk begonnen haakten ook Johan VK en Geert af. We reden met ons 5 een gstaag tempo van rond 11 km/h. Niet slecht als je weet dat de stijgingsgraad hier niet onder de 8% komt. Blijkbaar was dit tempo voor onze voorzitter toch iets te snel. Van zijn belofte kwam vandaag niets in huis. We waren nog met 4 en dat gingen we zo proberen vol te houden tot aan de top. Ik zag dat Dylan blijkbaar als enigste onder ons geen enkele moeite moest doen om dit tempo aan te houden. Voor hem kon het gerust wat sneller. Na 1u24' klimmen waren we boven. Het was een prachtig uitzicht en een ongeloofelijk goed gevoel om op deze mytische col boven te komen.
Nadien volgden Guy, Johan VK, Geert en Lieven in ons zog.

Nu namen we de afdaling van 19 km tot in Luz-Saint-Sauveur. Aangezien het reeds 12u was besloten we om daar eerst iets te eten voor we de klim van Luz Ardiden gingen aanvatten.
Na het binnenslagen van de nodige koolhydraten werd onze toer verder gezet.
Lieven en Johan VK gingen de klim rijden tot aan de splitsing op 5 km van de top.
Deze col bedroeg ook 14 km en ook één van buiten categorie, stoempen dus. Dylan had er duidelijk zin in en ging voor de bergprijs. Hij bewees nog maar eens dat hij bergop niet te volgen is. Kim en Erik namen weer een goed tempo. Zelf voelde ik dat dit net iets te snel ging. Was het de vermoeidheid van de autorit dat ik nog niet verteerd had, in ieder geval kon ik niet beter. Ik heb dan maar op mijn eigen tempo naar boven gereden. Hoe meer we de top naderde hoe meer ook de wolken dichterbij kwamen. Dylan kwam als eerste boven gevolgd door Erik en Kim, ik, Guy en Geert. Knap werk van deze laatste aangezen zijn voorbereiding de laatste maand wat verstoord was.
Daarna de afdaling terug naar Luz-Saint-Sauveur en dan richting Argelés-Gazost op zoek naar Lieven en Johan VK, zij waren namelijk al rustig verder gereden. Er werd stevig doorgereden en wat later kwamen we ze tegen. Op vraag van Lieven had ik de laatste 50 km langs rustige weg gepland. Mooi was dat wel maar ook wel pittig. Op een gegeven moment kwamen we op een smalle weg (onze Soigneur kon er juist met zijn wagen langs) waar het gedurende 3 km zeer steil opliep ( rond 13%). Dit was voor sommige onder ons wat teveel van het goede en hadden dan ook de kracht niet meer om hun kleinste versnelling nog rond te krijgen, stappen was dus het enigste alternatief.
Na deze klim hadden we het ergste gehad en konden we dat laatste 20 km afwerken.
Heel moe maar voldaan kwamen we om 18u aan ons appartement.



Dag 2

Vandaag stond er weer een zware rit op het programma met 4 cols.
Iedereen had blijkbaar goed geslapen na de zware inspanningen van de dag ervoor.
Nu geen blauwe lucht maar wel een dik wolkenmassa. Dat zag er niet goed uit.
Iedereen had zijn voorzorgen al genomen voor de regen.
Na amper 5 km was het al van dat, het begon te regenen. De regenjasjes werden aangedaan en er werd verder gereden richting voet van de Col d'Aspin. De col zelf is 13 km lang maar wel niet zo stijl (gemiddeld 5%). De regen viel met bakken uit de lucht. De moraal was bij de meesten onder ons ver te zoeken. Lieven besloot na enkel kilometers de pijp aan maarten te geven en maakte rechts omkeer terug naar ons Appartement. Wij zetten nog dapper verder hopende dat het droger ging worden. Tijdens het klimmen voelde ik wel dat de benen nog niet bekomen waren van de dag ervoor. Ook aan mijn hartslag zag ik dat. Het fietsen ging echter wel vlot. Samen met Guy en Dylan reden we op ons gemak naar boven. Kim en Erik waren heel de vakantie onafscheidelijk, de één wou niet onderdoen voor de andere, en reden iets sneller naar boven.

Eenmaal boven werd er beslist dat het misschien beter was om rechts omkeer te maken. In dit weer was verder fietsen geen optie. Het moet wel plezant blijven vonden we.
Door het vele water was de afdaling super gevaarlijk, Johan VK kan dit nog beamen.
Rond de middag was iedereen terug aan ons appartement, volledig doorweekt.
Iedereen was het erover eens dat dit de beste optie was. Pas rond 14u stopte het met regenen en klaarde het op. Ideaal om buiten wat te chillen en wat te recupereren.
Achteraf zou blijken dat dit een welgekomen rustdag was.


Dag 3

Onze laatste fietsdag was aangebroken. Met veel plezier stelden we s'morgens vast dat het weer mooi weer was. Daar hadden we heimelijk op gehoopt. We moesten eerst met onze auto naar Lourdes rijden van waaruit we onze rit zouden aanvangen. De rust had mij blijkbaar goed gedaan want mijn benen voelde veel beter aan. Er wachten ons enkel de Soulor en de Aubisque. Na een 15 km kwamen we aan de voet van de Soulor. Guy stond ons daar aal op te wachten. Even nog een plasje maken dacht ik. Dat was zonder de rest gerekend want blijkbaar was iedereen, op Geert na, al vertrokken. De klim moest nog beginnen of ik moest nog achtervolgen. Op dat moment vond ik dat niet zo leuk.
Erik en Kim hadden het in de mot en wachten mij en Geert op. Dylan had zich ook laten afzakken. Het moment was weer gekomen om tempo te maken. Het uitzicht dat ons gepresenteerd werd was adembenemend mooi. Dit was echt genieten. Dylan had blijkbaar een plan en ging versnellen. Dit was voor mij van het goede teveel. Ik nam mij voor om op mijn tempo naar boven te rijden. Kim kon het niet laten en pikte zijn wagentje aan dat van den Dylan, zelfmoord dacht ik bij mezelf. Even later zagen we dat Kim ook de rol bij Dylan moest lossen en dat was het sein voor Erik om naar Kim te rijden en mij achter te laten. Op een goede 3 km van de top kwam ik door niet sneller te rijden toch dichter bij Erik en Kim. Toen ik dan nog zag dat achter onze Soigneur zijne auto Dylan zich voor de grap had verstopt was voor mij het sein om even op de trappers te gaan staan. Ik kwam zo bij Kim en Erik. Zij hadden duidelijk hun krachten minder gedosseerd. Het moment was voor mij gekomen dacht ik. Als eerste boven komen op de Soulor (met dank aan Dylan) was voor mij toch wel een leuke gedachte.
Zo geschiede ook en een beetje later kwam Dylan achter de rug van Kim ook over de top. De rest volgde. Na het voeren van de lokale schapen (voor sommige geiten) reste ons nog een kleine afdaling en dan nog 7 km naar de top van de Aubisque. Zelfs heb ik wel al een aantal bergen opgereden maar wat ik daar zag was toch wel veruit het mooiste landschap.
Onze voorzitter wou toch ook zijn moment of glorie en was er zachtjes tussen uitgemuisd bij de eerste klim kilometers van de Aubisque. Ik had het in de smiezen en voelde me opeens zo goed dat ik er met de Kim ben naartoe ben gereden. De rest was nog aan het genieten en had het steekspel niet door. Samen met Kim en Guy zijn we zo over onze laatste col gereden. Iedereen kwam vlot boven. Dikke pluim voor Geert, Johan VK en Lieven die ondanks hun mindere trainingskilometers toch goed zijn boven geraakt.

Daarna nog een mooie afdaling naar Laruns, waar we hebben gegeten, en daarna terug naar Lourdes op een golvend parcours achterna gezeten door donkere onweerswolken.
Op het einde van de rit was het vat van de Lieven leeg en ben ik zoals een wegkapitein hoort te doen bij hem gebleven. Voor het goed en wel begon te regenen kwamen wij ook na een 120 km aan de wagen.




Zo was er weer een einde gekomen aan een onvergetelijke fietsvakantie. Het was een droom van mij om ooit eens in de Pyreneeën enkel mytische Tour cols te beklimmen.
Bij deze is dat dus gebeurd.
Hopelijk is volgend jaar iedereen weer even gemotiveerd om dit ergens te evenaren of zelfs te overtreffen. Deze groep is te uniek om dat niet te doen.

De wegkapitein

Johan

29 mei 2011: Laatste trainingsrit voor afreis naar de Pyreneeën

Vandaag stond onze laatste trainingsrit in Tilff op het programma. Door omstandigheden was er maar 3 man die aan deze rit konden deelnemen. Mei is elk jaar wel een lastige maand met allerlei comunnies of schoolfeesten. Dit jaar was het niet anders. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het met 3 niet zag zitten om zo ver ter rijden. Gelukkig hebben we tegenwoordig een aternatief met Bacwalde. Zij zijn ook in volle voorbereiding met hun trip naar de Vogezen en gingen naar Scherpenheuvel rijden. Een tocht van 125km, toch beter dat dan op onze alleen wat te gaan stoempen.

Kim en Erik waren direct akkoord. Ik heb dan Johan VK verwittigd aangezien hij enkel mee kon wanneer hij terug om 14u kon thuis zijn. Hij zag dat dadelijk zitten aangezien hij nog wat extra kilometers kon gebruiken.

Om 7u30 waren Kim, Erik, Johan VK en ondergetekende aan den Bacwalde waar nog 10 anderen klaar stonden. Mooi groep, ideaal om op de baan te rijden. Het was droog maar bewolkt en fris, iets wat we den laatste tijd niet meer gewend waren. Hopelijk geen voorbode van het weer dat ons te wachten staat in de Pyreneeën.

Er werd dus koers gezet richting aarschot. Het tempo was gezapig. Ideaal om er wat in te komen. Zelf had ik een zwaar weekend achter de rug met iets teveel alcohol. Dat deed zich serieus gevoelen op de eerste hellingen. Het was alsof ik mijn eerste rit maakte met wat hoogtemeters. Gelukkig kende ik de reden anders zou ik mij serieus zorgen moeten maken.
In Testelt werd halt gehouden voor de traditionele bokes.
Nadien werd er tegen een strak tempo (waar de wind ons fel parten speelde) richting Boechout gefietst. We werden enkel afgeremd door een paar lekke banden, en iemand van Bacwalde had last van enkel spaakbreuken. Na 4 gebroken spaken reste Dieter niet anders om het thuisfront te bellen voor een depannage.
Stipt om 13u waren we terug in Boechout. Johan kon zo op tijd in Schilde geraken.
De grote hoop ging nog ene pakken in de Calli.

Op die manier is er een einde gekomen aan onze voorbereiding. Nu kunnen we aan onze conditie niets meer veranderen. Het is wat het is.
Zelf heb ik echt genoten van al de ritten. De één al wat meer dan de andere. De ritten op verplaatsing waren wat mij betreft allemaal voltreffers. Het weer heeft daar zeker ook een rol in gespeeld.
Niet één keer hebben we een rit moet afgelasten vanwege het weer. Toch wel uitzonderlijk mij dunkt.
De opkomst was soms wat magertjes maar dat is eigenlijk wel logisch. Als je maar met 8 effectieve fietsers bent dan is het ook niet moeilijk.
Persoonlijk vind ik het daarom ideaal dat we met Bacwalde een alternatief hebben. Bijna iedereen heeft er eens met meegereden en heeft ervaren dat het ook een leuke groep is waar het sociale aspect ook heel belangrijk is. Het tempo wat die mannen rijden kan iedereen wel aan, ik denk dat Johan VK dit vandaag kan beamen.

Nu hopen we enkel nog op mooi weer voor volgende week. Ik ben er van overtuigd dat we dan weer een superleuke fietsvakantie tegemoet gaan.
"Tourmalet here we come"

Groetjes

Johan

Onze rit:

15 mei 2011: Plaatselijke rit in kempenland

Bikers, 

Vandaag kwamen de Pointbikers blijkbaar in gespreide orde in actie.  De wegkapitein koos voor een tocht van 150km naar Bierbeek met Bacwalde, Dylan had zaterdag een slordige 185km afgelegd, en de rest van de keurtroepen koos voor de Kempenlandroute. 

Erik, Kim en ikzelf vertrokken bij de ping-ping om 08u00 en zetten koers naar Viersel waar we op de parking van 1 of andere brasserie rendez-vous hadden met de pompiers.  Onderweg naar Viersel werden wij getrakteerd op een goede ouderwetse drache waardoor er 3 verzopen kiekens in Viersel aankwamen.  Tot mijn verbazing stond onze president alleen op de parking.  Blijkbaar hadden Johan en Lieven nen apres-mis in de sacristie gehad en dat was hun niet goed bevallen waardoor zij fofait moesten geven. 

Dan maar met vier.  Na enkele luttele kilometers viel er reeds een lekke band van Kim te noteren.  Deze werd (een wolk CO2 niet te nagesproken) vakkundig vervangen.  Nog geen 2 km verder was het weer van dat.  Nog een platte band van pechvogel Kim.  Na een tweede controle werd een stukje glas gedetecteerd en verwijderd, en wijle verder.

Wij bleven gespaard van verdere regenbuien en de Kempenlandroute werd tegen een strak tempo afgefietst.  Het moet gezegd dat dit een zeer mooi en aangenaam parcours is en voor mij mag dit elk jaar in de kalender opgenomen worden. 

In Viersel namen we afscheid van de voorzitter en werd er uitgefietst tot in Hove.  Toch een goede 110km gereden en bijna droog thuisgekomen.

Geert

Onze rit:

7 mei 2011: Ardense hellingen

Vandaag stond onze jaarlijkse koniginnenrit op het programma. Een rit die bij de meeste in het begin van onze voorbereiding wordt aangekruist. Dit vooraal omdat er toch een goede 2000 hoogtemeters moeten overwonnen worden. De ideale voorbereiding zo kort voor het vertrek van onze fietsvakantie.

5 Pointbikers (Johan VK, Guy, Erik, Kim en ondergetekende) hadden zich ingeschreven voor deze rit samen te rijden met onze gastrijder Speedy.

Klokslag kwart na 8 reden we de parking van het sportcomplex van Aywaille op, een minuut later gevolgd door de mannen van Zoersel. Het weer was prachtig.
Veel moest er niet gepalaverd worden i.v.m. de kledij, gewoon kort shirt en korte broek.
Na verleden week werd er vooral aandacht geschonken aan onze dinkbussen, het waarom ben ik alweer vergeten.
Er viel toch een zekere spanning af te lezen op enkele gezichten.
Bij deze rit wordt je geconfronteerd met het feit of je conditie goed of slecht is.

Half negen werd het startsein gegeven. Van opwarmen was er geen sprake want na 800 m volgde de eerste helling van de dag: Côte de Kin. Volgens Zanibike een klim van 4,1 km met een gemiddelde van 5%. Vooral in het begin is deze helling lastig met enkel stukken van  boven de 10%.
De trend was gezet. Zo zou het dus heel de dag zijn. Johan VK maakte zich al wat zorgen. Ook Kim voelde dadelijk dat hij het vandaag ging moeilijk krijgen op de lastige stukken. Hun voorbereiding was de laatste weken wat verstoord en de vrees was dat zich dat vandaag ging gevoelen.
De volgende kilometers ging het op en af. Enkel heel mooie afdalingen tot we aan de voet van de côte de Xhierfomont in Rahier. Een lastige klim van 3 km met een gemiddelde stijgingsgraad van 5,7%

Speedy had zijn tred gevonden en liep hier op zijn trappers alsof hij een brood ging kopen. Ik kon met op mijn eigen tempo mijn hartslag goed onder controle houden. De voortekenen van mijn conditie waren bevredigend. De rest volgde op korte afstand.
Van recupereren was geen sprake. Er volgde direct de de helling van L'Ancienne Barrière.

Hier speelde de wind ons wel parten. Iedereen op zijn eigen tempo naar boven. Ik had gezien dat Johan VK het hier lastig had en ben dan bij hem gebleven. Zo kon ik hem wat uit de wind zetten zodat hij zo weinig mogelijk krachten verspilde. Na een tijdje kwamen we zo bij onze voorzitter die blijkbaar nog niet zijn goede benen had gevonden. Op de top volgde er een snelle afdaling.
Nu reden we richtng Grand-Halleux. Daar lag de Côte de Wanne op ons te wachten. Voor mij persoonlijk een zeer lastige klim. Het goede ritme vinden is voor mij hier uitgesloten.
Met goede moed begonnen we aan de klim. Het begin van de klim viel nog mee voor mij maar na de korte afdaling moest ik op het steile stuk zoeken naar de juiste versnelling. Bij stukken van boven de 10% heb ik het altijd moeilijk. Ik was blijkbaar niet de enige.
Boven gekomen stond de Speedy al enige tijd te wachten. Daarna volgde Erik, Kim, Guy en Johan VK.
We namen even de tijd om iets te eten. We waren immers halweg en het klimmen was nog niet gedaan. Daarna een spectaculaire afdaling naar Stavelot. Volgens bepaalde bronnen heeft onze kim daar wel wat geluk gehad. Hij had blijkbaar een diepe put niet kunnen ontwijken maar met zijn technische bagage heeft hij er blijkbaar over gejumpt. Knap staaltje van stuurvaarderskunst.
In Stavelot werd er in een benzinestation nog de nodige drank verzameld.
Daar wachte ons immer de lastige klim naar Amermont. Ook zo'n rotzak met een stuk van 16%. Het vat van Johan VK was hier duidelijk leeg. We motiveerde hem om toch om nog over de Côte du Rosier te rijden om vandaar rechtstreeks naar de auto te rijden.

De Rosier is een heel mooie klim. Het is een geleidelijke klim van steeds ongeveer 6% en dit 4 km lang. Het is ook onze waardemeter. Al we hier rond de 16km/h naar boven kunnen rijden dan weten we dat de conditie goed is. Ik had me dan ook voorgenomen om deze snelheid aan te houden. Het lukte me dan ook vrij aardig. Heb me hierbij ook geen enkele keer moeten voor forceren. Op 400m van de top zag ik Speedy terug naar beneden rijden (volgens hem om dikke benen tijdens het wachten te voorkomen) en zag ik ook Kim en Erik terug bij mij komen. Kim had blijkbaar bij de laatste km alles uit zijn kast gereden om het gat te dichten. De Kim mag dan de maand April niet met ons hebben meegereden maar stil gezeten heeft hij zeker niet. Knap gedaan. Later kwam ook Guy boven en nog iets later Johan die volledig choco was.
Er wachte ons nog 1 klim (2 misschien), nl de Côte de la Vecquee.

Johan VK beslot om deze klim rechts te laten liggen. Het laatste restje energie werd nu aangesproken voor deze 6 km lang klim (volgens mij maar 4  km). Het ging bij mij nog goed, maar bij een zoveelste versnelling van de Speedy moest ik er weer af. Geen schande want hij is nu eenmaal buiten categorie. Ik begon wel meer en meer last te krijgen van een lichte verrekking aan mijn rechter bil. Vooral zittend speelde het mij parten. Daar heb ik voor mijzelf besloten om toch niet de Redoute op te rijden om zo erger te voorkomen.
Ondanks dat had ik het gevoel dat ik nog vrij goed zat. Op de top was het nu enkel naar beneden rijden. Op de grote baan naar Remouschamps werden er toch snelheden van boven de 60km/h genoteerd dit ondanksde felle tegenwind.
Buiten de Speedy waren er geen liefhebbers om de La Redoute te bestrijden. Iederen had zijn portie wel gehad. Aangekomen aan de auto was het nog even wachten op Johan VK. Ook hij bereikte met zijne nieuwe garmin de aankomst.
Het was hoe dan ook weer een geweldige rit. Iederen weet nu wat hij de komende 3 weken nog moet doen. In ieder geval zie ik er alvast naar uit.
Voor de conditie kunnen we zelf zorgen enkel het weer hebben we niet in de hand.
Als dit ook meevalt dan wordt dit zeker weer een onvergetelijke vakantie.

Tot binnenkort.

Johan

Onze rit

30 april 2011: Spontin - Spontin

Dagje Spontin,

Spontin een plaatsje in de Waalse gemeente Yvoir ( Prov Namen ). Voorzien van een wereldbekend riviertje de Bocq en een kasteel. Blijkbaar hebben ze daar ook een station aan spoorlijn 128. Voor de rest staan er huizen aan de linker kant …. Maar volgens mij boeit dat niet. We zijn gewoon gekomen om te fietsen.

Klokslag 6.50u stond onze wegkapitein samen met de Speedy al voor mijn deur, ik had voor alle zekerheid alles al buiten klaar gezet om geen tijd te verliezen ( tijd verliezen is tijdens de rit sneller rijden ) Terwijl ik de deur nog in mijn hand had stond mijn veloke al op het rek. Ondertussen was de Geert ook al aangekomen bij den Dylan, ook inladen en wegwezen naar de carpoolparking in Kontich waar onze voorzitter ons stond op te wachten met zijne nieve caldic-mobiel. Chique spel. Ik ben maar met onze voorzitter meegereden, alleen is maar alleen. Na wat te lullen komen we der achter dat we redelijk essentiële dingen vergeten zijn. Onze Guy zijn madam was weer iets te ijverig geweest en de bussen MET sportdrank uitgewassen, Erik had gewoon GEEN drinkbussen bij. Al goe dat onze wegkapitein alles 3 dubbel bij heeft. Dus was het nog enkel drank te vinden. Niet ver van onze vaste parkeerplaats in Spontin is er lief klein winkeltje met een ferm madam, ge zou voor minder uw drinken vergeten.

Onzen trip begint eigenlijk met ne valse start. Halverwege den eerste klim komt onze wegkapitein er achter dat hij zijn DRINKBUSSEN vergeten is in zijnen auto. Dus terug.

Op een fantastisch parcours bij onwaarschijnlijk goed weer is er toch weer stevig gereden. Enkele hellingen zijn mij bijgebleven. Eentje van 5 % (hoelang weet ik al niet mee) met den Dylan op kop tegen dik 16 km per uur.

Strafste van de dag was een licht oplopende straat van 5 km lang met gem. stijging van 2.6% met de laatste 700 m 5 % en tegen 30 km/uur !!  

Opmerkelijkste moment was rond km 90. Den Dylan moest er gewoon af !!!!  Zijn eigen tegengekomen. Den tol van oud te worden. Voelde alle energie uit zijn frêle lichaam lopen. Aangrijpend  moment. Achteraf  hoorden we de reden van zijn dipje > te weinig water. Hij zal dat allemaal nog wel leren met nog ouder te worden.

Als de speedy vraagt hoeveel km nog en zich op zijn gemak zet, weet een doorwinterde Pointbiker hoe laat het is. Schakelen, een goed wiel zoeken en onder in de beugels hangen en trappen tot het juist niet zwart wordt voor uw ogen. Hebben we geprobeerd maar de allerlaatste klim was er te veel aan. Dikke benen en ik werd gewoon ter plaatse gelaten. Er kwam maar 1 ding in mij op. Bij het boven komen de bordjes Spontin zoeken en volgen, deze leiden u gewoon naar de auto. Daar aangekomen stonden de heren zich al vrolijk om te kleden. Met de traditionele vraag ‘ waar zatte gij nu ?‘’

Enkele minuutjes later was onze equipe compleet en konden de straffe verhalen boven komen.

Gasten het was weer een fantastische dag, allemaal zeer straf gereden.

Voor zij die er weer niet bij waren………………………………… ;) 

Dank aan den Dylan om het verslag te mogen schrijven.(“ Nu dat ge is in form bent en wa mee vanvoor rijdt  mag je het verslag maken.”) waarvoor dank. 

Meer als de helft van de wereld bestaat uit water, maar toch slagen een stelletje koers- vergeetkiekens ( Erik, Guy, Dylan, Johan ) er niet in om er gebruik van te maken.

Heren tot de volgende.

Erik

Onze rit:

Trainingsrit Riemst

Stipt 8.30u arriveerden we ( ikke , Guy en Johanvk ) in het centrum van Riemst. Johan en gastrijder Michiel ( nen Boechoutenaar en bacwaldefietser ) stonden ons al op te wachten.

Even later begonnen we , zonder veel gedoe , aan een ritje van 104km. Dit ritje zat al in enkele fietscomputerkes wegens vorig jaar ook gereden. Voor mij was het een onbekende toer. Voor mij was het dan ook de eerste heuvelrit van het jaar. ge moet er eens mee beginnen hé. 

Onze Johan pakte direkt de kop en der werd al direkt een serieuze lap op gegeven. Ik had het gevoel dat hij aan bacwalde eens wou laten zien wat die pointbikers in hun mars hebben...In ieder geval ging het wat te rap voor mij en ik denk dat onze voorzitter dit met wat hints heeft doorgebrieft aan onze kapitein...    

191km had ik het weekend voordien gedaan , richting westkust , en dan denkt ge dat ge toch wa kunt, maar daar zijn geen heuveltjes natuurlijk ...   

Na 50km kreeg ik krampen , verzuring , pluchen benen.  en we zaten nog niet in den helft  ( bijna in Welkenraedt ). Na de klimmekes moest er dan ook al eens op mij gewacht worden , wat me niet altijd een leuk gevoel gaf. 

Na 80km werd de zaak er dan weer niet echt erger op ,  de krampen waren voorgoed weg en op de hellingen had ik eindelijk men tempo gevonden. Zo kwam ik dan al eens onze johanvk tegen , die mede door nog wat jetlag van zijn statesbusinesstrip, ook pluchen benen had gekregen. Ik ben er dan ook goed in om nooit mijn laatste pijl te verschieten ...  Johan , Guy en Michiel konden hun ondertussen wat uitleven met tussenspurtjes , intervallekes en andere spielerei.... 

Soms waren er wat drukke wegen , met slechte asfalt, maar dat werd goed gemaakt door heel wat leuke wegen met prachtige uitzichten. Chique toereke kapitein !

Nog een chique afdaling van Dalhem naar La Richelle,  daarna nog 2 klimmekes en we zouden er zijn .  Dat werden er dus 4 en half . 

Geen spectaculaire dinges te melden verder , maar dat hoeft niet negatief te zijn.

4u en een klets later arriveerden we terug in Riemst . 104km tegen een gemiddelde van 25.5km/u en ongeveer 1300hoogtemeters . Klaar voor een terras dat vorig jaar in de zon lag, maar dit jaar lag het zuiden blijkbaar ergens anders. Binnen smaakte het gerstenat ook ! 

Merci Michiel om ons hoopke wat aan te vullen. Duidelijk ook ne getrainde toffe pee met een alpen palmares.

We hadden het er na de rit nog over. Dit was een perfecte trainingsrit. Degenen die het hebben moeten missen zullen het zéér lastig krijgen ......... 

Lieven (die nog eens kon pingpingen)!

Onze rit:

Rit Crupet - Crupet 9 april 2011

Onze wegkapitein had weer een mooie rit uitgestippeld vanaf Crupet, een mooi toeristisch dorpje net achter Namen.

Er werd afgesproken om 7.15 uur aan P&R in Kontich, iedereen mooi op tijd, waren van de partij : Johan, Dylan, Geert en ikzelf. Met de zon reeds op het appel vertrokken we richting Crupet, 8.20 uur stonden we geparkeerd midden in het dorp, thermometer gaf niet meer dan 6°C en een zon was niet meer te zien.

Nog een foto en stipt om 8.45 uur zaten we op onze fiets.

Eerst een goede opwarmer en dan een snelle en zeer steile afdaling recht naar de Maas toe, je weet wanneer je de maasvallei uit rijdt, er een helling aankomt, en inderdaad maar we waren dan ook gekomen om te klimmen.

De eerste hellingen waren zeker niet te zwaar af en toe gingen we eens boven 10% maar telkens kort stukken, het was dan ook steeds op en af tussen 90 en 270 meter hoog, na een 40 tal km kwam de zon er door en was het genieten van de zeer mooie landschappen en meestal goed berijdbare wegen. Namen van dorpen zijn mij niet echt bijgebleven, Maredsous is hier een uitzondering op.

Na een 70 tal km kwamen we terug aan de Maas en onze wegkapitein had ons gewaarschuwd, nu ging het beginnen, we staken de Maas over en daar was reeds een eerste steile klim die we nog kenden van Tour de Namur, Dylan en Johan trokken even door, ik ‘kort’ daarachter. Aan de afslag was ik vergeten te wachten en onze Geert natuurlijk rechtdoor, gelukkig had hij dit snel door en een paar minuten later hadden we hem al gevonden.

Dan terug richting Maas waar we vanuit Yvoir richting Crupet reden, echter onze wegkapitein had nog een verassing voor ons in petto, een klim die ik even op Climbybike ben gaan opzoeken : La Gayolle, 1.7 km lang, van 99 m.- 261m., gem. 9.5% met max. volgens mijn GPS: 26%. Een beest moet ik zeggen, waar je alleen rechtstaand tot op de top geraakt. Maar een Pointbiker kan afzien en geeft nooit op en dus iedereen boven geraakt de ene al wat sneller dan de andere.

Nadien volgde er nog zo’n beestje waar de Geert alle sterren heeft gezien en bijna voet aan grond moest zetten door krampen. De laatste kilometers gingen dan via Spontin terug naar Crupet.

13.30 uur waren we terug aan de auto en nog geen 15 minuten later zaten we te genieten op het mooiste terras van de omtrek van ne goeie Maredsous, nog een fotootje en dan terug richting Kontich.

Besluit : goeie training, fantastische omgeving, leuke variërende klimmen en een zalig terras wat moeten we nog meer hebben…

Tot volgende week.

Guy

Onze rit:

Ronde van Vlaanderen

Ik weet het, dit was geen officiele rit van de Pointbikers maar van onze Bacwalde vrienden.
Aangezien er toch 4 Pointbikers meereden is een klein verslag altijd wel leuk.

1 April stond al een tijdje aangekruist in mijn agenda en niet onwille van de aprilgrappen.
Vandaag gingen de Bacwalde bikers de Ronde van Vlaanderen rijden voor wielertoeristen.
Een aantal jaren geleden reden wij die ook op zaterdag maar door de massele opkomst was er niet veel fun meer aan. Op de steile hellingen was het meer een voettocht geworden.
Bij Bacwalde rijden zij die al jaren op vrijdag om de reden waardoor wij zijn afgehaakt.

Guy, Erik, Kim en mijzelf hadden van hun baas een dag vrij gekregen om ons een paar dagen voor de profs ook het Flandriëngevoel naar boven te halen.

Het was weer vroeg dag. Om 6u30 werd er reeds verzamelen geblazen in de Vredestraat. Voor mijzelf een hele organisatie aangezien ik reeds voor dat uur een opvang voor de kindjes moest regelen.
Gelukkig heb ik een geweldige schoonvader die dat helemaal geen probleem vond zodat ik toch kon meegaan.

Rond 8u waren we samen met de mannen van Bacwalde aangekomen aan de startplaats in Ninove.
Onze voorzitter had zich wat misrekend met de eventuele files en liet wat op zich wachten.
Een beetje gestresseerd kwam hij 20' later toch aan.

De weersvoorspellingen bleken gunstig te zijn, bewolkt en droog met een aangename 16°c als maximum.
Tijd om voor de eerste keer in korte broek te rijden.

Op het programma stond een rit van 150km met 13 hellingen. Om het toch nog iets lastiger te maken had de wegkapitein van Bacwalde er nog de Kwaremont en de Knokteberg aan toegevoegd.
Dat ging dus ne serieuze boterham worden.
De eerste hellingen werden door iedereen gezwind genomen. Zelf had ik in het begin niet zo een goed gevoel.
Blijkbaar waren mijn benen nog niet volledig bekomen van de E3 prijs. Rustig beginnen was dus de boodschap. Na 60km zou het spel echt beginnen. De opeenstapeling van de mythische heuvel van de Ronde van Vlaanderen werden dan geserveerd. De Kwaremont (tot boven), Patersberg, Koppenberg, Steenbeekdries en Taaienberg werden in die volgorde onder onze wielen geschoven tot aan de break.
Blijkbaar kwam mijn motor (lees: benen) onder stoom en gingen deze hellingen mij een pak beter af dan vorige zondag. Alleen op de Koppenberg was het weer van dat. Halverwege was er iemand van een andere fietsgroep zwaar gevallen en lag dwars over de weg. Er was geen doorkomen aan en te voet stonden we. Ik moet toegeven dat hij te voet met fietschoenen aan ook vrij steil was. Het was de 2de maal dat ik die nu naar boven reed en evenveel keer is boven rijden nog niet gelukt. Volgende keer hopelijk meer geluk.
Na de taaienberg (in de beroemde goot) was het tijd voor de beroemde bokes. Onze volgwagen stond ons reeds op te wachten. We waren blijkbaar niet de enige fietsers. Een beetje later kwam er een heel peleton met BV's (Wouter van den Haute, Rudy de Bie) en en ander belangrijk pluimage binnen. Zij konden rekenen op motards, seingevers en volgwagens. Aan de fietsen te zien zou enkel onze Johan VK kans maken om te mogen meerijden.

Het halfuurtje break had ons allemaal deugd gedaan. Daarna kwamen er nog enkele smerige kasseistroeken (mater, haaghoek). Op de Leberg en Ten Bosse heb ik nog eens vol kunnen doorgaan en dat was best bevredigend. Onze Kim begon last te krijgen van krampen maar met zijn gekende verbetenheid beet hij door.
Er resten ons nog enkel de Muur en de Bosberg.
Daar merkte ik dat ik mijn laatste cartouch reeds had verschoten. Het beeld van Cancellara op de muur vorig jaar doemde op. Ik heb er nog meer respect door gekregen hoe die mannen daar op vlammen.
Erik ging in mijn ogen nog vlot naar boven. Op de Bosberg was het ook bij Erik op (hoorde vooral gevloek achter mij).
Onze Guy had zonder veel problemen al de hellingen goed overwonnen. Hij had blijkbaar goed gedosseerd.

Na 6uur op onze fiets te hebben gezeten kwamen we terug aan onze auto.
Na een leuke trappist in den "Eendracht" van Waarloos werd deze prachtige dag weer afgesloten.
Nog eens dank aan de Bacwalde bikers.
Leuk detail: Met 13 man en 150km gereden te hebben werd er geen enkele lekke band genotteerd. Straf vind ik.
Zoals het er nu naar uit ziet zou het kunnen dat de Zondagrit wel eens letterlijk in het water kan vallen.

Tot binnenkort.

Johan

Onze rit:

E3 prijs Harelbeke

Vanmorgen, heel vroeg, eigenlijk nog midden in de nacht, werd ik bruusk gewekt door mijn klokradio. Door de overschakeling naar het zomeruur en vanwege de mini-jetlag door mijn verblijf in London, stond mijn biologische klok eigenlijk nog een 2-tal uur achter. Nog even "Dylan Berat vraagt zich af of de echte Flandriens ook zo vroeg opstaan om te gaan fietsen" posten op Facebook en dan snel een hapje eten en alles inladen. Om 6u25 (!) moesten we klaarstaan in de Vredestraat. Gelukkig woon ik daar toevallig...


Vandaag stond de E3-Prijs op het programma, de eerste grote afpraak op de Pointbiker kalender. Afspraak om 8 uur in één of andere Harelbeekse voetbal kantine met op het appel Johan, Kim, Erik, Dylan en gastrijders Tom en Johan "ai dat wordt weer afzien onderweg" Speedy. Het gezelschap werd aangevuld met een 10-tal (of waren het er 20?) Bacwalde boys. Spijtig genoeg hadden ze niet allemaal de officiële tenue aangetrokken, waardoor het onderweg herkennen van de metgezellen quasi onmogelijk was, zo zou later blijken.

Iedereen mooi op tijd ingeschreven, en weg waren we. Mijn Garmin toestel gaf 4,7°C aan, dus best wel koud in de semi-zomerkleren. Het beloofde later op de dag een aangename 16°C te worden, vandaar. De eerste 30km waren zo goed als vlak, en zowat elke 5km werd het kopwerk overgelaten aan de mannen op de tweede rij. Hoe meer fietsers we voorbij staken, hoe meer er achteraan ons peletonnetje bleven hangen, waardoor het op bepaalde momenten serieus aandikte tot een 40-50 tal (enkel onderbroken door een occasionele lekke band).

De eerste helling (Edelare) op 33km werd op een min of meer rustig tempo opgereden, maar op de 2de klim van de dag (La Houpe) werd er een eerste keer serieus doorgetrokken. Door een ultieme Bacwalde versnelling net voor de top, kwamen we één voor één boven met intervallen van telkens een paar seconden. En dan ineens vol in de remmen...altijd een beetje vervelend als ze een bevoorrading vlak na een helling leggen.

Vanaf dan kwam er een reeks van 6 steile kuitenbijters, waar iedereen zijn tanden op heeft stukgebeten. Op de Boigneberg vond de Speedy het tijd om eens flink aan de boom te schudden, en zowat iedereen werd uit het wiel gereden. Nochtans werd het nieuws dat hij een hele tijd niet had kunnen trainen, vooraf op gejuich onthaald en zagen sommigen (waaronder ik) een unieke kans om hem die vele uren van afzien in zijn wiel vorig jaar, eens dubbel en dik betaald te zetten...niet dus...

Speedy en ik bleven als enigen over en zagen enkel heel eventjes Kim terug aan de voet van de Eikenberg. Die had blijkbaar wel zijn motor opgeblazen tijdens de inhaalrace, en aan de voet van een helling is dat altijd een slecht moment. Zoals Philippe Gilbert in de Omloop Het Volk van 2008 (maar dan veel trager) reden we de Eikenberg op, vergezeld van nog een derde onbekende renner. Vanaf dan zijn we mooi beginnen ronddraaien met z'n drieën en raapten we de ene na de andere groep fietsers op. Ook in de goten van de Taaienberg en de Patersberg ging het vrij goed, en wachtten we op de top altijd even op die onbekende, sympathieke metgezel. Dan, net voor de Oude Kwaremont, ging het licht bij mij even uit, en kreeg ik in volle beklimming serieuze krampen in de bovenbenen. Dit wordt blijkbaar een jaarlijkse traditie bij mij in het voorjaar, en het enige wat je dan kan doen is rustig blijven doortrappen en hopen dat het overgaat.

In de bevoorrading, net na die Kwaremont, stond de Speedy mij op te wachten, nog steeds vergezeld door onze derde man. Wat later arriveerde ook de rest van het peleton en als die ook spontaan tegen die gast begonnen te babbelen, viel ineens mijn frank. Zonder het te beseffen had ik blijkbaar 50km lang met één van de Bacwalde mannen rondgereden zonder het te beseffen. Volgende keer graag toch iedereen in de juiste tenues aub... :-))

Vanaf dan was het nog 35km met enkel nog 2 lastige hellingen, en traditioneel worden die in groep afgelegd. Nog een traditie: op het einde nog een ultieme sprint trekken van een 10-tal kilometer, waarbij gewoonlijk de Speedy (ja, alweer...) en de Johan een hoofrol spelen. Snelheden van boven de 40 waren geen uitzondering. Zelfs een sterke Reetzweter die ons probeerde voorbij te steken, werd prompt teruggefloten en achtergelaten. Heel straf mannen, bedankt voor het kopwerk.

In totaal hebben we 134 km afgelegd met een gemiddelde snelheid van 28,5 km/u. Niet slecht zo in het begin van het seizoen !



Voor de rest werd er onderweg vooral heel veel onverstaanbaar gemompeld in een lokaal taaltje, gedomineerd door de "h" klank. Het woord "tehenliher" heb ik meermaals kunnen opgevangen. Geen flauw idee waarover ze het hadden...

Nog iets wat we na de rit hebben besloten: "Voor diegenen die er niet bij waren zal het volgende keer afzien zijn." :-)



Dylan.

Onze rit:

Rit rondom Leuven: de eerste hellingen!

Vandaag was het zover, onze eerste rit op verplaatsing. Normaal gezien was het de bedoeling om in Haspengauw te gaan rijden, maar door de wegenwerken op de E313 hadden we onze plannen gewijzigd.
Uiteindelijk kozen we om een rit te rijden rond Leuven. Daar zijn ook leuke kleine hellingen te vinden, ideaal om er zo terug wat in te komen.

Afspraak om 7u30 in de Vredestraat. Daar stonden Dylan, Kim en iets later Geert klaar om richting Leefdaal te vertrekken. Onze Erik had in laatste instantie moeten afhaken wegens ziekte.
Onze mannen van Zoersel (Guy en Johan VK) kwamen rechtstreeks naar daar.
Na telefonisch contact met de pompiers bleek dat ook onze ping ping meester van de partij was.
Hij had blijkbaar toch de moed gevonden om vandaag toch wat vroeger op te staan.
Zou het voorspelde mooie weer er voor iets tussen zitten.
Dat het een mooie dag zou worden stond al een paar dagen vast en dat is toch ongeloofelijk mooi meegenomen.

Om klokslag 8u15 zaten we op onze fiets voor een rit van 95km en met een 500 hoogtemeters.
De temperatuur wees 2°c aan, best wel koud. We passeerden na een km de woonplaats van onze sponser maar die lag duidelijk nog te slapen, gelijk had hij.
De eerste 50km waren vlak en iedereen had er duidelijk zin in. Na die 50km wachte ons de enige noemenswaardige helling van onze rit: de "Chartreuzenberg". Een puist van 1,1km met een gemiddelde stijgingsgraad van 5,3%. Een makkie wanneer de conditie al in orde is maar nu zou het wel eens pijn kunnen doen.
Dylan (op de trappers lopend) nam samen met Kim het voortouw gevolgd door mijzelf. Mijn hartslag ging peilsnel de hoogte in. Het is altijd toch even wennen die eerste hellingen van het seizoen.
Wat er achter mij gebeurde is mij ontgaan. Met ons drieën kwamen we boven. De rest volgde.
Onze Lieven zag duidelijk af. Door zijn hoogtestage in Zwitserland had hij ten opzichte van ons iets te weinig trainingkilometers. Het feit dat de laatste 40km niet echt vlak waren bezorgde hem dan ook geen goed gevoel.
In het mooie landschap werden er af en toe prikjes uitgedeeld op de hellingen. Diegene die goed waren zullen het wel gevoeld hebben, die slecht waren waarschijnlijk ook.
Een zoveelste lekke band voor mij dit seizoen kon ons niet uit ons ritme brengen.

De laatste kilometers werd er nog eens goed doorgetrokken zodat hat laatste restje energie werd aangesproken.
Onze Lieven had op karakter de rit uitgereden. Knap werk!

Het was wat mij betreft een heel mooie en leerrijke rit.
Voor mijzelf mag ik over mijn conditie zeker niet klagen. Het zal wel moeten want de komende weken staan er nog zware ritten op het programma.
Volgende week na de E3 prijs zullen we weer wat meer weten.

Tot de volgende

Johan

Poggio Diest

Vandaag stond de rit naar Aarschot op het programma. Ik zeg wel stond.
Door omstandigheden is ons groepje van actieve fietsers dit seizoen gedaald tot 8 personen. Dit is niet zoveel wanneer er een aantal belet zijn. Uiteindelijk zouden we toch met 5 de rit gaan rijden.
Zaterdag melde Dylan dat hij toch zijn bedenkingen had met het voorspelde weer. Hij had de voorbije weken ook al serieus getraind en kon een beetje rust gebruiken. Het seizoen is nog lang en hij staat van ons toch het verst wat de conditie betreft (ook wat gewicht betreft), gelijk had hij dus wel.
Geert van zijn kant melde dat er zaterdagavond een feestje op het programma stond en het dus wel eens laat kon worden.
Met die informatie nam ik contact op met onze voorzitter. Met 3 man zag ik het niet zitten om 110 km af te haspelen. Zeker omdat ik deze week wat ziek ben geweest en me nog niet volledig hersteld voelde.
Er werd dan afgesproken om over te gaan naar plan B.
De Bacwalde bikers gingen een rit maken van 115km naar Diest. Dat leek ons een zeer goed alternatief.
Om 8u stond Erik, Guy en ik aan Bacwalde. Buiten de speedy stonden er nog 15 anderen ons op te wachten.
De voorspelde regen bleef achterwege. We nestelden ons achteraan in het omvangrijke peleton. Ook naar Bacwalde normen was dit een grote groep. Het voordeel hiervan is dat je op de weg kan rijden en niet op de slechte fietspaden. Het eerste uur was ik wat blij dat ik niet op kop hoefde te rijden want ik had echt geen goed gevoel. Na 50km kwamen we bij de Poggio (een steile helling van 500m in Diest die daar zo wordt genoemd). Eventje alles geven. Viel dat wel eventjes tegen. Kwam wel bij de eerste boven maar wel verzuurd. Ik was blijkbaar wel niet de enigste. Dat wisten we dan ook weeral.
In Averbode hielden we halt voor de gebruikelijke bokes (de speedy wist niet wat er gebeurde).
Na 15' zaten we terug op de fiets voor de laatste 50km.
Tegen half één kwamen we met 115km op onze teller aan in de kantine van Bacwalde.
Moe maar voldaan keerden we na het drinken van onze Leffe weer huiswaarts.

Tot volgende week.

Johan


Onze rit:

Ritverslag 6 maart 2011 - Eerste mooiweerrit

Onze Johan had een ritje in mekaar geknutseld van een goeie 100km. De weersvoorspellingen waren schitterend: Wel koud maar zowaar een zonnetje en geen regen. Daar hadden we lang naar uitgekeken na de voorbije Flandrientochten.
7.45 stond ik bij Guy en op naar Hove - Kim en Mireille waren deze keer onze gastheer en gastvrouw.Eric, Johan, Dylan en uiteraard Kim zelf waren ook van de partij.
8.30 op de fiets en hopsakee: Ervandoor.
Dat dachten we tenminste. Sorry Guy maar dit moet toch in het verslag. Zo'n goede 2 (twee) kilometer verder stellen we vast dat onze voorzitter kwijt is - KWIJT.....
Dan maar teruggedraaid - Zelfde weg terug naar de plaats van vertrek - Gene Guy. Wat rondgezocht en dan nog eens terug.... Proberen te bellen - Geen antwoord.
10 min later dan toch telefoon: Problemen met de fiets gehad en ons uit het oog verloren.
Jammmer dat ik in Annecy geen wisselbeker "verloren" heb gekregen: Ik had hem met veel plezier kunnen doorgeven!
Het werd een plezant ritje: Zeker het eerste stuk met de wind in de rug.
Een kleine stop bij de ouders van de Guy: Dit was het verste punt. Vanaf daar hadden we wind grotendeels op kop.
Een bijna aanrijding met een auto met halfslapende chauffeur hadden we ook nog. Dat scheelde werkelijk niet veel.
En de onvermijdelijk lekke band - Johan deze keer - mocht ook niet ontbreken.
Naar het einde toe kreeg ik het wel heel moeilijk. Het gebrek aan training liet zich voelen want de laatste 10 km heb ik sterrekes gezien. Volledig leeg....
Proficiat aan de Kim die van de kast was gesprongen en daar een pijnlijke knie aan overgehouden had. En den Eric had duidelijk niet veel last meer van de antibiotica...
Op mijn computerken leerde ik dat we 101 km gereden hadden (96 normaal + 5 zoektocht) aan een gemiddelde van 26.7. Mijn hartslag was gemiddeld 152 en een piek van 186.

Een mooie rit van onze kapitein en het zonnetje was zeker welkom!

Nen dikken merci aan gastvrouw Mireille: De soep was schitterend - Juist wat we nodig hadden!

Tot de volgende!

Johan V.K

Onze rit:

Ritverslag 27 februari: Flandriëntocht deel 2

Beste Bikers,

Onder voorbehoud waren we met 5 vandaag, in realiteit met 4. We moesten het helaas stellen met 1 pompier minder. Dappere Johan, Erik, Guy en Geert waren de enigen die hun handtekening op het wedstrijdblad hadden gezet. Bij aankomst in het Sniederspad kon onze wegkapitein nog net een roekeloze wielertoerist ontwijken. Bij het achteromkijken herkenden we onze eigen voorzitter die op weg was naar de bakker.

Zonder kleerscheuren vertrokken voor een rit van circa 88km in relatief goed weer. Het was wel grijs en winderig maar het was tenminste droog. Het eerste uur verliep uitstekend. Een relatief strak tempo, rugwind en nog steeds droog. Zoersel en Halle passeerden snel en er werd koers gezet naar Beerse. Eens het eerste uur om was, begon het te regenen en later werden we getrakteerd op de ene bui na de andere. Gelukkig zat de wind goed. Na anderhalf uur moesten we even stoppen omwille van een lekke band van Johan. Blijkbaar bieden nieuwe banden geen garantie. Onder het goedkeurend oog van de heilige maagd en met de hulp van wat wijwater was de band in enkele tellen vervangen.

Eenmaal Beerste en Zevendonk (Turnhout) voorbij, reden we terug richting Zoersel. Vanaf dat moment blies de wind in het nadeel en dat hebben de meeste onder ons ondervonden. Er moest bijwijlen serieus getrapt worden. De regen en wind deden het flanderiengehalte van deze rit stijgen en maakten de koers hard. We reden langs Kasterlee en Lichtaart en de gps stuurde ons verder naar Herentals.

In de buurt van Herentals wou onze voorzitter een oudere wandelaar (vooral zijn paraplu) ontwijken maar bij het verlaten van het fietspad bleef het voorwiel even in een gootje steken met een valpartij als gevolg. Deze wandelaar stapte doodleuk de nog steeds op de grond liggende Guy voorbij, zonder een woord van bezorgdheid of medeleven. Ik vermoed dat de Benidorm bastards hier wel eens achter zouden kunnen zitten. Al bij al viel de schade nog relatief mee, een krom stuur en zadel en redelijk wat schaafwonden. Gelukkig zijn pompiers sterke mannekes en onze voorzitter ging gewoon op zijn elan verder.

Via Vorselaar, Grobbendonk en Zandhoven kwamen we gelukkig en verzuurd aan bij ons Christel. De lekkere frietjes met curryworst speciale (met gezonde groentjes) plus de 4 sterren bediening van de vrouw des huizes deden ons leed snel vergeten. Dank aan de boekies voor hun vriendelijke en lekkere ontvangst!


Geert

Onze rit:

Een Flandrientocht

Gisteren was het "weer" tegen de avond al niet al te best. Met fietskledij klaarleggen kon men beter wachten tot de ochtend voor vertrek.
Helaas bij het opstaan was het nog steeds aan het regenen, echt flandrienweer. Koud en nat.
Daarbij kwam het kwik niet hoger dan 5 graden, dat beloofd.
Dan maar de hele winkel aandoen tegen vocht en koude.

Deze keer vertrok de rit bij Dylan en Ann, welbekend van de ferme hot-dogs na de rit.
Toen de 6 ingeschreven bikers aan de start stonden en de nodige voorbereidingen hadden getroffen, vertrokken we voor 96 km richting Heist Op Den Berg en terug.
Met windstoten en regen in het aangezicht reden we door velden en bossen.
Tot we na 59 min gereden te hebben een stop moesten houden wegens platte tube.
De wegkapitein-mechanicien smeet zich ten volle en konden we snel de rit terug aanvatten.
Koude voeten en handen speelden parten bij vele.

Het tempo was toch strak voor deze weersomstandigheden, het was constant kiezen ofwel de wind, ofwel het opspattende water van uw voorganger in het gezicht.
Nadat de wegkapitein zijn troepen halt had geroepen vanwege een hongerige maag, hebben we toch besloten van deze rit wat in te korten, wegens het slechte weer.
Ondertussen was het ook beginnen sneeuwen.
Wat hebben we nog niet gehad ....???
Een tweede platte tube natuurlijk, deze keer was onze wegkapitein de ongelukkige.
Na de herstelling nam hij direct zijn verantwoordelijkheid om de veloren tijd in te halen.
Ook hadden we Ann gebeld dat we vroeger zouden aankomen.
Tegen een dikke 35 km/h richting Lier om dan te eindigen tegen 42 km/h langs de spoorweg.
Onze wegkapitein heeft bewezen dat hij op schema zit.
Ook Dylan peddelde mee in het wiel op souplesse.
Toch 72 km tegen een gemiddelde van 27 km/h.
Eens binnen stond een rijk gevulde tafel met hot-dogs en koffiekoeken op ons te wachten.

Eerst afzien en dan genieten dat is toch het leven niet...

Bedankt Ann en Dylan voor de ontvangst.



Ping Kim

Ons ritje:

Openingsrit van het wegseizoen 2011.

Vandaag was de dag waar ik al een tijdje naar uit keek, onze start van de voorbereiding op onze fietsvakantie in de Pyreneeën.
Aan de hand van deze trainingsritten zouden we de komende 16 weken zo onze conditie op peil willen brengen om de toch wel zware cols met succes te beklimmen.

Het startsein werd gegeven ten huize van Johan en Diane in Schilde. Op het programma stond een tochtje van 85km richting Baarle-Hertog. Al de beschikbare Pointbikers tekende present. Na het afhaken van onze vriend Etienne en onze geblesseerde Marc zal 8 man wel het maximum zijn voor dit wegseizoen.
We hopen alvast dat Marc toch de juiste medicatie vindt zodat hij binnenkort toch nog kan aansluiten.

Na het nemen van de traditionele groepsfoto konden we om 9 uur vertrekken. Het weer zag er voor deze periode van het jaar alvast veelbelovend uit. Droog weer en een temperatuur van rond de 4°C.
Hopelijk is dit een goed voorteken voor onze komende groepsritten.

In het begin reden we via de grote banen richting Wuustwezel. Na een tijdje hadden Guy en ik toch al een klein probleem. Blijkbaar had ik bij  het uittekenen van het parcours enkele zandwegen geselecteerd. Op die manier was het wat zoeken om toch terug op het juiste spoor te geraken. Zonder dat de andere het echt merkten zijn we daarin toch wel geslaagd.
Van Wuustwezel ging het zo verder naar Loenhout, Minderhout, Wortel en zo richting Nederlandse grens.
Af en toe moest er wel eens halt worden gehouden voor een paar "zeikerds".
Ik nam veel kopwerk op mij aangezien ik vond dat ik toch wat extra caloriën moest verbruiken na een ietwat uit de hand gelopen cullinair weekend.
Er waren er ook die wat op save speelden en steeds voor het wiel kozen. Ze hebben echter groot gelijk want het was de boodschap om niet te forceren en zeker niet in het rood rijden.
Op een gegeven moment kwam Dylan naast mij rijden en vertelde mij dat hij toch af en toe is goed diep was gegaan. Wat hij daarmee bedoelde is mij tot op heden nog een raadsel.

We reden verder richting Merksplas, Rijkevorsel en Malle. De wind zorgde ervoor dat de hartslag toch wat omhoog ging. Bij sommige onder ons was het beste er wat af.
In ieder geval staan we conditioneel toch al wat verder dan vorig jaar mijn gedacht.

Na exact 85km kwamen we aan in Schilde. Daar had Diane de beste "Gentse waterzooi" uit de kempen klaar gemaakt. Nogmaals hartelijk dank voor de catering.

De kop is er alvast af. Het was weer een leuke rit en alles laat vermoeden dat het met de komende ritten niet anders gaat zijn.
Ik denk dat we allemaal weer voldoende gemotiveerd zijn om er iets moois van te maken.
Volgende week vertrekken we bij Dylan en Ann.

Voor mij mag het weer vlug zondag zijn.

Wegkapitein Johan

Onze rit: