E3 prijs Harelbeke

Vanmorgen, heel vroeg, eigenlijk nog midden in de nacht, werd ik bruusk gewekt door mijn klokradio. Door de overschakeling naar het zomeruur en vanwege de mini-jetlag door mijn verblijf in London, stond mijn biologische klok eigenlijk nog een 2-tal uur achter. Nog even "Dylan Berat vraagt zich af of de echte Flandriens ook zo vroeg opstaan om te gaan fietsen" posten op Facebook en dan snel een hapje eten en alles inladen. Om 6u25 (!) moesten we klaarstaan in de Vredestraat. Gelukkig woon ik daar toevallig...


Vandaag stond de E3-Prijs op het programma, de eerste grote afpraak op de Pointbiker kalender. Afspraak om 8 uur in één of andere Harelbeekse voetbal kantine met op het appel Johan, Kim, Erik, Dylan en gastrijders Tom en Johan "ai dat wordt weer afzien onderweg" Speedy. Het gezelschap werd aangevuld met een 10-tal (of waren het er 20?) Bacwalde boys. Spijtig genoeg hadden ze niet allemaal de officiële tenue aangetrokken, waardoor het onderweg herkennen van de metgezellen quasi onmogelijk was, zo zou later blijken.

Iedereen mooi op tijd ingeschreven, en weg waren we. Mijn Garmin toestel gaf 4,7°C aan, dus best wel koud in de semi-zomerkleren. Het beloofde later op de dag een aangename 16°C te worden, vandaar. De eerste 30km waren zo goed als vlak, en zowat elke 5km werd het kopwerk overgelaten aan de mannen op de tweede rij. Hoe meer fietsers we voorbij staken, hoe meer er achteraan ons peletonnetje bleven hangen, waardoor het op bepaalde momenten serieus aandikte tot een 40-50 tal (enkel onderbroken door een occasionele lekke band).

De eerste helling (Edelare) op 33km werd op een min of meer rustig tempo opgereden, maar op de 2de klim van de dag (La Houpe) werd er een eerste keer serieus doorgetrokken. Door een ultieme Bacwalde versnelling net voor de top, kwamen we één voor één boven met intervallen van telkens een paar seconden. En dan ineens vol in de remmen...altijd een beetje vervelend als ze een bevoorrading vlak na een helling leggen.

Vanaf dan kwam er een reeks van 6 steile kuitenbijters, waar iedereen zijn tanden op heeft stukgebeten. Op de Boigneberg vond de Speedy het tijd om eens flink aan de boom te schudden, en zowat iedereen werd uit het wiel gereden. Nochtans werd het nieuws dat hij een hele tijd niet had kunnen trainen, vooraf op gejuich onthaald en zagen sommigen (waaronder ik) een unieke kans om hem die vele uren van afzien in zijn wiel vorig jaar, eens dubbel en dik betaald te zetten...niet dus...

Speedy en ik bleven als enigen over en zagen enkel heel eventjes Kim terug aan de voet van de Eikenberg. Die had blijkbaar wel zijn motor opgeblazen tijdens de inhaalrace, en aan de voet van een helling is dat altijd een slecht moment. Zoals Philippe Gilbert in de Omloop Het Volk van 2008 (maar dan veel trager) reden we de Eikenberg op, vergezeld van nog een derde onbekende renner. Vanaf dan zijn we mooi beginnen ronddraaien met z'n drieën en raapten we de ene na de andere groep fietsers op. Ook in de goten van de Taaienberg en de Patersberg ging het vrij goed, en wachtten we op de top altijd even op die onbekende, sympathieke metgezel. Dan, net voor de Oude Kwaremont, ging het licht bij mij even uit, en kreeg ik in volle beklimming serieuze krampen in de bovenbenen. Dit wordt blijkbaar een jaarlijkse traditie bij mij in het voorjaar, en het enige wat je dan kan doen is rustig blijven doortrappen en hopen dat het overgaat.

In de bevoorrading, net na die Kwaremont, stond de Speedy mij op te wachten, nog steeds vergezeld door onze derde man. Wat later arriveerde ook de rest van het peleton en als die ook spontaan tegen die gast begonnen te babbelen, viel ineens mijn frank. Zonder het te beseffen had ik blijkbaar 50km lang met één van de Bacwalde mannen rondgereden zonder het te beseffen. Volgende keer graag toch iedereen in de juiste tenues aub... :-))

Vanaf dan was het nog 35km met enkel nog 2 lastige hellingen, en traditioneel worden die in groep afgelegd. Nog een traditie: op het einde nog een ultieme sprint trekken van een 10-tal kilometer, waarbij gewoonlijk de Speedy (ja, alweer...) en de Johan een hoofrol spelen. Snelheden van boven de 40 waren geen uitzondering. Zelfs een sterke Reetzweter die ons probeerde voorbij te steken, werd prompt teruggefloten en achtergelaten. Heel straf mannen, bedankt voor het kopwerk.

In totaal hebben we 134 km afgelegd met een gemiddelde snelheid van 28,5 km/u. Niet slecht zo in het begin van het seizoen !



Voor de rest werd er onderweg vooral heel veel onverstaanbaar gemompeld in een lokaal taaltje, gedomineerd door de "h" klank. Het woord "tehenliher" heb ik meermaals kunnen opgevangen. Geen flauw idee waarover ze het hadden...

Nog iets wat we na de rit hebben besloten: "Voor diegenen die er niet bij waren zal het volgende keer afzien zijn." :-)



Dylan.

Onze rit: