Het was vroeg dag die ochtend. Om 2u liep mijn wekker af. Even nog wat eten en dan de fietsen op het rek plaatsen. Om 2u45 ging ik namelijk eerst onze soigneur ophalen. Daar aangekomen bleek er nog niet veel beweging te zijn. Even een sms-je gestuurd, en ja hoor daar stond hij dan, blijkbaar overslapen. Met een kwartier vertragen waren we dan toch in de Vredestraat. Kim, Geert, Dylan en Erik stonden ons daar al op te wachten. Op de mannen van Zoersel moesten we niet niet wachten , die gingen een paar uurtjes later vertrekken.
Het zou een lange rit worden van 1200 km richting Bagnère de Bigorre.
Er werd om de 300 km halt gehouden op één of ander benzinestation. De sfeer zat er toen al goed in.
Vanaf Toulouse begon het echter al fel te regen, dat was dus al heel wat minder.
Klokslag om 16u reden we de parking op van "Domaine Ramonjuan". Dat zag er op het eerste gezicht niet slecht uit. We werden rond geleid naar ons 3 appartementjes. Iedereen zag het meteen zitten, enkel het weer moest nog veranderen.
Dylan, Geert, Guy Soigneur en Dylan namen een apartement voor zich, Erik, Guy en lieven ook en tenslotte de 2 Johans het andere. Iedereen had plaats zat en dus iedereen content.
Dag 1
Met enige spanning werd ik wakker, niet omwille van de beklimming van de Tourmalet maar wel van het weer. Je kan alles goed voorbereiden maar op het weer heb je nu eenmaal geen vat.
Toen ik de gordijn van mijn kamer open trok was ik dan ook superblij dat ik enkel een blauwe lucht zag. Dit kan al niet meer stuk dacht ik.
Tijdens het basic ontbijt werd er al wat gepokerd, vooral door onze voorzitter. Daarna werd alles in gereedheid gebracht om rond 9 u te vertrekken. Er stond een rit van 140 km op het programma met de beklimming van de Tourmalet en Luz Ardiden.
Nog even een groepsfoto en weg waren we.
Onze Soigneur kei fier met zijn nieuwe volgwagen. Hij gaat er ook op vooruit.
Na 10 oplopende kilometers kwamen we aan de voet van de Tourmalet. De spanning stond op de meeste gezichten af te lezen. Nog even twijfelen, korte mouwen of lange, helm of zonder kortom hetzelfde senario als anders.
Uiteindelijk was iedereen klaar voor een klim van 17 km. De eerste 4 km waren licht lopend (rond de 4%). Lieven loste als eerste de rol. Hij ging de klim op zijn eigen tempo naar boven rijden, best wel verstandig. Toen we aan het steile stuk begonnen haakten ook Johan VK en Geert af. We reden met ons 5 een gstaag tempo van rond 11 km/h. Niet slecht als je weet dat de stijgingsgraad hier niet onder de 8% komt. Blijkbaar was dit tempo voor onze voorzitter toch iets te snel. Van zijn belofte kwam vandaag niets in huis. We waren nog met 4 en dat gingen we zo proberen vol te houden tot aan de top. Ik zag dat Dylan blijkbaar als enigste onder ons geen enkele moeite moest doen om dit tempo aan te houden. Voor hem kon het gerust wat sneller. Na 1u24' klimmen waren we boven. Het was een prachtig uitzicht en een ongeloofelijk goed gevoel om op deze mytische col boven te komen.
Nadien volgden Guy, Johan VK, Geert en Lieven in ons zog.
Nu namen we de afdaling van 19 km tot in Luz-Saint-Sauveur. Aangezien het reeds 12u was besloten we om daar eerst iets te eten voor we de klim van Luz Ardiden gingen aanvatten.
Na het binnenslagen van de nodige koolhydraten werd onze toer verder gezet.
Lieven en Johan VK gingen de klim rijden tot aan de splitsing op 5 km van de top.
Deze col bedroeg ook 14 km en ook één van buiten categorie, stoempen dus. Dylan had er duidelijk zin in en ging voor de bergprijs. Hij bewees nog maar eens dat hij bergop niet te volgen is. Kim en Erik namen weer een goed tempo. Zelf voelde ik dat dit net iets te snel ging. Was het de vermoeidheid van de autorit dat ik nog niet verteerd had, in ieder geval kon ik niet beter. Ik heb dan maar op mijn eigen tempo naar boven gereden. Hoe meer we de top naderde hoe meer ook de wolken dichterbij kwamen. Dylan kwam als eerste boven gevolgd door Erik en Kim, ik, Guy en Geert. Knap werk van deze laatste aangezen zijn voorbereiding de laatste maand wat verstoord was.
Daarna de afdaling terug naar Luz-Saint-Sauveur en dan richting Argelés-Gazost op zoek naar Lieven en Johan VK, zij waren namelijk al rustig verder gereden. Er werd stevig doorgereden en wat later kwamen we ze tegen. Op vraag van Lieven had ik de laatste 50 km langs rustige weg gepland. Mooi was dat wel maar ook wel pittig. Op een gegeven moment kwamen we op een smalle weg (onze Soigneur kon er juist met zijn wagen langs) waar het gedurende 3 km zeer steil opliep ( rond 13%). Dit was voor sommige onder ons wat teveel van het goede en hadden dan ook de kracht niet meer om hun kleinste versnelling nog rond te krijgen, stappen was dus het enigste alternatief.
Na deze klim hadden we het ergste gehad en konden we dat laatste 20 km afwerken.
Heel moe maar voldaan kwamen we om 18u aan ons appartement.
Dag 2
Vandaag stond er weer een zware rit op het programma met 4 cols.
Iedereen had blijkbaar goed geslapen na de zware inspanningen van de dag ervoor.
Nu geen blauwe lucht maar wel een dik wolkenmassa. Dat zag er niet goed uit.
Iedereen had zijn voorzorgen al genomen voor de regen.
Na amper 5 km was het al van dat, het begon te regenen. De regenjasjes werden aangedaan en er werd verder gereden richting voet van de Col d'Aspin. De col zelf is 13 km lang maar wel niet zo stijl (gemiddeld 5%). De regen viel met bakken uit de lucht. De moraal was bij de meesten onder ons ver te zoeken. Lieven besloot na enkel kilometers de pijp aan maarten te geven en maakte rechts omkeer terug naar ons Appartement. Wij zetten nog dapper verder hopende dat het droger ging worden. Tijdens het klimmen voelde ik wel dat de benen nog niet bekomen waren van de dag ervoor. Ook aan mijn hartslag zag ik dat. Het fietsen ging echter wel vlot. Samen met Guy en Dylan reden we op ons gemak naar boven. Kim en Erik waren heel de vakantie onafscheidelijk, de één wou niet onderdoen voor de andere, en reden iets sneller naar boven.
Eenmaal boven werd er beslist dat het misschien beter was om rechts omkeer te maken. In dit weer was verder fietsen geen optie. Het moet wel plezant blijven vonden we.
Door het vele water was de afdaling super gevaarlijk, Johan VK kan dit nog beamen.
Rond de middag was iedereen terug aan ons appartement, volledig doorweekt.
Iedereen was het erover eens dat dit de beste optie was. Pas rond 14u stopte het met regenen en klaarde het op. Ideaal om buiten wat te chillen en wat te recupereren.
Achteraf zou blijken dat dit een welgekomen rustdag was.
Dag 3
Onze laatste fietsdag was aangebroken. Met veel plezier stelden we s'morgens vast dat het weer mooi weer was. Daar hadden we heimelijk op gehoopt. We moesten eerst met onze auto naar Lourdes rijden van waaruit we onze rit zouden aanvangen. De rust had mij blijkbaar goed gedaan want mijn benen voelde veel beter aan. Er wachten ons enkel de Soulor en de Aubisque. Na een 15 km kwamen we aan de voet van de Soulor. Guy stond ons daar aal op te wachten. Even nog een plasje maken dacht ik. Dat was zonder de rest gerekend want blijkbaar was iedereen, op Geert na, al vertrokken. De klim moest nog beginnen of ik moest nog achtervolgen. Op dat moment vond ik dat niet zo leuk.
Erik en Kim hadden het in de mot en wachten mij en Geert op. Dylan had zich ook laten afzakken. Het moment was weer gekomen om tempo te maken. Het uitzicht dat ons gepresenteerd werd was adembenemend mooi. Dit was echt genieten. Dylan had blijkbaar een plan en ging versnellen. Dit was voor mij van het goede teveel. Ik nam mij voor om op mijn tempo naar boven te rijden. Kim kon het niet laten en pikte zijn wagentje aan dat van den Dylan, zelfmoord dacht ik bij mezelf. Even later zagen we dat Kim ook de rol bij Dylan moest lossen en dat was het sein voor Erik om naar Kim te rijden en mij achter te laten. Op een goede 3 km van de top kwam ik door niet sneller te rijden toch dichter bij Erik en Kim. Toen ik dan nog zag dat achter onze Soigneur zijne auto Dylan zich voor de grap had verstopt was voor mij het sein om even op de trappers te gaan staan. Ik kwam zo bij Kim en Erik. Zij hadden duidelijk hun krachten minder gedosseerd. Het moment was voor mij gekomen dacht ik. Als eerste boven komen op de Soulor (met dank aan Dylan) was voor mij toch wel een leuke gedachte.
Zo geschiede ook en een beetje later kwam Dylan achter de rug van Kim ook over de top. De rest volgde. Na het voeren van de lokale schapen (voor sommige geiten) reste ons nog een kleine afdaling en dan nog 7 km naar de top van de Aubisque. Zelfs heb ik wel al een aantal bergen opgereden maar wat ik daar zag was toch wel veruit het mooiste landschap.
Onze voorzitter wou toch ook zijn moment of glorie en was er zachtjes tussen uitgemuisd bij de eerste klim kilometers van de Aubisque. Ik had het in de smiezen en voelde me opeens zo goed dat ik er met de Kim ben naartoe ben gereden. De rest was nog aan het genieten en had het steekspel niet door. Samen met Kim en Guy zijn we zo over onze laatste col gereden. Iedereen kwam vlot boven. Dikke pluim voor Geert, Johan VK en Lieven die ondanks hun mindere trainingskilometers toch goed zijn boven geraakt.
Daarna nog een mooie afdaling naar Laruns, waar we hebben gegeten, en daarna terug naar Lourdes op een golvend parcours achterna gezeten door donkere onweerswolken.
Op het einde van de rit was het vat van de Lieven leeg en ben ik zoals een wegkapitein hoort te doen bij hem gebleven. Voor het goed en wel begon te regenen kwamen wij ook na een 120 km aan de wagen.
Zo was er weer een einde gekomen aan een onvergetelijke fietsvakantie. Het was een droom van mij om ooit eens in de Pyreneeën enkel mytische Tour cols te beklimmen.
Bij deze is dat dus gebeurd.
Hopelijk is volgend jaar iedereen weer even gemotiveerd om dit ergens te evenaren of zelfs te overtreffen. Deze groep is te uniek om dat niet te doen.
De wegkapitein
Johan
