12 december: Toertocht van Tervuren

Vandaag kon ik nog eens gaan mountainbiken, wat ik met dit weer toch het liefste doe.


Op de kalender stonden we met 4 daarna met 3 en uiteindelijk met 2, na een mail van Johan die liever op de weg ging rijden met Bacwalde. Ieder zijn ding hé.
Erik zag het mooie Tervuren direct zitten, om nog eens goed diep te gaan in het slijk.

Het weer zat mee en konden we na inschrijving aan de tocht beginnen.
Beide heren zaten nog fris en overmoedig als we zijn gingen we de 50 km tocht doen.
Direct ging het van de mooie meren naar het natte veld. Man, man man wat een zompige tocht.
Het was stompen, steil bergop, diepe afdalingen in holle wegen.
We bleven de splitsing van de 50 km volgen. Op de eerste hellingen moest ik den Erik al laten rijden.
Ik wou al zeker niet in de eerste kliometers ontploffen. Er waren er nog 45 te gaan.
Maar kon toch op tempo klimmen met een goed gevoel.
Op een bepaade moment bordjes met de tekst "rechtdoor is het droog, linksaf natte wei voor de echten".
Zoals het echte flandriens beaamd doken we linksaf de natte wei in.
Slijk tot achter de oren in de koeiendrek eerst bergaf dan bergop, zware kost, wel kicken.
Slingeren de paden berop en bergaf brachten ons na 25km naar de eerste welgekomen bevoorrading.
Den Erik bleek enkele Bacwalde en Basf boys te herkennen en ja het waren ze.
1uur 30min over de eerste 25km zei veel over de zwaarte van het parcours.
Dus hebben we besloten de 40km af te werken. Achteraf gezien een goede beslissing, want zoals altijd houden ze het moeilijkste op het einde.
Na een zware klim volgde 2 a 3 kilometer stompen in het veld, waar precies iemand aan uw zadel aan het trekken is.
Volgens mij maken ze van deze grond bakstenen. De klei plakte aan de fiets.
Na deze barrage was het nog 5 kilometer naar de finisch.
Na 2 leffes en een gezellige babbel keerden we huiswaarts.
Daar heb ik nog enkele uren kuiswerk gehad aan kleding en fiets.

Wat kan fietsen mooi zijn ....



Kim

28 November 2010: Toertocht van Arendonk

Vandaag stond de toertocht van Arendonk op het programma.
Vorig jaar waren er nog 7 Pointbikers die, ondanks het slechte weer toen, de motivatie hadden om deze toertocht te rijden. Dit jaar was het even anders. Enkel Kim, Erik en mijzelf waren van de partij.
Johan VK en onze voorzitter hadden familiale verplichtingen. Van de andere geen nieuws, waarschijnlijk zaten zij voor de warme stoof.
Ik had me bij het begin van het seizoen anders voorgenomen om enkel te gaan rijden bij minimum 4 Pointbikers. Het probleem is echter dat ik dit seizoen dan geen enkele toertocht moet gaan rijden. Het was droog dus had ik er wel enorm zin voor.

Om 8u werd er afgesproken bij mij thuis. Zoals steeds waren de 2 Hovenaars stipt op tijd. Onze Kim melde wel al een technisch probleem. Hij had een fout gemaakt die je eerder verwacht van een beginner, namelijk zijn fiets buiten laten staan. Met de vriestemperaturen die ze voorspelde en daar bovenop zijne carwasch van 14dagen geleden is dat natuurlijk om problemen vragen. Een kwartier met den haardroger van Mireille had het probleem gedeeltelijk verholpen maar het zag er wel niet goed uit aangzien de maximum temperatuur niet boven 0 ging uitkomen vandaag.
Aangekomen ter plaatse bleek zijn ongerustheid gegrond. Door 40' op de auto te hebben gestaan bleek alles terug bevroren. Gelukkig had de organisatie een houtvuur en konden we de fiets er boven houden.
Kim kon dan toch met ons mee de start nemen. Na enkele meters kwamen we al fietsers tegen met hetzelfde probleem.
Na 5km was het echter over en out voor onze Kim. Het was terug vast gevroren. Kwaad op zijn eigen maakte hij rechtsomkeer.

Er stond niets anders op dat Erik en ik de weg vervolgde.
Erik zorgde nu voor het tempo. Na een tijdje heb ik vriendelijk gevraagd om het tempo wat aan te passen want ik had al het gevoel dat ik mij aan het opblazen was. Mijn conditie is er duidelijk niet op vooruit gegaan.

Het parcours was prachtig. Veel singel tracks maar ook landwegen waar we vorig jaar nog moesten ploeteren daar was het nu opletten voor de hard gevroren sporen.
Na 22 km was er een welgekome break met, soep met balletjes, AA-Drink, cake, banaan, appelsien e.a. Een dikke pluim voor de oraganisatie.
Daarna met een goed tempo richting aankomst.
Onze Kim zat daar reeds met een goede Tongerlo op ons te wachten. Hij had van de nood een deugd gemaakt en was uit pure frustatie een halfuurtje gaan lopen.

Voor mij en den Erik was het in ieder geval een geslaagde rit voor de Kim iets minder denk ik.

Johan

Rit info: 42 km gereden met een gemiddelde van 22

21 November 2010: Toertocht van Zoersel

Na een korte nacht toch besloten te gaan fietsen want ik had er eigenlijk wel nog eens zin in.

Om half 9 stipt kwam de JohanVK aangefietst en een opwarmritje van 8km later stonden we aan de start in Zoersel.

Veel volk maar toch niet drummen, best wel goed georganiseerd.

We waren maar met 2 wat ons toeliet een zeer constant tempo te rijden, met de heen en terug kilometers erbij gingen we voor de 61km.

In het begin was het soms wat aanschuiven aan de hindernissen, hier en daar een steile klim of afdaling, een single track van 500m waar je gewoon niet kon fietsen wegens teveel slijk  je moest zelfs oppassen dat je schoenen hier niet bleven steken. Gelukkig was dit quasi de enigste slijkstrook van heel het parcours.

Na een 15tal km heel wat tumult, een kermende onbekende lag op de grond en wou aanspraak maken op de wisselbeker maar die had de Johan natuurlijk ni zomaar bij.

We zijn even rond gereden om de ambulanciers door te laten. Ik hoorde nog iets roepen van een gebroken elleboog.

De rit ging verder richting Wechel -   Vorselaar  doorheen mooie bossen en velden.

Na 25km een perfecte break  met fietsherstelmogelijkheden , soep à volonté , fruit naar keuze, koeken naar keuze  , sportdranken of water, dat doen ze natuurlijk altijd als de Johan er ni bij is hé.

Soit  met al het lekkere en dus te vele eten en drinken van de avond voordien was ik al blij dat ik een halve suikerwafel binnenkreeg.

Mijn energiepeil bleef nochtans redelijk en via de pulderbossen ging de tocht terug naar Zoersel.

Bij JohanVK waren de batterijen net iets sneller leeg maar na enkele minuutjes stonden we samen aan de meet en na ne cola in een kweetnihoe vol zaaltje hebben we de laatste 8km richting huis aangevat.

Het totale gemiddelde stond op 20km/u wat gezien de hindernissen , single tracks   en de vele km "plakzand"  meer als hard genoeg was.

Tot 1 van !

Lieven

24 Oktober:Toertocht van Westmeerbeek

Aanwezig: Johan, Kim, Erik,Guy

Naar deze toertocht had ik uitgekeken omdat het wel eens vettig zou kunnen zijn na lange periodes van regen.

Een paar dagen ervoor ben ik op de kalender (website) gaan kijken om te zien wie er mee ging doen.
Niet alleen om het vervoer te regelen maar ook om te zien met wie we de omloop gingen aanvatten.

Zondag ochtend om 6:30u begon het te gieten. De gsm's hoorde ik al rinkelen om de toertocht af te blazen.
Een vlugge check op het internet leerde mij dat het in de voormiddag droog bleef.
Toch ging de gsm af, Geert voelde zich te ziek om de toer aan te vatten.
Alleen rijden is maar alleen dus na een snelle telefoon was mijn vervoer ook geregeld met de Johan.
Onder begeleiding van onze ondervoorzitter met de fiets naar de Johan.
Ginder was alles goed geregeld, vlotte inschrijving (3,5 en geen korting als lid), ruime parking en soepele bediening aan tafel.
De algemene opkomst was minder maar dit maakt dat er vlot kon gereden worden over de zandwegen.
Stroken van zandwegen, bruggetjes, kanaal en toch wel veel slijk maakte de omloop zwaar.
Er werd een onderhoudend doch stevig tempo gereden.

De pauze was snel al na 18 km, volgens de organisatie niet anders mogelijk.
Pak nog een extra portie mee voor onderweg was hun advies.
Na de break terug op de velo voor de laatste 26 km af te haspelen.
Na hier en daar wat tempo versnellingen en technische stroken waren de hellingen aan de beurt.
Voor diegene die de bloso omloop van herselt kennen zullen zich deze helling nog herinneren.
Iedereen op klein blad maar onze ondervoorzitter en de wegkapitein hadden hun zinnen gezet om te ontploffen.
Ontploffen = al roepend volle bak naar boven en door 2 muren gaan.
Ik heb dit showspel van achteren bekeken en in mijn tempo naar boven geknald.
Happend naar adem begonnen we aan een technische afdaling.
Na een kleine achtervolging kon ik terug aansluiten.
Even rust (relatieve), tot den Erik zich niet meer kon inhouden en op een lang stuk (asfalt) tegen de wind in rond de 33 km/h vlamde.
Zijn armpje van overnemen ging op en neer maar Johan en ik lagen te sterven in het wiel.
Ik kon dit even volhouden tot de weg omhoog liep en de verzuring zijn werk deed.
Licht uit. En de blauwe mannen gaan vliegen.
Nu op eigen tempo de laatste 5 km afwerken.
In een vettig bos met bruggen en slijkstukken zag ik door het groen terug die 2 blauwe mannen.
Normaal kan dit niet want ik had geen tempo meer.
Ik heb het niet gezien maar Erik was op de brug weggeschoven en gevallen op een stuk hout.
Het was hout of water.
Daarna zou hij nog een tweede keer gevallen zijn.
Samen zijn we naar de meet gereden.
Even later was onze voorzitter ook gearriveerd, maar moest snel naar huis.
Dus zijn verhaal heb ik niet.

Voor de eerste vettige toertocht kon het tellen, maar een hoog fun gehalte.
Ook de regen is uit gebleven.

45km en gem van 21km/h

tot binnenkort,

Kim

Ardennenrit op 15/10/2010

 

 
 
Naar jaarlijkse traditie trekken we in de herfst steeds naar de Ardennen om te genieten met onze MB van de prachtige veelkleurige Ardense bossen.
 
Dit jaar niet anders en deze keer was Spa de uitverkoren plaats, het Oostende van d’Ardennen.

Weer bij vertrek in A’pen : miezerig en dit na een hele week droog weer.
Waren aanwezig, mannen van Boechout of moet ik Kontich of Hove zeggen : Johan, Dylan en Geert en de mannen van Zoersel : Johan, Lieven en Guy.

Dit jaar iedereen netjes op tijd aangekomen, 10.15 uur, even fietskaartje gaan oppikken om nadien ons te begeven naar het plaatselijk zwembad waar onze Geert douche en verkleedruimte had versierd.
Voor het vertrek koppen bijeengestoken en plannen gesmeed welke toeren we zouden rijden, dit met een lekker koffietje.
Om 11.00 uur werd het startsein gegeven en ja de miezerige regen was verdwenen, eerst natuurlijk nog even de gebruikelijke foto’s en weg waren we.

1° toer : Plaatselijk Rit 2 van 14 km.
We zaten direct op de goede route, deze passeerde nl. het zwembad, echter in Spa zelf waren we al snel de route kwijt, maar na een beetje zoeken zaten we terug op de goede route, met direct een opwarmer, een mooie klim voor iedereen goed haalbaar. Af en toe was het zoeken en soms zochten we wat hulp bij een plaatselijke Mber die ons de meest spectaculaire route wou laten rijden, echter we bleven bij ons plan, nl. Rit 2 en na een zeer leuk einde kwamen we na een uurtje terug bij het zwembad aan.

Tijd voor koffiekoeken en een drankske dit op één van de mooiste terrassen van Spa, mag gezegd worden, een pluim voor de cafétaria-uitbater die ons weer vriendelijk ontving.

Drie kwartier later zaten we weer op de fiets, dit keer voor Route 6, 36 km.

Eerste 5 km waren dezelfde als route 2, nadien volgden brede en goed bereidbare aardewegen in’t bos, deze werden aan een hoog tempo afgehaspeld, nadien een eerste technische stuk om daarna langs de beruchte hagen te rijden en ja daar was onze eerste lekke band al, natuurlijk had ik weer de eer, ik moet toegeven de kampioen van lekke banden dit jaar. De band werd snel doornvrij gemaakt (2 doornen, dankzij Dylan alle twee gevonden). 10 minuutjes later zaten we weer op de fiets, nu waren het iets meer zompige wegen die sommige onder ons de das omdeden blijkbaar hadden Dylan en onze wegkapitein Johan zin in een modderbad. Dat was lachen, maar dat was snel voorbij toen er een horde jagers opdoemden. Een korte maar heftige discussie of we al dan niet door ‘zijn bos’ mochten rijden, verstandig als we waren hebben we dan maar onze route verlaten om deze via een verbindingsweg (asfalt) terug verderop aan te pikken (hiervoor hadden we dus onze kaart nodig). Via een mooie afdaling bereikten we dan terug Spa, nog enkele kilometers racen door ’t stad om nadien terug aan onze auto aan te komen, dit rond 15.45 uur. Twee toeren samen hadden we toch een 54 km op de teller.

Nadien een verkwikkende douche in het zwembadgebouw de ene met zwembroek, de andere in koersbroek, in openbare plaatsen mag je niet in je flikker staan, dat waren we even vergeten, maar deugd deed het na een geslaagde MBdag.

Dan op naar een plaatselijke kroeg om onze aperitief te nemen en de dag te eindigen bij l’Olivier, een culinair hoog aangeschreven pizzarestaurant van Spa.

Het was weer een fantastische dag met dank aan organisatoren Johan en Geert en diegene die het deze keer gemist heeft zet nu al in de agenda voor volgend jaar half oktober, onze nieuwe Ardennendag.

De Voorziter

10 Oktober: Toertocht in Halle - Zoersel

Vandaag stond onze jaarlijkse toertocht klassieker van Halle - Zoersel op het programma.
6 Pointbikers (Kim, Erik, Guy, Lieven, Johan VK en mezelf) zagen het zitten om met het prachtige weer in het vooruitzicht een bosrit te maken in de achtertuin van onze voorzitter.
Om 8u45 was iedereen daar aangekomen. Lieven en Johan VK hadden toen al hun opwarmrit achter de rug.
Op de bremberg (startplaats) was het een gezellige drukte. Alles was aanwezig om van onze 2de toertocht van het jaar een leuke rit te maken.
De Lieven kloeg wel wat over zijn fritten van de avond voordien en wist niet goed hoe hij de rit ging verteren!
Wie deze tocht al is heeft gereden weet ondertussen al dat we aan de "Heilige Geest" het bos induiken.
De laaghangende zon was wel wat hinderlijk maar voor de rest was het prachtig rijden. Niet te vettig, niet teveel volk het eerste halfuur kortom ideaal om er eens stevig tegenaan te gaan.
Erik had dat duidelijk zo begrepen en er werd toch me dunkt een stevig tempo gereden.
Aan de bevoorrading hadden we toch al een moyenne van 23 wat zeker niet slecht is.
Na het verorberen van wat extra kaloriën werd deel 2 aangevat. Onze Lieven deed zijn gekend "Lieveke".
Goed en wel vertrokken sloten de Pointbikers aan bij een groepje van "De Kinder Hardware". Ik moet toegeven dat die goed gas gaven. Ik zat vanachter de groep (10de positie) en bij elke bocht was het serieus trappen om het gat te dichten. Ondertussen konden we de Lieven betrappen op een "Etienneke". Nu onze Etienne de fiets ingeruild heeft voor het nachtleven moet er iemand zijn job overnemen nietwaar!
De kinderboys reden zo snel dat er van hun eigen groepje om den duur nog maar 2 overschoten. Ik heb me dan maar in het wiel gezet, met Erik achter mij, en geprobeerd te blijven volgen.
We waren voor die mannen een serieuze stoorzender want telkens ze achterom keken bleek dat ze ons nog niet kwijt waren. Af en toe kwam het in mij op om te lossen maar gelukkig kwam er op dat moment terug een verharde strook zodat we toch wat konden recuperen.
De organisatie had echt wel hun best gedaan om het parcours aantrekkelijk te maken want zo werden enkele stellingsbruggen in het veld geplaatst.
De laatste 2 km hebben we onze compagnons maar laten rijden om zo rustig naar de meet te bollen. Het beste was er toen wel af bij mij.
Bij de aankomst werden we nog getrakteerd op een gratis consumptie.
Daarna werden we vewacht ten huize onze voorzitter. In een stralende zon werden we gesoigneerd met Leffe en hamburgers. Bedankt voor het werk van Kristel, Lore en Gitte.
Het was een zeer aangename voormiddag en voor herhaling vatbaar. Hopelijk wordt het komende vrijdag in de Ardennen ook zo'n mooi weer.

Grs

Johan

p.s.: 46km gereden met een moyenne van 24.

Regenrit langs de Nete !

Vandaag stond onze 2de toertocht van het nieuwe seizoen in Heverlee op het programma. Ik zeg wel stond.
Zaterdag bleek reeds dat er niet veel liefhebbers waren om mee te gaan.
Zou de voorspelde regen of het verjaardagsfeestje van onze soigneur voor sommigen er voor iets tussen zitten?
Met 2 naar Herverlee rijden zag ik niet zitten dus schakelde ik over op plan B. Meerijden met Bacwalde die in de winter op zondag een toereke maken van een 80 km.
Het zou me toch een uur meer slaap opleveren wat na een feestje geen overbodige luxe is.
Kim die gebrand was op zijn eerste muntainbiketocht kon overtuigd worden om met mij mee te rijden.
Na amper 4 uur slaap (na het feestje nog tennis gekeken) werd ik wakker en zag dat het niet goed was.
Slecht geslapen van waarschijnlijk het drinken van iets teveel alcohol.
Bij het naar buiten kijken werd ik niet vrolijker. Het regende immers.
Even checken op de site van Bacwalde of er wel werd gereden. Afgelast stond er te lezen.
De buieneradar voorspelde ook al niet veel goeds. Even Kim bellen om te zeggen dat ik het niet echt zag zitten. Als de Kim zich echter voorgenomen heeft om te gaan fietsen dan zal wat regen hem niet tegenhouden. Hij kon mij op zijn beurt overtuigen om met hem toch een toereke te gaan doen.
Eens vertrokken deed de regen ons nog weinig, het was immers niet koud.
We konden rustig wat bijpraten want het was toch een tijdje geleden dat welkaar nog gezien hadden.
Ook al hebben we geen enkele droge periode gekend, toch was ik blij dat ik achteraf ben mee gegaan.
Ik voelde me al veel beter. Bedankt Kim.

Volgende week staat ons weekendje in Steenhuffel op het programma.
Daar kunnen we het eens hebben over o.a. datum fietsvakantie, bestemming, onze jaarlijkse mountainbketocht in de ardennen, e.d ..... .
Misschien ging Etienne de film af hebben van onze laatste fietsvakantie. Dat zou leuk zijn want ik ben benieuwd.
Genoeg redenen om  naar volgend weekend uit te kijken.

Tot volgende week.

Johan

Onze rit: http://connect.garmin.com/activity/48630444

Mountainbiketoertocht in Diest

Begin september is voor ons het begin van het mountainbikeseizoen. Al 5 jaar lang heeft Diest de eer om de Pointbikers te mogen ontvangen. Dit jaar was het dus niet anders.

Guy, Erik, Dylan en ikzelf waren op de afspraak. Van de andere Pointbikers nog geen spoor maar dat zal binnenkort hopelijk wel veranderen.
Dit jaar was het zonneke ook weer van de partij. Ideaal om zo de overgang van de koersfiets naar de mountainbike te maken.

Om 8u30 reden we het voetbal terrein op waar onze voorzitter reeds stond te wachten. Zoals steeds daar waren we nu ook weer niet alleen.
Een kwartier later zaten we al op onze fiets. Ik was vergeten dat rijden op ne koersfiets of ne mountainbike toch niet hetzelfde is.
Door het golvend parcour had ik steeds de indruk niet vooruit te gaan. Blijkbaar was ik niet de enigste.
We reden veel door bossen en velden in een prachtige streek. In één van die velden moest ik toch eens gaan verkennen hoe de grond rond Diest aanvoeld. Mijn eerste valpartij van het seizoen, evenwel zonder erg.
Ondanks de zon waren er toch ook nog vettige stroken bij en hoorde ik Dylan zeggen "dat is niet mijn ding".
Waar heb ik dat nog gehoord.
Ik moet wel zeggen dat we onze dosis testosteron allemaal hadden thuis gelaten want het was voor iedereen een ideaal tempo. Enkel een lekke band van Dylan en een valpartij van onze secretaris bracht enig vertraging met zich mee.
De laatste helling naar de aankomst was voor mij zoals elk jaar weer 100m te lang.
Na een zalige rit van 44km (gem. 21,5) konden we in een zomers zonneke nagenieten van de gratis braadworst en de lekkere leffe.
Dit smaakt duidelijk naar meer!


Johan

Fietsvakantie in Morillon

Zaterdag 5 juni:

Dag 1
De reis:
Daar kunnen we redelijk kort over zijn: om 3 uur 's nachts arriveerde de Soigneur die persé aan heel de Vredestraat moet laten weten dat de Toyota Hiace is aangekomen, (saai) filmke kijken, wat relaxerende death metal deuntjes op de achtergrond, boekske lezen (2 bladzijden lezen, powernapke, 3 blz lezen), luidkeels meezingen met André Hazes, 160L tanken, slecht (peperduur) koffieke drinken, alles 3 keer herhalen ("DAT HET HIER SCHOON IS !!") voor de Soigneur, een beetje onnozel doen naar de mannen in de auto van de Kim naast ons, en dan een wegomlegging en een file later om half één 's middags aankomen in het pittoreske, zonovergoten skidorpje Morillon.

De mannen van Zoersel:
Daar kunnen we nog korter over zijn: een half uur te laat wegens een uur te laat vertrokken.

Het weer:
Heel aangenaam zonnetje en een temperatuur van 23°C !!

Het hotel:
Heel mooi, in typisch Zwitserse blokhutstijl. Kamers goed verzorgd, ontbijt en avondeten (5 gangen!) steeds van uitstekende kwaliteit, douche-koppen die blijven hangen zoals het moet, een binnen- en buitenzwembad, jacuzzi, sauna, relax-ruimte en nog een vreemd kamerke waar ze precies net een flesje eucalyptus hadden laten kapot vallen.

De bediending:
Steeds heel vriendelijk en zelfs niet te beroerd om op onze tafel te kruipen om het dakvenster te openen en/of te poseren voor een foto.
Het zette zelfs iemand aan tot de iets te impulsieve en licht euforische uitlating: "Je vais vous prendre !".

De inrij-rit:

Bij wijze van opwarming, om de beenspieren even wat losjes rond te draaien na een halve nacht in de auto gezeten te hebben, had de wegkapitein een ideaal inrij-tochtje gepland van een 65-tal km met een klein, kort klimmetje. Kwestie van een klein beetje spanning op de spieren te zetten, zodat ze de dag nadien niet te bruusk wakkerschieten tijdens de eerste zware beklimming. Het bultje zou de Mont Saxonnex worden, waarvan er op het internet, vreemd genoeg, geen enkele beschrijving of hoogteprofiel te vinden was. Eigenaardig toch...
We gingen het rustigaan doen, dus als het tempo tijdens de eerste vlakke strook een kilometertje of 2 te hoog lag voor een verraste achterligger, werd er heel gewillig een tandje teruggeschakeld zodat iedereen in het peletonnetje zijn plaats kon innemen. In de lichte afdaling naar de voet van het opwarm-klimmetje, ging het zo rustigaan dat we ruim de tijd hadden om de laatste-nieuwe afdalingstechnieken uit te testen en te checken welke houding de hoogste snelheid opleverde. De "kruis-op-de-buis-en-kin-op-het-stuur-techniek" bleek de efficiëntste te zijn.
Voor we goed en wel uitgelachen waren, stonden we met z'n allen aan de voet van de Mont Saxonnex. Opeens sloeg de sfeer om. Tot onze verbazing, bleek het onbekende bultje een redelijk indrukwekkend ogende col van formaat te zijn, met een smal baantje dat zich zigzaggend doorheen een donker bos worstelde. Vanaf de eerste km lag het stijgingspercentage boven de stoempgrens van 10%, en iedereen wou duidelijk even laten zien waarom ze die paar duizend trainingskilometers in het voorjaar door weer en wind hebben afgehaspeld. Tijdens de eerste helft van de col, bleef de groep redelijk goed bijeen (de benen waren bij iedereen nog fris), en het tempo lag constant rond de 10 km/u. Naarmate de klim vorderde, ging het tempo iets omhoog en werd de ademhaling bij iedereen duidelijk onrustiger. In eender welke sport in groep waarbij de fysieke inspanning groot is, schuilt het haantjesgedrag achter elke hoek (of was het bocht), en bij ons was dat niet anders. Uiteindelijk is iedereen (min of meer in groep) na een 8-tal steile kilometers met een redelijk rood uitslaand gezicht boven gekomen, en werd er op de top vrij enthousiast gegraaid naar eten en drank in de bus van de Soigneur.
Na een kwartiertje was iedereen terug op adem gekomen en met een rotvaart daalden we af richting hotel. Het laatste klimmetje werd rustig in groep opgereden en (die dekselse hanen met hun vreemd gedrag weer zeker?!?) de laatste paar vlakke kilometers werden in recordtijd op de buitenplaat afgewerkt tegen een hartslag van boven de 180.
Tot daar ons rustig inrij-ritje...
Eén voordeel: de stijfheid in de benen van de 9-uur durende rit, was in elk geval uit de benen verdwenen. De melk, daarentegen, was redelijk zuur.

Samenvatting dag 1:
Leuke sfeer, schitterend weer, pittig gefietst...een ideale fietsvakantie kondigde zich aan.

Dylan

Onze rit: http://connect.garmin.com/activity/36005664


Zondag 6 juni:
 

 
Dag 2 De koninginnenrit

De rit, dag na onze aankomst zou door onze wegkapiteins als één van de zwaarste ritten bestempeld worden. De koninginnenrit van onze vakantie.
Rond de 2900 hoogtemeters en 105 km lang.
4 cols zouden bedwongen moeten worden, dus we waren gewaarschuwd.
Maar de tweede dag zitten we nog fris en menig goed getrainde fietser zou dit aankunnen.
Na het goede weer van de dag ervoor was de watervoorraad goed aangesproken.
Onze soigneur was voor even de waterdrager van dienst, in een superette vlakbij zou er water te verkrijgen zijn.
Iedereen werd op het appel geroepen om te vertrekken, meestal lukte dit wel.
Na wat foto's knal weg richting Samoëns voor de eerste col de Joux Plane.
De geruchten gingen rond dat deze col wel eens gesloten was wegens wegenwerken.
Toch even informeren in een plaatselijk i - kantoor.
Terwijl de achterste gelederen een kantoor zochten, begonnen de voorste gelederen aan de col.
Blijkbaar slechte afspraken gemaakt en van onze soigneur was nog niets te zien.
Misverstanden komen ongelegen.
Dus toch maar reppen om die col op te rijden.
Direct 10 a 11 procent op ons dak en dit voor een lengte van 12 km naar de top.1700 meter hoog.
Eens terug bij elkaar wou de Marc zijn goede benen van de dag ervoor laten zien. In een echte Contador stijl ging hij erop.
De weg was nog lang en konden de Marc beter nog even intomen, Dylan ging voor stoorzender spelen en samen met Johan werd Marc naar de tweede rij verwezen.
Het was warm en er was veel vochtverlies.
Op de top aangekomen waren de verschillen klein, duidelijk dat iedereen in vorm zat.
Maar onze soigneur niet te zien. Marc heeft de foto's met zijn I Phone vastgelegd.
Na het vastleggen van de groepsfoto hop naar de volgende col.
Doordat het zondag was, waren er geen wegenwerken.
Op de joux verte hebben we getracht in groep naar boven te rijden. Voor het grootste deel is dat ook gelukt. Etienne en Geert in goede vorm overleefden deze uitdaging met klasse.
In de afdaling die daarop volgde, lag een prachtig restaurant aan een beekje te roepen op ons.
Het scherpe gehoor van onze wegkapitein heeft dit opgevangen en stopte zijn hongerige troepen om de magen te vullen.
De specialiteiten van het huis waren de slaatjes en de omeletten met jawel petatten.
Sterk voer voor onze coureurs. Ondertussen probeerde onze ondervoorzitter de plaatselijke dames te verleiden.

Maar deze liepen al bellend voorbij naar een beekje om te drinken. Geen interesse in de charmes van den Erik.
De anderen relaxten wat in de zon.
Het was een beestige rit die ons bracht in het dorpje "Les Lindarets" bekend om zijn geiten op straat. Beaucoup d'ambiance volgens de plaatselijke held.
Een geit had interesse in het stuurlint van onze voorzitter.
Na deze afdaling gingen we col l'encrenaz oprijden. Voorlaatste col en in de laatste kilometers werd het tempo nog wat opgetrokken.
Steile klim maar te doen voor zijn 7 km.
In de afdaling gaat het altijd snel, zo snel dat er afslagen gemist worden.
Beneden duurde het wachten op de anderen te lang tot onze soigneur kwam vertellen dat we een afslag gemist hadden en Guy en ping-ping wel de juiste richting uitgingen.
Na wat palaberen werd er toch beslist dat we de rit gingen inkorten tot opluchting van velen want de meesten hun pijlen waren verschoten.
Het weer begon ook wat om te slaan, dus trok de trein zich in gang richting Morillon.
Onze ondervoorzitter riep zijn troepen nog op om rond te draaien maar dat was niet genoeg ingeoefend.
Diegene die kop wouden rijden konden het laatste uit hun lichaam persen.
Net voor de hevige regendruppels waren we binnen in het hotel.
De jacuzzi en 5 gangen menu kon aangevat worden.
4uur 44min gereden op 88 km en 2556 hoogtemeters.

Knap werk van de bikers.

medeping - ping Kim

Onze rit: http://connect.garmin.com/activity/36005658


Maandag 7 juni:
 
Dag 3
 
 

 
De aangekondigde regen was er wel degelijk gekomen, heel de nacht had het geregend, de dag voordien hadden we al beslist een uurtje later te vertrekken om 10.00 uur omdat er ook voorspeld was dat het zou stoppen met regenen in de loop van de voormiddag en nadien droog zou blijven. Hierdoor konden we iets langer in bed blijven liggen wat zeker welkom was na de zware maar prachtige rit van de dag ervoor.


Ongelooflijk maar waar als we de fietsen uit de berging haalden, stopte het met regenen en konden we zelf op een droge baan vertrekken.
GPS geïnstalleerd, deze zei 100 km met drie beklimmingen : Col de Ramaz, Col Jambaz en Chalets d’Ajon.
Eerste beklimming van de dag kwam reeds na 7 km, vanuit Taninges via skidorp Praz De Lys naar de top. Halfweg de klim was de weg afgesloten. Onze verzorger kon zeker niet door, wij ook grote twijfel maar een plaatselijke schone vertelden ons dat in al die jaren dat de weg afgesloten was nog geen rots naar beneden gekomen was en dat het zeker met de fiets te doen was. Onze soigneur draaide wel om en ging ons langs de andere kant van de berg tegemoet komen., wat achteraf gebleken niet echt nodig was.
Er werd op de Col de Ramaz strijd geleverd, ikzelf eerst met Smiley, en naar de top toe kreeg ik Erik nog in zicht die zich blijkbaar in Praz de Lys vergist had en zo enkele tientallen seconden verloren had, ik kon echter het gaatje op een paar meter na toe rijden, misschien als ik de laatste meters niet lek gereden zou hebben, er helemaal bij was....
Vooraan werd het een strijd Dylan , Kim en Johan en ik dacht dat ze in die volgorde ook het podium bekleedden.
Bon, na ik mijn lekke band vervangen had was iedereen al binnen, dus zeker geen grote tijdsverschillen want zoals iedereen al weet ben ik intussentijd bedreven in lekke banden vervangen. Onze soigneur had ons ook al gevonden zodat de nodig voorraad en warme kledij kon aangetrokken worden. Ik berichtte nog even aan de rappe dalers dat we zeker niet tot beneden mochten rijden, maar dat we al vroeger moesten afslaan, blijkbaar in dovemans oren want de rappe dalers reden tot helemaal beneden en moesten terug een tweetal kilometer extra klimmen om terug aan te sluiten, maar geen gemor wel gelach, vermoedelijk zaten daar enkele Zweedse volleybaldames voor tussen..., maar dat zal ik nooit te weten komen.
Enkele kilometers verder begonnen we aan Col de Jambaz zonder het echt te weten, Lieven op kop (Een lieveke gedaan) de rest in kleine groepjes erachter, tot een vlieg het weer op de Lieven zijne helm had gemunt en hij plotseling stopte met de woorden, verdomme een beest in mijne helm, wanneer hij nadien nog een klein kettingprobleem had werd hij terug naar achter geslagen, echter niet getreurd toen kwamen we net aan een van onze favoriete momenten van de dag : eten.
Het restaurantje toverde een lekkere pasta met spinazie en kalkoen op ons bord voor een zachte prijs waarna we de weg verder konden zetten. Enkele kilometers verder bleken we onverwacht de top van de Col de Jambaz bereikt te hebben, niet echt een klim.
Toen liet de GPS ons in de steek waardoor we een extra 10 km moesten rijden met een extra colletje col de Bluffy, zo herinner ik mij dat toch, een klim van 5 km aan 5 à 6% geen enkel probleem voor onze getrainde benen.
Dan volgde een lange maar aangename afdaling naar Villard tot aan de voet van Chalets d’Ajon, een laatste zware inspanning zou volgen, een col van een kleine 8 km met een gemiddelde stijgingspercentage van een kleine 9%. Ditmaal zat Erik mee in de top drie samen met Dylan en Johan. Ikzelf kon voor een eerste en achteraf gezien voor de laatste maal als vierde boven komen dit voor Kim die deze klim niet goed verteerde.
Nadien was het nog afdalen naar Annemasse om daarna nog een 25 tal km redelijk vlak naar ons hotel te rijden. Hier werden twee groepen gevormd, de stoempers die tegen een kleine 40 km per uur naar ons hotel reden en de andere groep die tegen een iets aangenamere 30 km per uur terug reden. Terug in het hotel vielen hier enkele woorden over, maar dit was al snel vergeten toen we aan het nagenieten waren in onze jacuzzi.
Nog even samenvatting : 115 km, gem. 22.3 km/uur (trage groep) en 2425 hoogtemeters.

De voorzitter
Onze rit:  http://connect.garmin.com/activity/36052055
 
Dinsdag 8 juni:
 
 Dag 4 - Vertrek aan het meer van Annecy - Een bijzondere dag....
 

Voilà het was zover: Hier hadden we zo lang voor getraind en naar uitgekeken en we waren al bij de laatste dag aanbeland. Aan alles komt een einde.

Hoewel de vermoeidheid bij iedereen toch een beetje begon te wegen en de meesten hier en daar een pijntje of krampje hadden beloofde het weer een mooie dag te worden. We hadden een rit gepland van een 60-tal km met één col: Col de la Forclaz en in totaal 1290 hoogtemeters.

s' Morgens vertrokken we met de auto voor een ritje van een hondertal km naar het meer van Annecy. Het dorpje vlakbij heette Menthon-Saint-Bernard. Een naam om nooit te vergeten. Er was zelfs een voetbalveldje met kunstgras. Geef toe: Dat zie je toch niet zo veel....

Na wat heen en weer gepeddel en zowaar nog een klein colletje onderweg dat niemand kende kwamen we aan het te temmen beest aan. Dylan zette zich meteen op kop en ging er in danseuse vandoor. Johan had zich voorgenomen nog één keer alles te geven en er volledig voor te gaan en ging zowaar in de achtervolging. De rest volgde in de stilaan vertrouwde pikorde. De klim zelf was niet zo lang: Een 8-tal km vanuit Vesonne met een gemiddeld stijgingspercentage van 8% en pieken rond de 13% - in totaal 655 hoogtemeters- niet te onderschatten dus.
Ik had me ook voorgenomen er nog eens voor te gaan en hield de volledige klim voor mij Guy en achter mij Geert in de gaten. Met nog een 3 km te gaan zag ik ineens de eersten al aan een chalekke staan: Een tussenstop en dat kwam de meesten goed uit.
Na een korte rustpauze gingen we samen richting top. Met nog een 500m te gaan wou ik toch ook eens de held uithangen en plaatste een splijtende(!) demarrage; alleen Dylan kon volgen en warempel: Ik kwam als eerste over de streep. Of ik nu werkelijk gewonnen had of het mij gegund werd zullen we nooit weten maar ik had toch mijne "moment de gloire" gehad.
De afdaling richting meer ging snel en al gauw hadden we 2 groepen en bibi hing ergens in het midden. Ik had nog ergens gehoord: Als ge water ziet dan stopte!. Dus kwam ik aan in Menthon-Saint-Bernard en zette gezwind richting meer waar ik natuurlijk niemand zag.
Nu mag ik misschien wel veel reizen maar ik heb het oriëntatiegevoel van een mol met een stuk in zijn voeten. Ik had gezworen dat ik in het juiste dorp was.......... Wat ik niet wist is dat we in feite 10km verder moesten zijn. De eerste groep was daar ook naar toe gereden; de tweede met een omweg ook en ik stond daar te blinken.
Ongeveer een uur heb ik daar rondgezworven. Ik had geen geld, geen telefoon en nog twee klontjes druivesuiker en ne halven bidon drinken. Die kant van het meer kwam me natuurlijk helemaal niet bekend voor. Ik had al vertwijfeld een aantal mensen gevraagd of er ergens "un terrain de foot avec une pelouse artificielle" was maar de meesten bekeken mij alsof ik uit Patagonië kwam.
Alle mogelijke scenario's had ik al doordacht:1) Ne GSM zien te bemachtigen en mijn vrouw bellen (dat nummer ken ik van buiten) en vragen of ze Lieven kon bellen om te zeggen waar ik zat. 2) Het meer rondfietsen in de hoop de rest toch ergens tegen te komen. 3) Naar het hotel fietsen.....
Tot ineens na zowat een uur de camionette voorbij kwam gereden. Ik kon onze soigneur wel kussen (maar heb het dan toch maar niet gedaan....) Fiets in den auto en 10 km verder kwamen we bij mijn pelouse aan waar de rest zat te wachten.
Uit Johan zijne Garmin leren we dat we inderdaad in totaal 1290 hoogtemeters overbrugd hebben, effectief een 3 uur gefietst hebben en een gemiddelde hadden van 22.5 km/u.

Toch ook weer een leuke dag...............

Johan VK

Onze rit: http://connect.garmin.com/activity/36169532

29 Mei: Tour de Namur

Vandaag stond onze laatste rit voor onze afreis naar de Alpen op het programma "Tour de Namur".
Een aanrader volgens kenners maar een niet te onderschatten rit.
Er waren 5 pointbikers en één gastrijder die deze laatste krachtinspanning nog zagen zitten.
De andere hadden vorige week al een zware T-B-T gereden en gingen het wat rustiger aan doen.
Door omstandigheden, Geert en Erik schoolfeest en Guy een weerbarstige knie, kozen voor de 100km.
Dylan, Speedy en ik gingen voor de volle 140km met 13 hellingen.
Ik moet toegeven dat ik er onrustig van geslapen heb om met 2 berggeiten zo'n rit te gaan rijden.
Wat ik vooraf zeker wist was dat dit wel de ultieme test voor mij ging zijn.

Om 8 u draaiden we de parking van expo in Namen op. De zon was van de partij en de temperatuur wees al 12° aan. Na de nodige verplichtingen zaten we om 8u30 op onze fiets.
Na welgeteld 1km stond de eerste helling al op het programma namelijk de rue Belvedére. Een klim van 2km lang en een gemiddeld stijgingspercentage van 4,9%. Een ideale klim om mee te beginnen.
Onze volgende klim was van het andere allooi. De "Triple Mur du Monty" wordt in wielerbladen omschreven als één van de lastigste hellingen in België. Gelukkig kwam die reeds na 19km want het was niet gelogen. Je kan hem vergelijken met de Redoute maar dan 3 keer. Bovengekomen heeft het zeker 5km geduurd eer ik hier van bekomen was. Moest deze na 100km op het menu staan, ik peis dat het dan te voet was voor mij.
Op de tussenstukken werd er goed tempo gemaakt door onze voorzitter en Geert. Ik hield me wat afzijdig om toch maar zo weinig mogelijk energie te verbruiken. Na 46km en 4 hellingen achter de kiezen kwamen we aan de eerste bevoorrading aan de abdij van Maredsous.
Na 65km namen we afscheid van 3 pointbikers. Speedy begon zijn naam alle eer aan te doen. Ongestoord reed hij kilometers aan kop met een serieus tempo. Dylan en ik waren al wat blij dat we het wiel konden houden. We raasden voorbij heel wat renners, ik heb er geen één ons zien voorbij komen.
Bij de voet van de volgende klim voelde ik dadelijk dat het voor mij onmogelijk zou zijn om deze berggeiten te volgen. Bij elke helling besloot ik om met een hartslag van 165 a 170 naar boven te rijden.
Doordat zij erna wat inhielden kwam ik ze altijd terug tegen.
Speedy had vooraf gezegd dat hij het rustig aan ging doen maar dat hij wel ons wou testen.
Dat heb ik dus duidelijk gevoeld (Dylan waarschijnlijk ook). Ik had gehoopt om wat op adem te komen bij de tussenstukken waar daar ging het loeihard en kregen we ook veel wietjeszuigers in ons wiel.
Onze leuze "afzien is tijdelijk, opgeven voor altijd" spookte door mijn hoofd. Afzien was dus de enigste optie!
Na 110km kwamen er 2 lange hellingen achter elkaar en daar voelde dat het beste er wat af was. De 3de bevoorrading vlak daarachter deed echter deugd. Vanf hier was het nog 18km tot aan de citadel van Namen.
De wind zat van toen af mee en reden zo tegen constant 43km/h langs de Maas richting de voet van de laatste helling. Het laatste beetje energie zou worden aangesproken om deze klim van 1800m met een gemiddeld stijgingspercentage van 5,6% te overwinnen. Ik moet zeggen dat ik terug de nodige kracht vond om dit tegen een strak tempo naar boven te rijden. Het gaf me ook wat vleugels toen ik Dylan voor mij uit zag rijden (die het rustig aandeed) en ik toch één helling samen met hem kon boven komen.
Na 145 km en een gemiddelde van net geen 29 kwamen we aan de arrivé! Moe maar ongeloofelijk voldaan.
Met dank aan Speedy want zonder hem was ons dat niet gelukt. Dylan heeft vandaag ook nog eens bewezen dat zijn vorm uitstekend is en dat hij meer dan klaar is voor zijn geliefkoosd terrein.

Zo is er na 13 weken een einde gekomen aan onze voorbereiding op onze fietsvakantie.
Zelf heb ik ongeloofelijk genoten, de één al wat meer dan de andere, van onze ritten.
We hebben al bij al veel geluk gehad met het weer. We hebben maar één regenrit gehad en toch een aantal met mooi lenteweer.
Als wegkapitein was ik ook blij met de opkomst tijdens onze trainingsweken. Ik heb heel wat gemotiveerde Pointbikers gezien en dat is altijd leuk om dan een rit in elkaar te steken. Zelf ben ik er van overtuigd dat de meesten hun conditie een pak beter is dan de voorgaande jaren.
Volgende week gaan we hier de vruchten van plukken. Als nu het mooie weer ook van de partij wil zijn, dan kan dit niet anders dan een heel leuke fietsvakantie worden.
Laat voor mij Morillon maar komen.
Tot volgende week.

Groetjes

Johan

Onze rit kan je bekijken op volgende link: http://connect.garmin.com/activity/34933886

23 mei Tilff - B - Tilff

Naar deze rit had ik lang uitgekeken, qua hoogtemeters kon deze rit tellen als een rit in de Alpen. Volgens enkele kenners is het rijden van TBT de goede voorbereiding voor de Alpen, dus deze rit kon ik niet missen. 5:30u liep de wekker af, vroeg vertrekken was de boodschap.
Erik en Geert gingen met de wagen apart ernaar toe rijden om de kleine toer van 86 km te doen. Etienne en ik gingen samen met de bus van Zoersel de 135 km doen. Op weg naar Luik begon tegen het einde de mist op te steken bij 12 graden, en ze hadden zon voorspeld. Brrrr. In de wagen praten we over koetjes en kalfjes net toen ik begon door te vragen hoe de conditie zat bij onze E10 mis ik een belangrijke afslag naar de 80km tunnels, verkeerd dus. Mijn wegoriëntatie is een ramp, solliciteren voor een post als wegkapitein is uitgesloten. De wagenmadam van de Geert heeft ons terug op het spoor naar de start gebracht. Aan de start was volk, veel volk, heel veel volk, het goede weer ligt zeker aan de basis. Even wachten op de bus van Zoersel en weg waren we en ja de zon begon te schijnen. Onze voorzitter werd nog even uit zijn concentratie gebracht door een kabel over de grond, nooit in de langsrichting erover rijden. De eerste helling kon al tellen dit 16 % op ons dak, onze ondervoorzitter heeft zijn goede vorm laten zien en deze helling voor zijn rekening genomen. Jammer maar helaas hebben we 10 km later afscheid moeten nemen van deze 2 hovenaars die de 86km gingen volgen. De andere fab five gingen in een mooi elan verder op de hellingen, voor ons bekend terrein aan het worden. Honderden, duizenden fietsers, de organisatie hadden hun handen vol.
Ook de dames maken hun opmars en waren talrijk opgekomen er was zelfs een reetzweetster gesignaleerd onderweg. Na 4 hellingen keken we uit naar cote de Wanne, maar de splitsing werden we naar links gewezen, niet de moeilijke kant dus. We moetsen langs een kant naar boven die nieuw was, ook met stevige nijdige stukken in, deze heb ik voor mijn rekening genomen. De bevoorrading was ok maar om een banaan te stelen moet je eerst naar de oplichters gekeken hebben. Wat bij het missen van de ingang toch gelukt was voor Johan en Guy. Bijtanken en weg, toen kwamen de stukken van onze Etienne vals plat op en neer recht op recht. Onze Etienne voelde zich goed en trok goed door tegen de wind in,sterk werk. Ik herinnerde hem nog even dat La Redoute nog moest komen maar dat schrikte de tank van Wilrijk niet af. In Cancelara stijl heeft hij ons naar de voet van La Redoute gebracht.
Deze Redoute was ook in dit verhaal weer een beest om te temmen. Afzien tot boven onder luide aanmoedigingen van toch wel leuk publiek. De laatste stukken was ons peletonnetje verbrokkeld. De Lieven en de Smiley waren een lieveke gaan doen en Etienne had geen buskruid meer om nog een bommetje te leggen. Eens aan de meet hebben we ons even laten gaan in de cola en de hamburgers. O ja, even aan herinneren na de meet moesten we nog een klim van 4 km doen naar de inschrijvingen om ons nummer binnen te brengen. Dit was even balen, maar het kon niet anders. Ik wist dat thuis de BBQ klaar stond, die gedachte heeft mij naar boven geduwd. Prachtige tocht, knappe organisatie, wel veel volk. Ze kunnen het ons niet meer afpakken! Teller 146km gem 24,7

16 mei 2010: Temporit in de kempen

Na 5 zondagen op een golvend parcours te hebben gereden werd het nog eens tijd om een rit te maken dichter bij huis. Dit vooral om het thuisfront te plezieren.
De bedoeling was om een fietstocht te maken richting Aarschot. Door enkele last minute annulaties werd dit wat gewijzigd. De mannen van Zoersel wilden ook graag van thuis uit vertrekken. Aangezien ons geplande rit voor hen wat uit de richting was werd er in spoedzitting met de voorzitter overlegd om de kempen te gaan verkennen.

Dylan was om klokslag kwart voor 8 in de Zilverenhoek. Andere Pointbikers moesten we niet verwachten.
Wij dan maar richting Viersel gereden waar Johan VK en Guy op ons stonden te wachten.
Johan VK had speciaal zijn Ventoux weekend gennuleerd om deze rit in de "Parel der Kempen" niet te willen missen.
Iedereen was goed geluimd want het mooie weer was eindelijk nog eens van de partij. Niet koud, maar ook niet warm. Zo hebben we het graag.
Twee aan Twee reden we zo langs het albertkanaal richting Herentals om daar een zijkanaal te volgen richting Dessel. Na 50km keerden we het kanaal de rug toe en reden we langs landelijk mooie wegen.
Het enig probleem was echter dat de wind richting huis pal op onze neus stond. Het zou dus stoempen worden.
Aangezien dit laatste mijn handelsmerk is (dat zeggen ze toch) had ik er eens zin in om er eens goed een lap op te geven. Van twee aan twee rijden was geen sprake meer. Alles op één lint (met 4 redelijk indrukwekkend).
Aan een tempo van 33 a 34 km/h reden we zo voorbij Retie, Kasterlee, Poederlee en Vorselaar.
Af en toe werd ik eens afgelost zodat ik even op adem kon komen om dan terug het volle pond te geven.
Ik moet toegeven wanneer onze fietsvakantie op vlakke wegen zou plaatsvinden, ik met een gerust gevoel zou vertrekken. Spijtig genoeg is dat daar voor klimgeiten.
Aangekomen in "Taverne De Kroon" in Viersel stonden er reeds 105km op onze teller.
De aanwezige Pointbikers waren uiterst tevreden over de rit en hun conditie.
Nog een pluim voor Johan VK, door zijn verstoorde voorbereiding, heeft hij deze rit zonder problemen kunnen volmaken.
Na een drankje reden we de resterende 15 km naar huis. Dylan en ik hebben nog een poging gedaan om ons gemiddelde naar de 30 km/h te brengen. Tevergeefs echter want het beste was er wel af toen.
Toch een plezante rit. Nog 2 weekends trainen en dan is het zover.
Laat de Alpen maar komen.

De wegkapitein

P.S: Vanavond vindt je op onze site het rittenschema terug van onze fietsvakantie.


Onze rit kan je op volgende link bekijken: http://connect.garmin.com/activity/33441926

08/05/2010: Ardense hellingen (kuitenbijterrit)

Hoe sneller onze Alpenuitstap nadert hoe vroeger we starten . Wekker om 6 uur om tijdig bij Johan te kunnen zijn.

Johan, Kim, Dylan, Geert, Guy, Lieven, Erik en ikzelf stonden rond 8u30 al klaar aan de start in Aywaille.

Met uitzondering van Dylan verscheen iedereen keurig uitgedost in onze nieuwe pointbikerskleding en nu de meeste van ons beschikken over een volledig assortiment van fietskleding wordt het er niet gemakkelijker op om ’s morgens te kiezen voor de meest geschikte outfit voor de rest van de rit. Ik kreeg alleszins nog enkele waardevolle, zo bleek later op de dag , tips van de wegkapitein.

Dylan verscheen in de kleur van de Chicago Bulls, de discussie over het al dan niet toestaan van een zich , van de rest van de ploeg onderscheidende outift als ritwinnaar van de vorige uitstap heb ik niet kunnen volgen daar ik vanaf de eerste kilometers zwaar in het rood, en bij mij was dit niet tgv de kleur van mijn fietskostuum, moest fietsen. Misschien hangt hem wel een zware boete boven het hoofd?

Mijn vorige rit dateert van 28 maart en dit zal ik geweten hebben. Reeds na 30 km voelde ik dat mijn quadriceps het zeer zwaar zou te verduren krijgen, een te lange rustperiode wordt zwaar aangerekend temeer daar de anderen hoe langer hoe beter in vorm geraken.

De Ardennen zijn voor mij, hoewel we hier nu al verschillende keren hebben gefietst, nog geen bekend terrein zodat ik me met niet elke helling kan herinneren.

We volgden een prachtig parcours opgesteld door de Johan, waarvoor onze hartelijke dank, in de buurt van Aywaille, Chevron, Chauveheid, Basse Bodeux, Wanne, Stavelot, Stoumont.

We trotseerden oa de volgende cols, côte de Wanne, een parallelle helling aan de Haute Levée, Le Rosier en de côte de la Vecquée



Gemiddeld % : 7.6 %

Afstand: 2.2 km

Hoogte start: 328 m

Hoogte top: 495 m

Hoogtemeters: 167 m

Maximum: %





Gemiddeld % : 5.6 %

Afstand: 3.6 km

Hoogte start: 305 m

Hoogte top: 507 m

Hoogtemeters: 202 m

Maximum: %




Gemiddeld % : 5.7 %

Afstand: 4.5 km

Hoogte start: 309 m

Hoogte top: 564 m

Hoogtemeters: 255 m

Maximum: %



Gemiddeld % : 5.3 %

Afstand: 6.2 km

Hoogte start: 187 m

Hoogte top: 517 m

Hoogtemeters: 330 m

Maximum: %

Zover ik het vanuit de verte kon zien reden de pointbikers als volgt naar boven: vooraan reed Dylan, Johan, Kim en Erik, gevolgd vanop een honderd meter door Guy en Geert , vele honderden meters verder volgde ik en Lieven nam zijn vertrouwde positie aan de staart van de groep in .
De 4,5 km van de Rosier na 80 km fietsen vergde van de verslaggever het alleruiterste. Ik had de indruk dat de Rosier vandaag er anders uitzag en dat ik vier keer na mekaar de Stockeu moest opfietten.
De kracht was precies uit mijn benen verwenen, ik hoop dat dit nog goed komt tegen de tijd dat we naar de Alpen gaan.
In de laatste halve kilometer werd ik dan ook gezwind ingehaald door de Lieven. Ik moet bekennen dat dit op het terrein waar ik vroeger goed scoorde een zware opdoffer was.
Niet alleen fysiek maar ook mentaal zat ik nu aan de grond.
De côte de la Vecquée leek gelukkiglijk niet meer zo stijl maar ik was toch genoodzaakt om iedereen aan mij te laten voorgaan en appredieer zeer het wachten van de ganse ploeg aan de top van de helling. Op zo een momenten doet het principe van samen uit samen thuis wel goed.

De laatste 20 kilometer ging het enkel nog bergaf en tegen het einde van de dagrit konden we nog testen welke maximale snelheid ons fietsmateriaal zo aankan.

Voor de eerste maal in mijn leven werd ik door een , bij de walen zeldzame flitspaal, met de fiets gefotografeerd tegen een snelheid van 63 km/uur. Ik ben er echter vrij gerust in dat mijn getrokken gezicht op het einde van onze trainingsrit door niemand zal herkend worden en ik hoef dan ook geen bonnetje te vrezen.

In totaal reden we 104 km tegen een gemiddelde snelheid van 21,9 km met een totale wachttijd (met sanitaire stoppen inbegrepen) van 38 minuten.

We sloten af op ons vertrouwd terras in de straten van Aywaille waar de zonnebank haar nefaste werking op de huidsleeftijd van de dienster toonde , met een heerlijk biertje.

Een dagje fietsen in de Ardennen voelt toch altijd aan als een dagje vakantie.



Marc


Je kan onze rit op volgende links bekijken:
http://connect.garmin.com/activity/32574946
http://www.strava.com/rides/99215?ref=1MT0zOzI9NA%3D%3D

Zaterdag 1 Mei : Arbeid in de voerstreek

De dag van de arbeid hield onze bikers niet thuis om te gaan fietsen.
Arbeid zal er verricht worden, al is het op de fiets.
Onze wegkapitein had 2 voorstellen waar op gestemd moest worden. De uiteindelijke keuze, gemaakt door de meerderheid, is gevallen op de voerstreek. Onze politiekers kunnen hier een voorbeeld aan nemen. Enkelen onder ons waaronder ik, hebben nog niet veel in de voerstreek gereden en naar zeggen het favoriete trainingsparcours van onze ping-ping meester. Deze laatste ging eens een keertje overslaan. ’s Morgens melde Marc zich af wegens ziekte en onze smiley was in China, waar hij zijn alom aanwezige glimlach goed kan gebruiken. De gebruikelijke rituelen gingen van start om 7u bij de wegkapitein en bij aankomst in Riemst kwam ook de voorzitter aangereden. Eten, drinken, pissen, aankleden en op de foto. Regenvestje meenemen of niet was nog even de vraag, vermits ze regen voorspeld hadden. Maar het was open hemel, met een stralende zon. Onze E10 had dit begrepen en stond in zomeroutfit klaar, doch had hij 1 belangrijke zaak vergeten, dat er bij deze tocht, geen Redbull of lottostand voorzien was en dat het meenemen van enkele suikers vereist is. Geen koeken, geen bars, geen gels, het zal voor hem een ware vetverbrandingsrit worden. Ware het niet dat hij 11 kg is afgevallen, proficiat Etienne knap werk en doorzetting.
Zo konden 7 brokken testosteron (Johan, Dylan, Erik, Guy, E10, Geert en Kim) beginnen aan het voerstreek avontuur. 1 zaak wisten we nog niet, hoe zouden de locals reageren op onze kleurrijke outfit? We gingen het eens vragen aan een chauffeur, die met een hoge snelheid van rechts kwam en niet wou verminderen tot de laatste moment. Ik dacht even dat deze vriendelijke man onze ploeg kwam aanmoedigen om in zijn streek te fietsen. Maar deze gefrustreerde bierbuik met een Russische/Tsjechische kop had andere bedoelingen. Hij trok zijn revolver (bestaande uit duim en wijsvinger) richting E10 en Johan om één en ander duidelijk te maken. Ondertussen waren de andere bikers erbij gekomen om hun maten bij te staan. De man ging stevig door het lint en brabbelde een paniektaaltje, “ik ga de politie bellen, jullie zijn wielerterroristen ed.” volgens mij was deze 72 uur wakker (naar eigen zeggen) en had teveel gezopen. Hij eindigde met zijn laatste woorden, dat als hij ons tegenkwam, ons van de weg ging rijden. Volgens Erik was dit een doodsbedreiging. De voorzitter nam zijn taak op als bemiddelaar en spoorde zijn troepen aan, de man te laten voor wat hij was en ons ding te doen, waarvoor we gekomen waren “ FIETSEN”
Door dit mooie kleurrijke landschap rijden, deed onze lelijke chauffeur snel vergeten en konden we in een stevig tempo de hellingen aanvatten. Korte stroken afgewisseld met langere stroken bergop, zo 3 à 6 procent. Een ideale Alpentraining. Al snel bleek dat iedereen al goede trainingen achter de rug heeft en in goede conditie zit. Dit maakt het leuker in de Alpen.
Halfweg begonnen de vetreserves van onze E10 opgesoupeerd te geraken en vermits de redbull stand niet gevonden werd, werd het tijd, één en ander aan te vullen. Na enkele giften van collega fietsers kon ook onze E10 er weer tegen aan.
Rond kilometer tachtig kwam de tweede hongerklop van de E10 en met wat extra suikers en psychologische begeleiding van Dylan, kwam onze hongerige wolf weer aansluiten in de groep. In de laatste kilometers werd er nog even gesprint voor de eer op de laatste helling en die ging naar Dylan. Knap.
Na 102 kilometer, knap geloodst door onze wegkapitein, kwamen we onder een leutig zonnetje terug aan de wagens. Aan de overkant trok een café met terras de aandacht en de leffe’s konden we al ruiken. Hier zat onze E10 al even op te wachten eindelijk een bevoorrading. De pannenkoek met suiker ging, onder enkele jaloerse blikken, vlot naar binnen, alsook de leffe’s en cola’s bij de andere bikers.
Kortom een avontuurlijke rit met zeer mooie landschappen en mooi weer, voor mij voor herhaling vatbaar.

Kim

Onze rit kan je bekijken op volgende link: http://connect.garmin.com/activity/31821808

Zaterdag 24 april: Rit in de omgeving van Dinant

Rit met redelijk wat hoogwaardigheidsbekleders. Voorzitter – ondervoorzitter, wegkapitein en het feestbestuur. We hadden graag onze ping- ping meester erbij gehad maar deze had een Dafalgan-rit in Maastricht !

Vanwege een fuif of orgie en zoals we de mensen uit de kempen kennen zal dat niet onopgemerkt voorbij gaan. Meer info te verkrijgen bij onze voorzitter deze was daar live aanwezig.

De start van onze rit was in Spontin. Binnenkort krijgen we daar onze eigen parkeerplek. Toilet mogen ze der eventueel ook bijzetten.
Het weer zag er veelbelovend uit. Bij het vertrek was het maar 5°C. Met datgene wat we vandaag onder onze trappers gaan krijgen zullen we het snel warm krijgen.
3 man met ne Garmin, dat kan niet fout gaan. Zijn wel langs de verkeerde kant vertrokken. Het begon al goed ! Gevloek en hilariteit langs alle kanten. 2 Straten verder was het al zover,bergop verdoeme en we waren nog niet warm gefietst. En het zou ook niet de laatste zijn. Onze wegkapitein had vandaag 100 km voorgeschreven met +/- 1634 hoogte meters. Met andere woorden een klein colleke.
Na enkele kilometers vond onze wegkapitein het tijd om plat te rijden. Idealer hebben we nog niet plat gereden. Perfecte werktafel ( muur ) maar ook het uitzicht was dik OK.
Parcourskennis is tijdens zo’n rit ook zeer essentieel. De Johan meldde ons dat we aan het eind van de zoveelste klim efkes gingen stoppen aan het kapelleke om te plassen en iets te eten. We zouden het nodig hebben want er kwamen nog een paar stevige klimmekes. En gelijk had hij. Mijn tanden staan nog in mijn stuur.
De meeste van de klimmen werden volgens hetzelfde systeem opgereden. Johan en Dylan als eerste. Voorzitter en ondervoorzitter braafjes erachter en proberen te volgen. Johan op kracht, Dylan met veel kadans en recht op de trappers ( danseuse) Dat is volgens de Johan zeer vervelend om achter te rijden. ‘’ Ni te doen oem die gast zijn wiel te volgen,hij zwabbert gans den tijd van hier naar daar. Hier geraakt ge verdoeme niet voorbij ‘’
De laatste kilometers hadden we wat pech. Konden onze voorziene weg niet volgen vanwege een autorally ( Rally de Wallonie. Veel geluk gehad, parcours lag allemaal rond Namen ). Dan maar de garmin gps volgen richting Spontin. Nog +/- 10 km te gaan.
En als dat nog niet genoeg was ging onzen Johan nog is plat rijden. Kwam goed uit, we zaten er met een paar al een beetje door. Nog één klimmeke en dan lekker afdalen ( 11 % ) richting auto.
Wind af – berg af en café inzicht , meer moet ne mens niet hebben na een zware tocht. Na 4 uur fietsen met gem. van 25,7 konden we ne frisse cola wel gebruiken.


Den Ondervoorzitter.


Onze rit vindt je op volgende link: http://connect.garmin.com/activity/31063066

17 april 2010: Tilff - La Gleize - Tilff

Misschien moet ik wel een patent nemen op verslagen in de Ardennen; ongeveer een jaar geleden (9 mei) schreef ik ook een verslagje van een rit in dezelfde omgeving!

Maar goed - Met zessen waren we: Het busje uit Zoersel met Guy, Lieven en mezelf en het Boechout/Hove busje met Johan, Geert en Kim.
Wegens vulkaanuitbarstingen hadden er een paar verstek moeten geven. Erik en Dylan ergens in Mallorca en E10 ergens in Barcelona als ik me niet vergis.

Om 8.30 vertrekken in Tilff - Dat was dus vroeg opstaan maar we waren er allemaal netjes op tijd.

En het was koud 's morgens. Altijd lastig want je weet nooit wat aan te doen. Ik bibberde in het begin wel bijna uit mijn broek maar dat veranderde snel na de eerste hellinkjes. De zon was trouwens vrij snel van de partij. Van aswolken was niks te bespeuren en het werd een prachtige dag. Toch mooi die Ardennen...

Onze wegkapitein had weer een mooie toer uitgestippeld met flink wat klimwerk. We gingen er vlotjes tegenaan. Johan en Kim hadden er duidelijk zin in en dat zou zo voor de rest van de dag blijven: Niet van de kop weg te slaan.

De hellingen wisselden zich snel af en aangezien ik mijn lesje in Harelbeke (nog maar eens) geleerd had propte ik me onderweg vol met alles wat maar eetbaar was.
Het ging goed; op de Rosier reed onze Guy echter lek en dat gaf ons boven een adempauze.

Kilometers verder kwam er een heel nijdige helling. Tot mijn eigen verbazing reed ik Johan voorbij. Zo goed was ik nu ook weer niet: Onze wegkapitein had te kampen met een weerspannige ketting. Heel weerspannig: Ze had zich tussen twee kettingbladen genesteld.
Guy en Kim terug naar beneden (een paar keer) en in een naburig huis inbussleutels gaan lenen.

Hoe was inbussleutel nu weer in het Frans?

Na het flinke oponthoud ging het terug richting Tilff - Altijd maar bergaf beweerde de wegkapitein. Geert en ik dachten er het onze van...
Lieven krijgt de prijs van de hardnekkigheid; ondanks de pijnlijke rug en nek toch flink aangeklampt.
Naar het einde toe begon het bij de meesten trouwens een beetje te nijpen.

Al bij al een hele mooie rit en een schitterende training. Ik noteerde 109 km aan een gemiddelde van 22 km/u en de geïnformatiseerde collega's vertelden me dat we 1800 hoogtemeters hadden overbrugd.

Tot volgende week!
Johan


Onze rit vindt je op volgende link: http://connect.garmin.com/activity/30316140

11 April: Rit in de Voerstreek

Paasvakantie! We zullen het geweten hebben. Onze rit in de voerstreek had vandaag niet veel succes.
Enkel Geert en ondergetekende waren van de partij.
Kim en Mark (Wales), Erik en Dylan (Spanje), Lieven en Johan VK (net terug van hoogtestage in het Zwarte Woud), Guy (marathon Rotterdam) en Etienne (Barcelona) konden ons niet vergezellen.
Om 7u30 vertrokken we naar Riemst.
De weersvoorspellingen waren gunstig, droog maar fris. Aangekomen bleek dat te kloppen, 4° en noord oosten wind!
Op programma 80km met  900 hoogtemeters, kortom een ideaal toererke.
We reden richting Maas en werden wat opgehouden door een peleton wielertoeristen uit de regio.
Gelukkig hadden zij een andere weg in gedachte.
De hellingen werden iets langer, het stijgingspercentage iets steiler. Geert zijn motor sputterde wat tegen en deed de hellingen op zijn tempo. Het was inderdaad toch even wennen.
Toch konden we nog genieten van het prachtige landschap.
Veel vlakke weg kwam er niet aan te pas, maar dat wisten we op voorhand en daar deden we het ook voor.
Op de laatste 5km kon ik mijn gas nog eens open draaien met de wind vol op de kop. Geert loste me voor geen meter. De basisconditie van de Geert is duidelijk in orde.
Na 3u bereikten we terug onze auto. Blij dat we toch met ons tweetjes naar hier waren gekomen.
Het was de ideale voorbereiding voor wat komen gaat. Volgende week zal het al andere koek zijn.
Met het einde van de paasvakantie in zicht zullen de meeste Pointbikers volgende week weer op post zijn.
Maar goed ook want met 2 is toch een beetje alleen ....


De Wegkapitein

Onze rit: http://connect.garmin.com/activity/29667708

3 April 2010: Sint Amands Classic

Vandaag stond er een klassieker op het programma: De wereldbekende en door sommigen gevreesde St-Amands Classic. Om nonkel Lieven over de streep te trekken had onze wegkapitein zelfs het parcours aangepast. De o zo populaire overzetboot werd uit het programma geschrapt maar er is blijkbaar meer nodig om Lieven te overtuigen. We gaan er nog eens over nadenken.


Diegenen die er wel waren: Johan “de windhoos” Thijs, Erik, Dylan, Guy, Kim en uw dienaar. Waren verontschuldigd: Johan VK (moest met Diane bonensoep maken), Lieven (moest nog een nummerke doen in den hof), Etienne (indigestie van verleden zondag), Mark (moest babysitten).

De weersvoorspellingen voor deze rit beloofden niet veel goeds maar het eerste uur viel daar weinig van te merken want het bleef gelukkig droog. Ondanks de wind op kop werd er regelmatig met de 30km/u geflirt. Langs Boechout, Hove, Lint en Duffel kwamen we langs de Nete terecht en reden we de blauwe bruggen voorbij richting Willebroek. Na het eerste uur viel er wel wat regen uit de lucht maar echt lang duurde dit niet. Gewoon blijven rijden was de boodschap.

Na bijna 2 uur rijden tegen een strak tempo riep onze voorzitter plots “Plat!!”. Men had hem nochthans beloofd dat hij met z’n nieuwe banden niet lek zou rijden, maar blijkbaar had men hem een paar oude banden van de PICA kado gedaan. Ongeveer 15 minuten later was het de beurt aan de bolletjestrui uit de Vredestraat om “plat” te roepen.

Na deze twee oponthoudjes, dacht Johan het middel gevonden te hebben tegen een stijve poep: gewoon gas geven. Johan zette zich op kop en in navolging van Snelle Johan werd het gashendel opengedraaid. 35km voor de streep lieten de banden van de PICA weer van zich spreken. Geen geluk voor de voorzitter.

In de laatste 20 km werd er nog goed doorgereden en kregen we af en toe een kleine douche maar niets om echt van wakker te liggen. Net voor den hete steenweg reed Kim lek wat het totaal op vier lekke banden bracht. Een klein halfuurtje later waren we thuis. Een leuk ritje van 100km in iets meer dan 3uur en half. Wij waren niet echt onder de indruk van de staat van de wegen in de aspergestreek maar dit kon onze pret niet bederven. Een goede trainingsrit met redelijk wat intervals mijn gedacht.


Geert

Op volgende link kan je onze rit bekijken:
http://connect.garmin.com/activity/28782191

Goed gevallen tijdens trainingstocht

Normaal zou ik vandaag de eerste maal gaan fietsen met de groep van Borsbeek.
Door het oudercontact op de school van Casper lukte dat niet.
Om kwart na 6 scheen het zonnetje en dacht bij mezelf, ik spring nog rap op mijne fiets ipv op de rollen te fietsen.
Ik reed van Lier richting Rumst. Het was serieus stoempen want ik had wind op kop.
Hoe meer ik de fietsbrug van Rumst naderde hoe donkerder dat het werd. Plots stak er een geweldige storm de kop op. Ik geraakte amper vooruit. Gelukkig kon ik draaien aan de fietsbrug. In de gietende regen met wind in de rug zou ik wel vlug thuis zijn, dacht ik.
Plots bracht een nieuwe windstoot mij uit evenwicht en verloor de conrole over mijn stuur en ging richting oever waar het vol lag met grote stenen. Er flitste vanalles door mijn hoofd. Ik wist dat komt hier niet goed.
Ben daar tegen 35 km/h met mijn voorwiel op een steen gevlogen en over kop gegaan en enkel meters lager terecht gekomen. Groot was mijn verwondering dat ik direct kon recht staan. Van fietsen was geen sprake meer. Beide wielen paraplu en de rest weet ik nog niet. Ik heb dan Ilse gebeld en die is mij dan komen halen.
Gelukkig had ik mijn helm op want die heeft wederom veel opgevangen.
Heb wel een grote buul onder mijn helm, gekneusde bil en pink. Morgen zal ik de rest wel voelen.
Ik heb in ieder geval veel geluk gehad want het had veel erger kunnen zijn.
Hopelijk zaterdag terug van de partij!

De wegkapitein


Garmin Connect - Activiteitdetails voor Naamloos

28 Maart 2010: E3 prijs voor wielertoeristen

Vandaag stond daags na de profs onze E3 prijs op het programma.
Wel 9 Pointbikers en één gastrijder (Tom) stonden aan de start voor een toch wel zware fietstocht, zeker zo vroeg op het seizoen.
Enkel Lieven (geen ochtendmens) en Jan (in de lappenmand) ontbraken op het appel. Het is ooit anders geweest.
Johan VK had eindelijk zijne nieuwe Pinarello Dogma, en het moet gezegd, 50 jaar worden heeft blijkbaar zijn voordelen. Knap machien.
Iets voor half 9 zaten we op onze fiets. Bij droog weer vertrokken we voor de volledige afstand van 133 km (Mark ging voor de 83 km want hij had in de namiddag nog andere verplichtingen) en 11 hellingen waaronder o.a. La Houppe, Eikenberg, Taaienberg, Patersberg, Oude Kwaremont en Kluisberg.
Niet van de poes dus, dosseren was de boodschap.
De eerste 2 hellingen werden door iedereen gezwind genomen. De break op 50 km was voor sommige toch al welkom. Het 2de deel beloofde zwaar te worden door de opeenvolging van hellingen en dus minder recuperatie mogelijkheden. Dylan en Kim etalleerde op de hellingen hun goede conditie. Ikzelf had me voorgenomen om mijn hartslag te volgen en deed het dus iets rustiger aan. Onze gastrijder Tom kan ook een stukske fietsen en was steeds in de voorste gelederen te vinden. Onze Erik was goed uitgeslapen en dat was aan zijn stijgende conditiepeil te zien. Onze voorzitter is een diesel maar ook hij nam zonder al teveel problemen de hellingen. Voor Etienne, Geert en Johan VK ging het wat moeilijker en daar begon de verzuring zijn tol te eisen.
Op de Taaienberg schoot de kramp in de bovenbenen van Johan VK. Afstappen en te voet naar boven dus.
Dat beloofde niet veel goeds om zo naar de Patersberg te rijden.
Deze scherprechter in de Ronde van Vlaanderen liet ook hier van zich spreken.
Geert, Etienne, Guy en Johan VK stonden hier te voet . Bij Johan VK was het volledig op.
Van verder rijden was geen sprake meer.
Samen met onze voorzitter (met GPS) reden zij in rechte lijn richting Harelbeke.
Toen waren we nog met 6 en na 100km kwamen we aan bij de deugddoende bevoorrading.
Iedereen zat door zijn beste krachten heen dus dat werden nog 35 lastige kilometers.
Vlak na de pauze reed onze ondervoorzitter nog lek. Dat euvel was echter snel verholpen en daarna reden we met de wind op onze neus richting Harelbeke.
Het nemen van enkele powerbars, boosters en gels konden onze Etienne er niet meer bovenop krijgen. Samen met Geert reden zij op hun eigen tempo de laatste 30 km.
Iedereen was blij om na 135km, moe maar voldaan, de eindstreep te bereiken.
Guy en Johan VK zaten daar reeds op ons te wachten. Zij hadden er 120 km opzitten. Knap van het doorzettingsvermogen van deze laatste.
Na vandaag weten we toch hoe het geteld is met onze conditie. Niet slecht me dunkt!
We hebben nog 9 weken om er verder aan te werken.

De wegkapitein

Op volgende link kan je onze rit bekijken: http://connect.garmin.com/activity/28264690

Over d'onderd ! " Omloop Passage Fitness Gent"

Tegen traditie in zijn we deze week op zaterdag gaan fietsen. Afspraak in Gent aan het wielercentrum Eddy Merckx ( Blaarmeersen ) voor een tochtje door de vlaamse dardenne. Geweldige accommodatie, gesponsord met ons belastingsgeld.

Iedereen had gehoopt tegen 8.30u op de fiets te zitten, enkel was het weer wachten op de Speedy ! Hij moest weer effe langs het kleine huisje voor een stress kakske ;). Geen probleem voor hem we zullen de verloren tijd wel inhalen tijdens de koers.

De eerste kilometers was het een redelijk zenuwachtig gedoe en vooral niet aangenaam rijden langs de grote baan. Welk tempo nemen we? Sluiten we aan bij een groepje? En vooral, volgt iedereen nog. Nadat iedereen zijn plaatske had gevonden in de groep waren we al aan de bevoorrading. De eerste 40 km zaten er al op.

Na de nodige proviand binnen te nemen was het tijd voor het betere werk en het deel waarvoor we kwamen : de bergen !

Berg 1 was de Leberg gevolgd door zijn iets moeilijkere vriend de Molenberg. Hier is het altijd vechten om als eerste den bocht te nemen en hopen dat ge direct in de goei vitesse staat anders is het over en out ! Leuke klimmetjes maar zwaar. Zeker als ge gewoon bent om naast het kanaal te rijden. Het stuk tussen de 2 bevoorradingen in was het zwaarste. Zeker door die talrijke straten die constant omhoog lopen.

Bij de 2 de bevoorrading misten we de voorzitter en de Geert. De mannen hadden op een ongeïndentificeerd voorwerp gereden waar binnenbanden niet tegen kunnen. Deze keer moesten ze zelf de handen uit de mouwen steken want de mekanieker stond al een tijdje rustig te genieten van koeken en sportdrank. Geen probleem voor deze flinke jongens, enkel gaat er iemand binnenkort ander velgen aanschaffen ??

Na de bevoorrading op naar de laatste 45km. Normaal zou dit een hapje moeten zijn. Geen bergen meer, de wind die in ons voordeel zit. Maar na 85 km was het licht weer uit voor den Eirik. Hoop dat de man met den hamer volgend weekend vrij is. Op sleeptouw genomen door de Geert en depannage Tom zijn we toch veilig en wel aan den noto geraakt. Merci daarvoor.

Hoe het vooraan is gegaan en vooral in welke volgorde en met welke snelheid ze zijn aangekomen is een verslag apart. Maar uit goed ingelichte bron heeft de “Speedy” zijn naam eer aangedaan.

Het was goed, snel en vooral leerrijk.

110 km met gem. van 27,8.



Den ondervoorzitter.


De rit kan je bekijken op volgende link: http://connect.garmin.com/activity/27486010

14 maart 2010: Rit in Haspengauw

Vanaf volgende week beginnen we aan het hoofdstuk "Vlaamse Ardennen", dus om ons niet volledig onvoorbereid op de eerste hellingen te storten, had de wegkapitein een ritje van 75km in Haspengauw (ten westen van Hasselt) voorbereid. Deze streek staat bekend om zijn kleine, kronkelende, licht heuvelende landweggetjes doorheen open velden, en was dus perfekt geschikt als opwarmer voor de het steilere klimwerk.
Aanwezig op de oprit van de Johan om half acht: E10, Eirik, Johan en ik. Slechts 4 Pointbiker leden hadden zich voor deze rit kunnen vrijmaken en/of uit het bed hijsen...het is eens iets anders na al die weken van peleton-fietsen. Bij de familie Thijs aan motivatie in elk geval geen gebrek, want het gezin was duidelijk al een hele poos in de weer. Ilse was zelfs al aan het douchen na een (nachtelijke) jog-sessie en de tekenen van een uitgebreid ontbijt waren nog duidelijk zichtbaar.
Om kwart voor negen zijn we aan onze tocht begonnen. Het ging een rit worden van 76,6 km, een relatieve (?) moeilijkheidsgraad van 7/10, gemiddelde stijgingsgraad van 0.71% (maximaal 3.64%), totale stijging van 547m en totale daling van 524m. Het zag er dus naar uit dat we gingen eindigen ergens op de top van de kerktoren naast onze auto's...of zie ik dat verkeerd...?
Wat ging er door mijn hoofd: "Eindelijk weer een beetje klimmen !!". Zaterdag werd het nog eens pijnlijk duidelijk hoe moeilijk het is om op te boksen tegen de massieve bovenbenen van onze wegkapitein bij het tegen-de-wind-in beuken langs het kanaal. Ik heb niet de kracht om langdurig zo'n grote molen rond te draaien, en voel mij veel beter als ik, al dan niet rechtstaand, op souplesse een helling kan beklimmen.
Het is een heel aangename rit geworden, zonder regen (heel belangrijk), bij een graad of 8 en met redelijk veel wind. Deze sterke wind (hoe komt het toch dat die altijd in het nadeel blaast) in combinatie met de open velden en de opeenvolgende korte hellingen, zorgde ervoor dat de gemiddelde snelheid eerder aan de lage kant lag (25,5 km/u). Alle vier hebben we een deel van het kopwerk gedaan, en iedereen had het duidelijk een beetje moeilijk met het overwinnen van de eerste hoogtemeters van het seizoen. Geen nood, er komen nog redelijk wat trainings-kilometers aan in de Ardennen, en het is enkel een kwestie van tijd alvorens we allemaal klaar zijn om Contador-gewijs de Alpen-cols over te trippelen.
U vraagt zich misschien af waarom bij de totale afstand 89,74km staat ipv de vooropgestelde 76.6? Op de fietscomputer van onze wegkapitein staat een pijltje dat ons van het ene geprogrammeerde punt naar het andere navigeert, en dat was volgens hem "veel betrouwbaarder en gebruiksvriendelijker dan eender welk ander systeem". Klinkt op zich niet slecht, maar het resulteerde, bij het benaderen van een kruispunt, af en toe in "een beetje schuin naar links en dan iets meer naar rechts"-achtige commando's en resulteerde dan geregeld in een plaatselijk rondje rond de kerktoren, een doodlopende straat in een woonwijk en/of een zandweggetje dat uitkwam in de schuur van een boerderij. Totaal geen probleem, want 90km was eigenlijk de afstand die ik voor ogen had, maar spijtig genoeg had ik hier qua voeding niet echt rekening mee gehouden, en voelde ik de kracht wegvloeien uit mijn benen naar het einde toe.

Al bij al een leuke trip, zeker voor herhaling vatbaar, maar dan liefst in een stralend zonnetje, bij een temperatuur van 20°C en met korte Pointbiker broeken en zomertruitjes.

Dylan

De rit kan je bekijken op volgende link: http://connect.garmin.com/activity/26945476