29 Mei: Tour de Namur

Vandaag stond onze laatste rit voor onze afreis naar de Alpen op het programma "Tour de Namur".
Een aanrader volgens kenners maar een niet te onderschatten rit.
Er waren 5 pointbikers en één gastrijder die deze laatste krachtinspanning nog zagen zitten.
De andere hadden vorige week al een zware T-B-T gereden en gingen het wat rustiger aan doen.
Door omstandigheden, Geert en Erik schoolfeest en Guy een weerbarstige knie, kozen voor de 100km.
Dylan, Speedy en ik gingen voor de volle 140km met 13 hellingen.
Ik moet toegeven dat ik er onrustig van geslapen heb om met 2 berggeiten zo'n rit te gaan rijden.
Wat ik vooraf zeker wist was dat dit wel de ultieme test voor mij ging zijn.

Om 8 u draaiden we de parking van expo in Namen op. De zon was van de partij en de temperatuur wees al 12° aan. Na de nodige verplichtingen zaten we om 8u30 op onze fiets.
Na welgeteld 1km stond de eerste helling al op het programma namelijk de rue Belvedére. Een klim van 2km lang en een gemiddeld stijgingspercentage van 4,9%. Een ideale klim om mee te beginnen.
Onze volgende klim was van het andere allooi. De "Triple Mur du Monty" wordt in wielerbladen omschreven als één van de lastigste hellingen in België. Gelukkig kwam die reeds na 19km want het was niet gelogen. Je kan hem vergelijken met de Redoute maar dan 3 keer. Bovengekomen heeft het zeker 5km geduurd eer ik hier van bekomen was. Moest deze na 100km op het menu staan, ik peis dat het dan te voet was voor mij.
Op de tussenstukken werd er goed tempo gemaakt door onze voorzitter en Geert. Ik hield me wat afzijdig om toch maar zo weinig mogelijk energie te verbruiken. Na 46km en 4 hellingen achter de kiezen kwamen we aan de eerste bevoorrading aan de abdij van Maredsous.
Na 65km namen we afscheid van 3 pointbikers. Speedy begon zijn naam alle eer aan te doen. Ongestoord reed hij kilometers aan kop met een serieus tempo. Dylan en ik waren al wat blij dat we het wiel konden houden. We raasden voorbij heel wat renners, ik heb er geen één ons zien voorbij komen.
Bij de voet van de volgende klim voelde ik dadelijk dat het voor mij onmogelijk zou zijn om deze berggeiten te volgen. Bij elke helling besloot ik om met een hartslag van 165 a 170 naar boven te rijden.
Doordat zij erna wat inhielden kwam ik ze altijd terug tegen.
Speedy had vooraf gezegd dat hij het rustig aan ging doen maar dat hij wel ons wou testen.
Dat heb ik dus duidelijk gevoeld (Dylan waarschijnlijk ook). Ik had gehoopt om wat op adem te komen bij de tussenstukken waar daar ging het loeihard en kregen we ook veel wietjeszuigers in ons wiel.
Onze leuze "afzien is tijdelijk, opgeven voor altijd" spookte door mijn hoofd. Afzien was dus de enigste optie!
Na 110km kwamen er 2 lange hellingen achter elkaar en daar voelde dat het beste er wat af was. De 3de bevoorrading vlak daarachter deed echter deugd. Vanf hier was het nog 18km tot aan de citadel van Namen.
De wind zat van toen af mee en reden zo tegen constant 43km/h langs de Maas richting de voet van de laatste helling. Het laatste beetje energie zou worden aangesproken om deze klim van 1800m met een gemiddeld stijgingspercentage van 5,6% te overwinnen. Ik moet zeggen dat ik terug de nodige kracht vond om dit tegen een strak tempo naar boven te rijden. Het gaf me ook wat vleugels toen ik Dylan voor mij uit zag rijden (die het rustig aandeed) en ik toch één helling samen met hem kon boven komen.
Na 145 km en een gemiddelde van net geen 29 kwamen we aan de arrivé! Moe maar ongeloofelijk voldaan.
Met dank aan Speedy want zonder hem was ons dat niet gelukt. Dylan heeft vandaag ook nog eens bewezen dat zijn vorm uitstekend is en dat hij meer dan klaar is voor zijn geliefkoosd terrein.

Zo is er na 13 weken een einde gekomen aan onze voorbereiding op onze fietsvakantie.
Zelf heb ik ongeloofelijk genoten, de één al wat meer dan de andere, van onze ritten.
We hebben al bij al veel geluk gehad met het weer. We hebben maar één regenrit gehad en toch een aantal met mooi lenteweer.
Als wegkapitein was ik ook blij met de opkomst tijdens onze trainingsweken. Ik heb heel wat gemotiveerde Pointbikers gezien en dat is altijd leuk om dan een rit in elkaar te steken. Zelf ben ik er van overtuigd dat de meesten hun conditie een pak beter is dan de voorgaande jaren.
Volgende week gaan we hier de vruchten van plukken. Als nu het mooie weer ook van de partij wil zijn, dan kan dit niet anders dan een heel leuke fietsvakantie worden.
Laat voor mij Morillon maar komen.
Tot volgende week.

Groetjes

Johan

Onze rit kan je bekijken op volgende link: http://connect.garmin.com/activity/34933886

23 mei Tilff - B - Tilff

Naar deze rit had ik lang uitgekeken, qua hoogtemeters kon deze rit tellen als een rit in de Alpen. Volgens enkele kenners is het rijden van TBT de goede voorbereiding voor de Alpen, dus deze rit kon ik niet missen. 5:30u liep de wekker af, vroeg vertrekken was de boodschap.
Erik en Geert gingen met de wagen apart ernaar toe rijden om de kleine toer van 86 km te doen. Etienne en ik gingen samen met de bus van Zoersel de 135 km doen. Op weg naar Luik begon tegen het einde de mist op te steken bij 12 graden, en ze hadden zon voorspeld. Brrrr. In de wagen praten we over koetjes en kalfjes net toen ik begon door te vragen hoe de conditie zat bij onze E10 mis ik een belangrijke afslag naar de 80km tunnels, verkeerd dus. Mijn wegoriëntatie is een ramp, solliciteren voor een post als wegkapitein is uitgesloten. De wagenmadam van de Geert heeft ons terug op het spoor naar de start gebracht. Aan de start was volk, veel volk, heel veel volk, het goede weer ligt zeker aan de basis. Even wachten op de bus van Zoersel en weg waren we en ja de zon begon te schijnen. Onze voorzitter werd nog even uit zijn concentratie gebracht door een kabel over de grond, nooit in de langsrichting erover rijden. De eerste helling kon al tellen dit 16 % op ons dak, onze ondervoorzitter heeft zijn goede vorm laten zien en deze helling voor zijn rekening genomen. Jammer maar helaas hebben we 10 km later afscheid moeten nemen van deze 2 hovenaars die de 86km gingen volgen. De andere fab five gingen in een mooi elan verder op de hellingen, voor ons bekend terrein aan het worden. Honderden, duizenden fietsers, de organisatie hadden hun handen vol.
Ook de dames maken hun opmars en waren talrijk opgekomen er was zelfs een reetzweetster gesignaleerd onderweg. Na 4 hellingen keken we uit naar cote de Wanne, maar de splitsing werden we naar links gewezen, niet de moeilijke kant dus. We moetsen langs een kant naar boven die nieuw was, ook met stevige nijdige stukken in, deze heb ik voor mijn rekening genomen. De bevoorrading was ok maar om een banaan te stelen moet je eerst naar de oplichters gekeken hebben. Wat bij het missen van de ingang toch gelukt was voor Johan en Guy. Bijtanken en weg, toen kwamen de stukken van onze Etienne vals plat op en neer recht op recht. Onze Etienne voelde zich goed en trok goed door tegen de wind in,sterk werk. Ik herinnerde hem nog even dat La Redoute nog moest komen maar dat schrikte de tank van Wilrijk niet af. In Cancelara stijl heeft hij ons naar de voet van La Redoute gebracht.
Deze Redoute was ook in dit verhaal weer een beest om te temmen. Afzien tot boven onder luide aanmoedigingen van toch wel leuk publiek. De laatste stukken was ons peletonnetje verbrokkeld. De Lieven en de Smiley waren een lieveke gaan doen en Etienne had geen buskruid meer om nog een bommetje te leggen. Eens aan de meet hebben we ons even laten gaan in de cola en de hamburgers. O ja, even aan herinneren na de meet moesten we nog een klim van 4 km doen naar de inschrijvingen om ons nummer binnen te brengen. Dit was even balen, maar het kon niet anders. Ik wist dat thuis de BBQ klaar stond, die gedachte heeft mij naar boven geduwd. Prachtige tocht, knappe organisatie, wel veel volk. Ze kunnen het ons niet meer afpakken! Teller 146km gem 24,7

16 mei 2010: Temporit in de kempen

Na 5 zondagen op een golvend parcours te hebben gereden werd het nog eens tijd om een rit te maken dichter bij huis. Dit vooral om het thuisfront te plezieren.
De bedoeling was om een fietstocht te maken richting Aarschot. Door enkele last minute annulaties werd dit wat gewijzigd. De mannen van Zoersel wilden ook graag van thuis uit vertrekken. Aangezien ons geplande rit voor hen wat uit de richting was werd er in spoedzitting met de voorzitter overlegd om de kempen te gaan verkennen.

Dylan was om klokslag kwart voor 8 in de Zilverenhoek. Andere Pointbikers moesten we niet verwachten.
Wij dan maar richting Viersel gereden waar Johan VK en Guy op ons stonden te wachten.
Johan VK had speciaal zijn Ventoux weekend gennuleerd om deze rit in de "Parel der Kempen" niet te willen missen.
Iedereen was goed geluimd want het mooie weer was eindelijk nog eens van de partij. Niet koud, maar ook niet warm. Zo hebben we het graag.
Twee aan Twee reden we zo langs het albertkanaal richting Herentals om daar een zijkanaal te volgen richting Dessel. Na 50km keerden we het kanaal de rug toe en reden we langs landelijk mooie wegen.
Het enig probleem was echter dat de wind richting huis pal op onze neus stond. Het zou dus stoempen worden.
Aangezien dit laatste mijn handelsmerk is (dat zeggen ze toch) had ik er eens zin in om er eens goed een lap op te geven. Van twee aan twee rijden was geen sprake meer. Alles op één lint (met 4 redelijk indrukwekkend).
Aan een tempo van 33 a 34 km/h reden we zo voorbij Retie, Kasterlee, Poederlee en Vorselaar.
Af en toe werd ik eens afgelost zodat ik even op adem kon komen om dan terug het volle pond te geven.
Ik moet toegeven wanneer onze fietsvakantie op vlakke wegen zou plaatsvinden, ik met een gerust gevoel zou vertrekken. Spijtig genoeg is dat daar voor klimgeiten.
Aangekomen in "Taverne De Kroon" in Viersel stonden er reeds 105km op onze teller.
De aanwezige Pointbikers waren uiterst tevreden over de rit en hun conditie.
Nog een pluim voor Johan VK, door zijn verstoorde voorbereiding, heeft hij deze rit zonder problemen kunnen volmaken.
Na een drankje reden we de resterende 15 km naar huis. Dylan en ik hebben nog een poging gedaan om ons gemiddelde naar de 30 km/h te brengen. Tevergeefs echter want het beste was er wel af toen.
Toch een plezante rit. Nog 2 weekends trainen en dan is het zover.
Laat de Alpen maar komen.

De wegkapitein

P.S: Vanavond vindt je op onze site het rittenschema terug van onze fietsvakantie.


Onze rit kan je op volgende link bekijken: http://connect.garmin.com/activity/33441926

08/05/2010: Ardense hellingen (kuitenbijterrit)

Hoe sneller onze Alpenuitstap nadert hoe vroeger we starten . Wekker om 6 uur om tijdig bij Johan te kunnen zijn.

Johan, Kim, Dylan, Geert, Guy, Lieven, Erik en ikzelf stonden rond 8u30 al klaar aan de start in Aywaille.

Met uitzondering van Dylan verscheen iedereen keurig uitgedost in onze nieuwe pointbikerskleding en nu de meeste van ons beschikken over een volledig assortiment van fietskleding wordt het er niet gemakkelijker op om ’s morgens te kiezen voor de meest geschikte outfit voor de rest van de rit. Ik kreeg alleszins nog enkele waardevolle, zo bleek later op de dag , tips van de wegkapitein.

Dylan verscheen in de kleur van de Chicago Bulls, de discussie over het al dan niet toestaan van een zich , van de rest van de ploeg onderscheidende outift als ritwinnaar van de vorige uitstap heb ik niet kunnen volgen daar ik vanaf de eerste kilometers zwaar in het rood, en bij mij was dit niet tgv de kleur van mijn fietskostuum, moest fietsen. Misschien hangt hem wel een zware boete boven het hoofd?

Mijn vorige rit dateert van 28 maart en dit zal ik geweten hebben. Reeds na 30 km voelde ik dat mijn quadriceps het zeer zwaar zou te verduren krijgen, een te lange rustperiode wordt zwaar aangerekend temeer daar de anderen hoe langer hoe beter in vorm geraken.

De Ardennen zijn voor mij, hoewel we hier nu al verschillende keren hebben gefietst, nog geen bekend terrein zodat ik me met niet elke helling kan herinneren.

We volgden een prachtig parcours opgesteld door de Johan, waarvoor onze hartelijke dank, in de buurt van Aywaille, Chevron, Chauveheid, Basse Bodeux, Wanne, Stavelot, Stoumont.

We trotseerden oa de volgende cols, côte de Wanne, een parallelle helling aan de Haute Levée, Le Rosier en de côte de la Vecquée



Gemiddeld % : 7.6 %

Afstand: 2.2 km

Hoogte start: 328 m

Hoogte top: 495 m

Hoogtemeters: 167 m

Maximum: %





Gemiddeld % : 5.6 %

Afstand: 3.6 km

Hoogte start: 305 m

Hoogte top: 507 m

Hoogtemeters: 202 m

Maximum: %




Gemiddeld % : 5.7 %

Afstand: 4.5 km

Hoogte start: 309 m

Hoogte top: 564 m

Hoogtemeters: 255 m

Maximum: %



Gemiddeld % : 5.3 %

Afstand: 6.2 km

Hoogte start: 187 m

Hoogte top: 517 m

Hoogtemeters: 330 m

Maximum: %

Zover ik het vanuit de verte kon zien reden de pointbikers als volgt naar boven: vooraan reed Dylan, Johan, Kim en Erik, gevolgd vanop een honderd meter door Guy en Geert , vele honderden meters verder volgde ik en Lieven nam zijn vertrouwde positie aan de staart van de groep in .
De 4,5 km van de Rosier na 80 km fietsen vergde van de verslaggever het alleruiterste. Ik had de indruk dat de Rosier vandaag er anders uitzag en dat ik vier keer na mekaar de Stockeu moest opfietten.
De kracht was precies uit mijn benen verwenen, ik hoop dat dit nog goed komt tegen de tijd dat we naar de Alpen gaan.
In de laatste halve kilometer werd ik dan ook gezwind ingehaald door de Lieven. Ik moet bekennen dat dit op het terrein waar ik vroeger goed scoorde een zware opdoffer was.
Niet alleen fysiek maar ook mentaal zat ik nu aan de grond.
De côte de la Vecquée leek gelukkiglijk niet meer zo stijl maar ik was toch genoodzaakt om iedereen aan mij te laten voorgaan en appredieer zeer het wachten van de ganse ploeg aan de top van de helling. Op zo een momenten doet het principe van samen uit samen thuis wel goed.

De laatste 20 kilometer ging het enkel nog bergaf en tegen het einde van de dagrit konden we nog testen welke maximale snelheid ons fietsmateriaal zo aankan.

Voor de eerste maal in mijn leven werd ik door een , bij de walen zeldzame flitspaal, met de fiets gefotografeerd tegen een snelheid van 63 km/uur. Ik ben er echter vrij gerust in dat mijn getrokken gezicht op het einde van onze trainingsrit door niemand zal herkend worden en ik hoef dan ook geen bonnetje te vrezen.

In totaal reden we 104 km tegen een gemiddelde snelheid van 21,9 km met een totale wachttijd (met sanitaire stoppen inbegrepen) van 38 minuten.

We sloten af op ons vertrouwd terras in de straten van Aywaille waar de zonnebank haar nefaste werking op de huidsleeftijd van de dienster toonde , met een heerlijk biertje.

Een dagje fietsen in de Ardennen voelt toch altijd aan als een dagje vakantie.



Marc


Je kan onze rit op volgende links bekijken:
http://connect.garmin.com/activity/32574946
http://www.strava.com/rides/99215?ref=1MT0zOzI9NA%3D%3D

Zaterdag 1 Mei : Arbeid in de voerstreek

De dag van de arbeid hield onze bikers niet thuis om te gaan fietsen.
Arbeid zal er verricht worden, al is het op de fiets.
Onze wegkapitein had 2 voorstellen waar op gestemd moest worden. De uiteindelijke keuze, gemaakt door de meerderheid, is gevallen op de voerstreek. Onze politiekers kunnen hier een voorbeeld aan nemen. Enkelen onder ons waaronder ik, hebben nog niet veel in de voerstreek gereden en naar zeggen het favoriete trainingsparcours van onze ping-ping meester. Deze laatste ging eens een keertje overslaan. ’s Morgens melde Marc zich af wegens ziekte en onze smiley was in China, waar hij zijn alom aanwezige glimlach goed kan gebruiken. De gebruikelijke rituelen gingen van start om 7u bij de wegkapitein en bij aankomst in Riemst kwam ook de voorzitter aangereden. Eten, drinken, pissen, aankleden en op de foto. Regenvestje meenemen of niet was nog even de vraag, vermits ze regen voorspeld hadden. Maar het was open hemel, met een stralende zon. Onze E10 had dit begrepen en stond in zomeroutfit klaar, doch had hij 1 belangrijke zaak vergeten, dat er bij deze tocht, geen Redbull of lottostand voorzien was en dat het meenemen van enkele suikers vereist is. Geen koeken, geen bars, geen gels, het zal voor hem een ware vetverbrandingsrit worden. Ware het niet dat hij 11 kg is afgevallen, proficiat Etienne knap werk en doorzetting.
Zo konden 7 brokken testosteron (Johan, Dylan, Erik, Guy, E10, Geert en Kim) beginnen aan het voerstreek avontuur. 1 zaak wisten we nog niet, hoe zouden de locals reageren op onze kleurrijke outfit? We gingen het eens vragen aan een chauffeur, die met een hoge snelheid van rechts kwam en niet wou verminderen tot de laatste moment. Ik dacht even dat deze vriendelijke man onze ploeg kwam aanmoedigen om in zijn streek te fietsen. Maar deze gefrustreerde bierbuik met een Russische/Tsjechische kop had andere bedoelingen. Hij trok zijn revolver (bestaande uit duim en wijsvinger) richting E10 en Johan om één en ander duidelijk te maken. Ondertussen waren de andere bikers erbij gekomen om hun maten bij te staan. De man ging stevig door het lint en brabbelde een paniektaaltje, “ik ga de politie bellen, jullie zijn wielerterroristen ed.” volgens mij was deze 72 uur wakker (naar eigen zeggen) en had teveel gezopen. Hij eindigde met zijn laatste woorden, dat als hij ons tegenkwam, ons van de weg ging rijden. Volgens Erik was dit een doodsbedreiging. De voorzitter nam zijn taak op als bemiddelaar en spoorde zijn troepen aan, de man te laten voor wat hij was en ons ding te doen, waarvoor we gekomen waren “ FIETSEN”
Door dit mooie kleurrijke landschap rijden, deed onze lelijke chauffeur snel vergeten en konden we in een stevig tempo de hellingen aanvatten. Korte stroken afgewisseld met langere stroken bergop, zo 3 à 6 procent. Een ideale Alpentraining. Al snel bleek dat iedereen al goede trainingen achter de rug heeft en in goede conditie zit. Dit maakt het leuker in de Alpen.
Halfweg begonnen de vetreserves van onze E10 opgesoupeerd te geraken en vermits de redbull stand niet gevonden werd, werd het tijd, één en ander aan te vullen. Na enkele giften van collega fietsers kon ook onze E10 er weer tegen aan.
Rond kilometer tachtig kwam de tweede hongerklop van de E10 en met wat extra suikers en psychologische begeleiding van Dylan, kwam onze hongerige wolf weer aansluiten in de groep. In de laatste kilometers werd er nog even gesprint voor de eer op de laatste helling en die ging naar Dylan. Knap.
Na 102 kilometer, knap geloodst door onze wegkapitein, kwamen we onder een leutig zonnetje terug aan de wagens. Aan de overkant trok een café met terras de aandacht en de leffe’s konden we al ruiken. Hier zat onze E10 al even op te wachten eindelijk een bevoorrading. De pannenkoek met suiker ging, onder enkele jaloerse blikken, vlot naar binnen, alsook de leffe’s en cola’s bij de andere bikers.
Kortom een avontuurlijke rit met zeer mooie landschappen en mooi weer, voor mij voor herhaling vatbaar.

Kim

Onze rit kan je bekijken op volgende link: http://connect.garmin.com/activity/31821808