Dag 1
De reis:
Daar kunnen we redelijk kort over zijn: om 3 uur 's nachts arriveerde de Soigneur die persé aan heel de Vredestraat moet laten weten dat de Toyota Hiace is aangekomen, (saai) filmke kijken, wat relaxerende death metal deuntjes op de achtergrond, boekske lezen (2 bladzijden lezen, powernapke, 3 blz lezen), luidkeels meezingen met André Hazes, 160L tanken, slecht (peperduur) koffieke drinken, alles 3 keer herhalen ("DAT HET HIER SCHOON IS !!") voor de Soigneur, een beetje onnozel doen naar de mannen in de auto van de Kim naast ons, en dan een wegomlegging en een file later om half één 's middags aankomen in het pittoreske, zonovergoten skidorpje Morillon.
De mannen van Zoersel:
Daar kunnen we nog korter over zijn: een half uur te laat wegens een uur te laat vertrokken.
Het weer:
Heel aangenaam zonnetje en een temperatuur van 23°C !!
Het hotel:
Heel mooi, in typisch Zwitserse blokhutstijl. Kamers goed verzorgd, ontbijt en avondeten (5 gangen!) steeds van uitstekende kwaliteit, douche-koppen die blijven hangen zoals het moet, een binnen- en buitenzwembad, jacuzzi, sauna, relax-ruimte en nog een vreemd kamerke waar ze precies net een flesje eucalyptus hadden laten kapot vallen.
De bediending:
Steeds heel vriendelijk en zelfs niet te beroerd om op onze tafel te kruipen om het dakvenster te openen en/of te poseren voor een foto.
Het zette zelfs iemand aan tot de iets te impulsieve en licht euforische uitlating: "Je vais vous prendre !".
De inrij-rit:
We gingen het rustigaan doen, dus als het tempo tijdens de eerste vlakke strook een kilometertje of 2 te hoog lag voor een verraste achterligger, werd er heel gewillig een tandje teruggeschakeld zodat iedereen in het peletonnetje zijn plaats kon innemen. In de lichte afdaling naar de voet van het opwarm-klimmetje, ging het zo rustigaan dat we ruim de tijd hadden om de laatste-nieuwe afdalingstechnieken uit te testen en te checken welke houding de hoogste snelheid opleverde. De "kruis-op-de-buis-en-kin-op-het-stuur-techniek" bleek de efficiëntste te zijn.
Voor we goed en wel uitgelachen waren, stonden we met z'n allen aan de voet van de Mont Saxonnex. Opeens sloeg de sfeer om. Tot onze verbazing, bleek het onbekende bultje een redelijk indrukwekkend ogende col van formaat te zijn, met een smal baantje dat zich zigzaggend doorheen een donker bos worstelde. Vanaf de eerste km lag het stijgingspercentage boven de stoempgrens van 10%, en iedereen wou duidelijk even laten zien waarom ze die paar duizend trainingskilometers in het voorjaar door weer en wind hebben afgehaspeld. Tijdens de eerste helft van de col, bleef de groep redelijk goed bijeen (de benen waren bij iedereen nog fris), en het tempo lag constant rond de 10 km/u. Naarmate de klim vorderde, ging het tempo iets omhoog en werd de ademhaling bij iedereen duidelijk onrustiger. In eender welke sport in groep waarbij de fysieke inspanning groot is, schuilt het haantjesgedrag achter elke hoek (of was het bocht), en bij ons was dat niet anders. Uiteindelijk is iedereen (min of meer in groep) na een 8-tal steile kilometers met een redelijk rood uitslaand gezicht boven gekomen, en werd er op de top vrij enthousiast gegraaid naar eten en drank in de bus van de Soigneur.
Na een kwartiertje was iedereen terug op adem gekomen en met een rotvaart daalden we af richting hotel. Het laatste klimmetje werd rustig in groep opgereden en (die dekselse hanen met hun vreemd gedrag weer zeker?!?) de laatste paar vlakke kilometers werden in recordtijd op de buitenplaat afgewerkt tegen een hartslag van boven de 180.
Tot daar ons rustig inrij-ritje...
Eén voordeel: de stijfheid in de benen van de 9-uur durende rit, was in elk geval uit de benen verdwenen. De melk, daarentegen, was redelijk zuur.
Samenvatting dag 1:
Leuke sfeer, schitterend weer, pittig gefietst...een ideale fietsvakantie kondigde zich aan.
Dylan
Onze rit: http://connect.garmin.com/activity/36005664
Zondag 6 juni:
Dag 2 De koninginnenrit
De rit, dag na onze aankomst zou door onze wegkapiteins als één van de zwaarste ritten bestempeld worden. De koninginnenrit van onze vakantie.
Rond de 2900 hoogtemeters en 105 km lang.
4 cols zouden bedwongen moeten worden, dus we waren gewaarschuwd.
Maar de tweede dag zitten we nog fris en menig goed getrainde fietser zou dit aankunnen.
Na het goede weer van de dag ervoor was de watervoorraad goed aangesproken.
Onze soigneur was voor even de waterdrager van dienst, in een superette vlakbij zou er water te verkrijgen zijn.
Iedereen werd op het appel geroepen om te vertrekken, meestal lukte dit wel.
Na wat foto's knal weg richting Samoëns voor de eerste col de Joux Plane.
De geruchten gingen rond dat deze col wel eens gesloten was wegens wegenwerken.
Toch even informeren in een plaatselijk i - kantoor.
Terwijl de achterste gelederen een kantoor zochten, begonnen de voorste gelederen aan de col.
Blijkbaar slechte afspraken gemaakt en van onze soigneur was nog niets te zien.
Misverstanden komen ongelegen.
Dus toch maar reppen om die col op te rijden.
Direct 10 a 11 procent op ons dak en dit voor een lengte van 12 km naar de top.1700 meter hoog.
Eens terug bij elkaar wou de Marc zijn goede benen van de dag ervoor laten zien. In een echte Contador stijl ging hij erop.
De weg was nog lang en konden de Marc beter nog even intomen, Dylan ging voor stoorzender spelen en samen met Johan werd Marc naar de tweede rij verwezen.
Het was warm en er was veel vochtverlies.
Op de top aangekomen waren de verschillen klein, duidelijk dat iedereen in vorm zat.
Maar onze soigneur niet te zien. Marc heeft de foto's met zijn I Phone vastgelegd.
Na het vastleggen van de groepsfoto hop naar de volgende col.
Doordat het zondag was, waren er geen wegenwerken.
Op de joux verte hebben we getracht in groep naar boven te rijden. Voor het grootste deel is dat ook gelukt. Etienne en Geert in goede vorm overleefden deze uitdaging met klasse.
In de afdaling die daarop volgde, lag een prachtig restaurant aan een beekje te roepen op ons.
Het scherpe gehoor van onze wegkapitein heeft dit opgevangen en stopte zijn hongerige troepen om de magen te vullen.
De specialiteiten van het huis waren de slaatjes en de omeletten met jawel petatten.
Sterk voer voor onze coureurs. Ondertussen probeerde onze ondervoorzitter de plaatselijke dames te verleiden.
Maar deze liepen al bellend voorbij naar een beekje om te drinken. Geen interesse in de charmes van den Erik.
De anderen relaxten wat in de zon.
Het was een beestige rit die ons bracht in het dorpje "Les Lindarets" bekend om zijn geiten op straat. Beaucoup d'ambiance volgens de plaatselijke held.
Een geit had interesse in het stuurlint van onze voorzitter.
Na deze afdaling gingen we col l'encrenaz oprijden. Voorlaatste col en in de laatste kilometers werd het tempo nog wat opgetrokken.
Steile klim maar te doen voor zijn 7 km.
In de afdaling gaat het altijd snel, zo snel dat er afslagen gemist worden.
Beneden duurde het wachten op de anderen te lang tot onze soigneur kwam vertellen dat we een afslag gemist hadden en Guy en ping-ping wel de juiste richting uitgingen.
Na wat palaberen werd er toch beslist dat we de rit gingen inkorten tot opluchting van velen want de meesten hun pijlen waren verschoten.
Het weer begon ook wat om te slaan, dus trok de trein zich in gang richting Morillon.
Onze ondervoorzitter riep zijn troepen nog op om rond te draaien maar dat was niet genoeg ingeoefend.
Diegene die kop wouden rijden konden het laatste uit hun lichaam persen.
Net voor de hevige regendruppels waren we binnen in het hotel.
De jacuzzi en 5 gangen menu kon aangevat worden.
4uur 44min gereden op 88 km en 2556 hoogtemeters.
Knap werk van de bikers.
medeping - ping Kim
Onze rit: http://connect.garmin.com/activity/36005658
Maandag 7 juni:
Dag 3
De aangekondigde regen was er wel degelijk gekomen, heel de nacht had het geregend, de dag voordien hadden we al beslist een uurtje later te vertrekken om 10.00 uur omdat er ook voorspeld was dat het zou stoppen met regenen in de loop van de voormiddag en nadien droog zou blijven. Hierdoor konden we iets langer in bed blijven liggen wat zeker welkom was na de zware maar prachtige rit van de dag ervoor.
Ongelooflijk maar waar als we de fietsen uit de berging haalden, stopte het met regenen en konden we zelf op een droge baan vertrekken.
GPS geïnstalleerd, deze zei 100 km met drie beklimmingen : Col de Ramaz, Col Jambaz en Chalets d’Ajon.
Eerste beklimming van de dag kwam reeds na 7 km, vanuit Taninges via skidorp Praz De Lys naar de top. Halfweg de klim was de weg afgesloten. Onze verzorger kon zeker niet door, wij ook grote twijfel maar een plaatselijke schone vertelden ons dat in al die jaren dat de weg afgesloten was nog geen rots naar beneden gekomen was en dat het zeker met de fiets te doen was. Onze soigneur draaide wel om en ging ons langs de andere kant van de berg tegemoet komen., wat achteraf gebleken niet echt nodig was.
Er werd op de Col de Ramaz strijd geleverd, ikzelf eerst met Smiley, en naar de top toe kreeg ik Erik nog in zicht die zich blijkbaar in Praz de Lys vergist had en zo enkele tientallen seconden verloren had, ik kon echter het gaatje op een paar meter na toe rijden, misschien als ik de laatste meters niet lek gereden zou hebben, er helemaal bij was....
Vooraan werd het een strijd Dylan , Kim en Johan en ik dacht dat ze in die volgorde ook het podium bekleedden.
Bon, na ik mijn lekke band vervangen had was iedereen al binnen, dus zeker geen grote tijdsverschillen want zoals iedereen al weet ben ik intussentijd bedreven in lekke banden vervangen. Onze soigneur had ons ook al gevonden zodat de nodig voorraad en warme kledij kon aangetrokken worden. Ik berichtte nog even aan de rappe dalers dat we zeker niet tot beneden mochten rijden, maar dat we al vroeger moesten afslaan, blijkbaar in dovemans oren want de rappe dalers reden tot helemaal beneden en moesten terug een tweetal kilometer extra klimmen om terug aan te sluiten, maar geen gemor wel gelach, vermoedelijk zaten daar enkele Zweedse volleybaldames voor tussen..., maar dat zal ik nooit te weten komen.
Enkele kilometers verder begonnen we aan Col de Jambaz zonder het echt te weten, Lieven op kop (Een lieveke gedaan) de rest in kleine groepjes erachter, tot een vlieg het weer op de Lieven zijne helm had gemunt en hij plotseling stopte met de woorden, verdomme een beest in mijne helm, wanneer hij nadien nog een klein kettingprobleem had werd hij terug naar achter geslagen, echter niet getreurd toen kwamen we net aan een van onze favoriete momenten van de dag : eten.
Het restaurantje toverde een lekkere pasta met spinazie en kalkoen op ons bord voor een zachte prijs waarna we de weg verder konden zetten. Enkele kilometers verder bleken we onverwacht de top van de Col de Jambaz bereikt te hebben, niet echt een klim.
Toen liet de GPS ons in de steek waardoor we een extra 10 km moesten rijden met een extra colletje col de Bluffy, zo herinner ik mij dat toch, een klim van 5 km aan 5 à 6% geen enkel probleem voor onze getrainde benen.
Dan volgde een lange maar aangename afdaling naar Villard tot aan de voet van Chalets d’Ajon, een laatste zware inspanning zou volgen, een col van een kleine 8 km met een gemiddelde stijgingspercentage van een kleine 9%. Ditmaal zat Erik mee in de top drie samen met Dylan en Johan. Ikzelf kon voor een eerste en achteraf gezien voor de laatste maal als vierde boven komen dit voor Kim die deze klim niet goed verteerde.
Nadien was het nog afdalen naar Annemasse om daarna nog een 25 tal km redelijk vlak naar ons hotel te rijden. Hier werden twee groepen gevormd, de stoempers die tegen een kleine 40 km per uur naar ons hotel reden en de andere groep die tegen een iets aangenamere 30 km per uur terug reden. Terug in het hotel vielen hier enkele woorden over, maar dit was al snel vergeten toen we aan het nagenieten waren in onze jacuzzi.
Nog even samenvatting : 115 km, gem. 22.3 km/uur (trage groep) en 2425 hoogtemeters.
De voorzitter
Onze rit: http://connect.garmin.com/activity/36052055
Dinsdag 8 juni:
Dag 4 - Vertrek aan het meer van Annecy - Een bijzondere dag....
Voilà het was zover: Hier hadden we zo lang voor getraind en naar uitgekeken en we waren al bij de laatste dag aanbeland. Aan alles komt een einde.
Hoewel de vermoeidheid bij iedereen toch een beetje begon te wegen en de meesten hier en daar een pijntje of krampje hadden beloofde het weer een mooie dag te worden. We hadden een rit gepland van een 60-tal km met één col: Col de la Forclaz en in totaal 1290 hoogtemeters.
s' Morgens vertrokken we met de auto voor een ritje van een hondertal km naar het meer van Annecy. Het dorpje vlakbij heette Menthon-Saint-Bernard. Een naam om nooit te vergeten. Er was zelfs een voetbalveldje met kunstgras. Geef toe: Dat zie je toch niet zo veel....
Na wat heen en weer gepeddel en zowaar nog een klein colletje onderweg dat niemand kende kwamen we aan het te temmen beest aan. Dylan zette zich meteen op kop en ging er in danseuse vandoor. Johan had zich voorgenomen nog één keer alles te geven en er volledig voor te gaan en ging zowaar in de achtervolging. De rest volgde in de stilaan vertrouwde pikorde. De klim zelf was niet zo lang: Een 8-tal km vanuit Vesonne met een gemiddeld stijgingspercentage van 8% en pieken rond de 13% - in totaal 655 hoogtemeters- niet te onderschatten dus.
Ik had me ook voorgenomen er nog eens voor te gaan en hield de volledige klim voor mij Guy en achter mij Geert in de gaten. Met nog een 3 km te gaan zag ik ineens de eersten al aan een chalekke staan: Een tussenstop en dat kwam de meesten goed uit.
Na een korte rustpauze gingen we samen richting top. Met nog een 500m te gaan wou ik toch ook eens de held uithangen en plaatste een splijtende(!) demarrage; alleen Dylan kon volgen en warempel: Ik kwam als eerste over de streep. Of ik nu werkelijk gewonnen had of het mij gegund werd zullen we nooit weten maar ik had toch mijne "moment de gloire" gehad.
De afdaling richting meer ging snel en al gauw hadden we 2 groepen en bibi hing ergens in het midden. Ik had nog ergens gehoord: Als ge water ziet dan stopte!. Dus kwam ik aan in Menthon-Saint-Bernard en zette gezwind richting meer waar ik natuurlijk niemand zag.
Nu mag ik misschien wel veel reizen maar ik heb het oriëntatiegevoel van een mol met een stuk in zijn voeten. Ik had gezworen dat ik in het juiste dorp was.......... Wat ik niet wist is dat we in feite 10km verder moesten zijn. De eerste groep was daar ook naar toe gereden; de tweede met een omweg ook en ik stond daar te blinken.
Ongeveer een uur heb ik daar rondgezworven. Ik had geen geld, geen telefoon en nog twee klontjes druivesuiker en ne halven bidon drinken. Die kant van het meer kwam me natuurlijk helemaal niet bekend voor. Ik had al vertwijfeld een aantal mensen gevraagd of er ergens "un terrain de foot avec une pelouse artificielle" was maar de meesten bekeken mij alsof ik uit Patagonië kwam.
Alle mogelijke scenario's had ik al doordacht:1) Ne GSM zien te bemachtigen en mijn vrouw bellen (dat nummer ken ik van buiten) en vragen of ze Lieven kon bellen om te zeggen waar ik zat. 2) Het meer rondfietsen in de hoop de rest toch ergens tegen te komen. 3) Naar het hotel fietsen.....
Tot ineens na zowat een uur de camionette voorbij kwam gereden. Ik kon onze soigneur wel kussen (maar heb het dan toch maar niet gedaan....) Fiets in den auto en 10 km verder kwamen we bij mijn pelouse aan waar de rest zat te wachten.
Uit Johan zijne Garmin leren we dat we inderdaad in totaal 1290 hoogtemeters overbrugd hebben, effectief een 3 uur gefietst hebben en een gemiddelde hadden van 22.5 km/u.
Toch ook weer een leuke dag...............
Johan VK
Onze rit: http://connect.garmin.com/activity/36169532
