E3 prijs Harelbeke

Vanmorgen, heel vroeg, eigenlijk nog midden in de nacht, werd ik bruusk gewekt door mijn klokradio. Door de overschakeling naar het zomeruur en vanwege de mini-jetlag door mijn verblijf in London, stond mijn biologische klok eigenlijk nog een 2-tal uur achter. Nog even "Dylan Berat vraagt zich af of de echte Flandriens ook zo vroeg opstaan om te gaan fietsen" posten op Facebook en dan snel een hapje eten en alles inladen. Om 6u25 (!) moesten we klaarstaan in de Vredestraat. Gelukkig woon ik daar toevallig...


Vandaag stond de E3-Prijs op het programma, de eerste grote afpraak op de Pointbiker kalender. Afspraak om 8 uur in één of andere Harelbeekse voetbal kantine met op het appel Johan, Kim, Erik, Dylan en gastrijders Tom en Johan "ai dat wordt weer afzien onderweg" Speedy. Het gezelschap werd aangevuld met een 10-tal (of waren het er 20?) Bacwalde boys. Spijtig genoeg hadden ze niet allemaal de officiële tenue aangetrokken, waardoor het onderweg herkennen van de metgezellen quasi onmogelijk was, zo zou later blijken.

Iedereen mooi op tijd ingeschreven, en weg waren we. Mijn Garmin toestel gaf 4,7°C aan, dus best wel koud in de semi-zomerkleren. Het beloofde later op de dag een aangename 16°C te worden, vandaar. De eerste 30km waren zo goed als vlak, en zowat elke 5km werd het kopwerk overgelaten aan de mannen op de tweede rij. Hoe meer fietsers we voorbij staken, hoe meer er achteraan ons peletonnetje bleven hangen, waardoor het op bepaalde momenten serieus aandikte tot een 40-50 tal (enkel onderbroken door een occasionele lekke band).

De eerste helling (Edelare) op 33km werd op een min of meer rustig tempo opgereden, maar op de 2de klim van de dag (La Houpe) werd er een eerste keer serieus doorgetrokken. Door een ultieme Bacwalde versnelling net voor de top, kwamen we één voor één boven met intervallen van telkens een paar seconden. En dan ineens vol in de remmen...altijd een beetje vervelend als ze een bevoorrading vlak na een helling leggen.

Vanaf dan kwam er een reeks van 6 steile kuitenbijters, waar iedereen zijn tanden op heeft stukgebeten. Op de Boigneberg vond de Speedy het tijd om eens flink aan de boom te schudden, en zowat iedereen werd uit het wiel gereden. Nochtans werd het nieuws dat hij een hele tijd niet had kunnen trainen, vooraf op gejuich onthaald en zagen sommigen (waaronder ik) een unieke kans om hem die vele uren van afzien in zijn wiel vorig jaar, eens dubbel en dik betaald te zetten...niet dus...

Speedy en ik bleven als enigen over en zagen enkel heel eventjes Kim terug aan de voet van de Eikenberg. Die had blijkbaar wel zijn motor opgeblazen tijdens de inhaalrace, en aan de voet van een helling is dat altijd een slecht moment. Zoals Philippe Gilbert in de Omloop Het Volk van 2008 (maar dan veel trager) reden we de Eikenberg op, vergezeld van nog een derde onbekende renner. Vanaf dan zijn we mooi beginnen ronddraaien met z'n drieën en raapten we de ene na de andere groep fietsers op. Ook in de goten van de Taaienberg en de Patersberg ging het vrij goed, en wachtten we op de top altijd even op die onbekende, sympathieke metgezel. Dan, net voor de Oude Kwaremont, ging het licht bij mij even uit, en kreeg ik in volle beklimming serieuze krampen in de bovenbenen. Dit wordt blijkbaar een jaarlijkse traditie bij mij in het voorjaar, en het enige wat je dan kan doen is rustig blijven doortrappen en hopen dat het overgaat.

In de bevoorrading, net na die Kwaremont, stond de Speedy mij op te wachten, nog steeds vergezeld door onze derde man. Wat later arriveerde ook de rest van het peleton en als die ook spontaan tegen die gast begonnen te babbelen, viel ineens mijn frank. Zonder het te beseffen had ik blijkbaar 50km lang met één van de Bacwalde mannen rondgereden zonder het te beseffen. Volgende keer graag toch iedereen in de juiste tenues aub... :-))

Vanaf dan was het nog 35km met enkel nog 2 lastige hellingen, en traditioneel worden die in groep afgelegd. Nog een traditie: op het einde nog een ultieme sprint trekken van een 10-tal kilometer, waarbij gewoonlijk de Speedy (ja, alweer...) en de Johan een hoofrol spelen. Snelheden van boven de 40 waren geen uitzondering. Zelfs een sterke Reetzweter die ons probeerde voorbij te steken, werd prompt teruggefloten en achtergelaten. Heel straf mannen, bedankt voor het kopwerk.

In totaal hebben we 134 km afgelegd met een gemiddelde snelheid van 28,5 km/u. Niet slecht zo in het begin van het seizoen !



Voor de rest werd er onderweg vooral heel veel onverstaanbaar gemompeld in een lokaal taaltje, gedomineerd door de "h" klank. Het woord "tehenliher" heb ik meermaals kunnen opgevangen. Geen flauw idee waarover ze het hadden...

Nog iets wat we na de rit hebben besloten: "Voor diegenen die er niet bij waren zal het volgende keer afzien zijn." :-)



Dylan.

Onze rit:

Rit rondom Leuven: de eerste hellingen!

Vandaag was het zover, onze eerste rit op verplaatsing. Normaal gezien was het de bedoeling om in Haspengauw te gaan rijden, maar door de wegenwerken op de E313 hadden we onze plannen gewijzigd.
Uiteindelijk kozen we om een rit te rijden rond Leuven. Daar zijn ook leuke kleine hellingen te vinden, ideaal om er zo terug wat in te komen.

Afspraak om 7u30 in de Vredestraat. Daar stonden Dylan, Kim en iets later Geert klaar om richting Leefdaal te vertrekken. Onze Erik had in laatste instantie moeten afhaken wegens ziekte.
Onze mannen van Zoersel (Guy en Johan VK) kwamen rechtstreeks naar daar.
Na telefonisch contact met de pompiers bleek dat ook onze ping ping meester van de partij was.
Hij had blijkbaar toch de moed gevonden om vandaag toch wat vroeger op te staan.
Zou het voorspelde mooie weer er voor iets tussen zitten.
Dat het een mooie dag zou worden stond al een paar dagen vast en dat is toch ongeloofelijk mooi meegenomen.

Om klokslag 8u15 zaten we op onze fiets voor een rit van 95km en met een 500 hoogtemeters.
De temperatuur wees 2°c aan, best wel koud. We passeerden na een km de woonplaats van onze sponser maar die lag duidelijk nog te slapen, gelijk had hij.
De eerste 50km waren vlak en iedereen had er duidelijk zin in. Na die 50km wachte ons de enige noemenswaardige helling van onze rit: de "Chartreuzenberg". Een puist van 1,1km met een gemiddelde stijgingsgraad van 5,3%. Een makkie wanneer de conditie al in orde is maar nu zou het wel eens pijn kunnen doen.
Dylan (op de trappers lopend) nam samen met Kim het voortouw gevolgd door mijzelf. Mijn hartslag ging peilsnel de hoogte in. Het is altijd toch even wennen die eerste hellingen van het seizoen.
Wat er achter mij gebeurde is mij ontgaan. Met ons drieën kwamen we boven. De rest volgde.
Onze Lieven zag duidelijk af. Door zijn hoogtestage in Zwitserland had hij ten opzichte van ons iets te weinig trainingkilometers. Het feit dat de laatste 40km niet echt vlak waren bezorgde hem dan ook geen goed gevoel.
In het mooie landschap werden er af en toe prikjes uitgedeeld op de hellingen. Diegene die goed waren zullen het wel gevoeld hebben, die slecht waren waarschijnlijk ook.
Een zoveelste lekke band voor mij dit seizoen kon ons niet uit ons ritme brengen.

De laatste kilometers werd er nog eens goed doorgetrokken zodat hat laatste restje energie werd aangesproken.
Onze Lieven had op karakter de rit uitgereden. Knap werk!

Het was wat mij betreft een heel mooie en leerrijke rit.
Voor mijzelf mag ik over mijn conditie zeker niet klagen. Het zal wel moeten want de komende weken staan er nog zware ritten op het programma.
Volgende week na de E3 prijs zullen we weer wat meer weten.

Tot de volgende

Johan

Poggio Diest

Vandaag stond de rit naar Aarschot op het programma. Ik zeg wel stond.
Door omstandigheden is ons groepje van actieve fietsers dit seizoen gedaald tot 8 personen. Dit is niet zoveel wanneer er een aantal belet zijn. Uiteindelijk zouden we toch met 5 de rit gaan rijden.
Zaterdag melde Dylan dat hij toch zijn bedenkingen had met het voorspelde weer. Hij had de voorbije weken ook al serieus getraind en kon een beetje rust gebruiken. Het seizoen is nog lang en hij staat van ons toch het verst wat de conditie betreft (ook wat gewicht betreft), gelijk had hij dus wel.
Geert van zijn kant melde dat er zaterdagavond een feestje op het programma stond en het dus wel eens laat kon worden.
Met die informatie nam ik contact op met onze voorzitter. Met 3 man zag ik het niet zitten om 110 km af te haspelen. Zeker omdat ik deze week wat ziek ben geweest en me nog niet volledig hersteld voelde.
Er werd dan afgesproken om over te gaan naar plan B.
De Bacwalde bikers gingen een rit maken van 115km naar Diest. Dat leek ons een zeer goed alternatief.
Om 8u stond Erik, Guy en ik aan Bacwalde. Buiten de speedy stonden er nog 15 anderen ons op te wachten.
De voorspelde regen bleef achterwege. We nestelden ons achteraan in het omvangrijke peleton. Ook naar Bacwalde normen was dit een grote groep. Het voordeel hiervan is dat je op de weg kan rijden en niet op de slechte fietspaden. Het eerste uur was ik wat blij dat ik niet op kop hoefde te rijden want ik had echt geen goed gevoel. Na 50km kwamen we bij de Poggio (een steile helling van 500m in Diest die daar zo wordt genoemd). Eventje alles geven. Viel dat wel eventjes tegen. Kwam wel bij de eerste boven maar wel verzuurd. Ik was blijkbaar wel niet de enigste. Dat wisten we dan ook weeral.
In Averbode hielden we halt voor de gebruikelijke bokes (de speedy wist niet wat er gebeurde).
Na 15' zaten we terug op de fiets voor de laatste 50km.
Tegen half één kwamen we met 115km op onze teller aan in de kantine van Bacwalde.
Moe maar voldaan keerden we na het drinken van onze Leffe weer huiswaarts.

Tot volgende week.

Johan


Onze rit:

Ritverslag 6 maart 2011 - Eerste mooiweerrit

Onze Johan had een ritje in mekaar geknutseld van een goeie 100km. De weersvoorspellingen waren schitterend: Wel koud maar zowaar een zonnetje en geen regen. Daar hadden we lang naar uitgekeken na de voorbije Flandrientochten.
7.45 stond ik bij Guy en op naar Hove - Kim en Mireille waren deze keer onze gastheer en gastvrouw.Eric, Johan, Dylan en uiteraard Kim zelf waren ook van de partij.
8.30 op de fiets en hopsakee: Ervandoor.
Dat dachten we tenminste. Sorry Guy maar dit moet toch in het verslag. Zo'n goede 2 (twee) kilometer verder stellen we vast dat onze voorzitter kwijt is - KWIJT.....
Dan maar teruggedraaid - Zelfde weg terug naar de plaats van vertrek - Gene Guy. Wat rondgezocht en dan nog eens terug.... Proberen te bellen - Geen antwoord.
10 min later dan toch telefoon: Problemen met de fiets gehad en ons uit het oog verloren.
Jammmer dat ik in Annecy geen wisselbeker "verloren" heb gekregen: Ik had hem met veel plezier kunnen doorgeven!
Het werd een plezant ritje: Zeker het eerste stuk met de wind in de rug.
Een kleine stop bij de ouders van de Guy: Dit was het verste punt. Vanaf daar hadden we wind grotendeels op kop.
Een bijna aanrijding met een auto met halfslapende chauffeur hadden we ook nog. Dat scheelde werkelijk niet veel.
En de onvermijdelijk lekke band - Johan deze keer - mocht ook niet ontbreken.
Naar het einde toe kreeg ik het wel heel moeilijk. Het gebrek aan training liet zich voelen want de laatste 10 km heb ik sterrekes gezien. Volledig leeg....
Proficiat aan de Kim die van de kast was gesprongen en daar een pijnlijke knie aan overgehouden had. En den Eric had duidelijk niet veel last meer van de antibiotica...
Op mijn computerken leerde ik dat we 101 km gereden hadden (96 normaal + 5 zoektocht) aan een gemiddelde van 26.7. Mijn hartslag was gemiddeld 152 en een piek van 186.

Een mooie rit van onze kapitein en het zonnetje was zeker welkom!

Nen dikken merci aan gastvrouw Mireille: De soep was schitterend - Juist wat we nodig hadden!

Tot de volgende!

Johan V.K

Onze rit: