Trainingsrit Riemst

Stipt 8.30u arriveerden we ( ikke , Guy en Johanvk ) in het centrum van Riemst. Johan en gastrijder Michiel ( nen Boechoutenaar en bacwaldefietser ) stonden ons al op te wachten.

Even later begonnen we , zonder veel gedoe , aan een ritje van 104km. Dit ritje zat al in enkele fietscomputerkes wegens vorig jaar ook gereden. Voor mij was het een onbekende toer. Voor mij was het dan ook de eerste heuvelrit van het jaar. ge moet er eens mee beginnen hé. 

Onze Johan pakte direkt de kop en der werd al direkt een serieuze lap op gegeven. Ik had het gevoel dat hij aan bacwalde eens wou laten zien wat die pointbikers in hun mars hebben...In ieder geval ging het wat te rap voor mij en ik denk dat onze voorzitter dit met wat hints heeft doorgebrieft aan onze kapitein...    

191km had ik het weekend voordien gedaan , richting westkust , en dan denkt ge dat ge toch wa kunt, maar daar zijn geen heuveltjes natuurlijk ...   

Na 50km kreeg ik krampen , verzuring , pluchen benen.  en we zaten nog niet in den helft  ( bijna in Welkenraedt ). Na de klimmekes moest er dan ook al eens op mij gewacht worden , wat me niet altijd een leuk gevoel gaf. 

Na 80km werd de zaak er dan weer niet echt erger op ,  de krampen waren voorgoed weg en op de hellingen had ik eindelijk men tempo gevonden. Zo kwam ik dan al eens onze johanvk tegen , die mede door nog wat jetlag van zijn statesbusinesstrip, ook pluchen benen had gekregen. Ik ben er dan ook goed in om nooit mijn laatste pijl te verschieten ...  Johan , Guy en Michiel konden hun ondertussen wat uitleven met tussenspurtjes , intervallekes en andere spielerei.... 

Soms waren er wat drukke wegen , met slechte asfalt, maar dat werd goed gemaakt door heel wat leuke wegen met prachtige uitzichten. Chique toereke kapitein !

Nog een chique afdaling van Dalhem naar La Richelle,  daarna nog 2 klimmekes en we zouden er zijn .  Dat werden er dus 4 en half . 

Geen spectaculaire dinges te melden verder , maar dat hoeft niet negatief te zijn.

4u en een klets later arriveerden we terug in Riemst . 104km tegen een gemiddelde van 25.5km/u en ongeveer 1300hoogtemeters . Klaar voor een terras dat vorig jaar in de zon lag, maar dit jaar lag het zuiden blijkbaar ergens anders. Binnen smaakte het gerstenat ook ! 

Merci Michiel om ons hoopke wat aan te vullen. Duidelijk ook ne getrainde toffe pee met een alpen palmares.

We hadden het er na de rit nog over. Dit was een perfecte trainingsrit. Degenen die het hebben moeten missen zullen het zéér lastig krijgen ......... 

Lieven (die nog eens kon pingpingen)!

Onze rit:

Rit Crupet - Crupet 9 april 2011

Onze wegkapitein had weer een mooie rit uitgestippeld vanaf Crupet, een mooi toeristisch dorpje net achter Namen.

Er werd afgesproken om 7.15 uur aan P&R in Kontich, iedereen mooi op tijd, waren van de partij : Johan, Dylan, Geert en ikzelf. Met de zon reeds op het appel vertrokken we richting Crupet, 8.20 uur stonden we geparkeerd midden in het dorp, thermometer gaf niet meer dan 6°C en een zon was niet meer te zien.

Nog een foto en stipt om 8.45 uur zaten we op onze fiets.

Eerst een goede opwarmer en dan een snelle en zeer steile afdaling recht naar de Maas toe, je weet wanneer je de maasvallei uit rijdt, er een helling aankomt, en inderdaad maar we waren dan ook gekomen om te klimmen.

De eerste hellingen waren zeker niet te zwaar af en toe gingen we eens boven 10% maar telkens kort stukken, het was dan ook steeds op en af tussen 90 en 270 meter hoog, na een 40 tal km kwam de zon er door en was het genieten van de zeer mooie landschappen en meestal goed berijdbare wegen. Namen van dorpen zijn mij niet echt bijgebleven, Maredsous is hier een uitzondering op.

Na een 70 tal km kwamen we terug aan de Maas en onze wegkapitein had ons gewaarschuwd, nu ging het beginnen, we staken de Maas over en daar was reeds een eerste steile klim die we nog kenden van Tour de Namur, Dylan en Johan trokken even door, ik ‘kort’ daarachter. Aan de afslag was ik vergeten te wachten en onze Geert natuurlijk rechtdoor, gelukkig had hij dit snel door en een paar minuten later hadden we hem al gevonden.

Dan terug richting Maas waar we vanuit Yvoir richting Crupet reden, echter onze wegkapitein had nog een verassing voor ons in petto, een klim die ik even op Climbybike ben gaan opzoeken : La Gayolle, 1.7 km lang, van 99 m.- 261m., gem. 9.5% met max. volgens mijn GPS: 26%. Een beest moet ik zeggen, waar je alleen rechtstaand tot op de top geraakt. Maar een Pointbiker kan afzien en geeft nooit op en dus iedereen boven geraakt de ene al wat sneller dan de andere.

Nadien volgde er nog zo’n beestje waar de Geert alle sterren heeft gezien en bijna voet aan grond moest zetten door krampen. De laatste kilometers gingen dan via Spontin terug naar Crupet.

13.30 uur waren we terug aan de auto en nog geen 15 minuten later zaten we te genieten op het mooiste terras van de omtrek van ne goeie Maredsous, nog een fotootje en dan terug richting Kontich.

Besluit : goeie training, fantastische omgeving, leuke variërende klimmen en een zalig terras wat moeten we nog meer hebben…

Tot volgende week.

Guy

Onze rit:

Ronde van Vlaanderen

Ik weet het, dit was geen officiele rit van de Pointbikers maar van onze Bacwalde vrienden.
Aangezien er toch 4 Pointbikers meereden is een klein verslag altijd wel leuk.

1 April stond al een tijdje aangekruist in mijn agenda en niet onwille van de aprilgrappen.
Vandaag gingen de Bacwalde bikers de Ronde van Vlaanderen rijden voor wielertoeristen.
Een aantal jaren geleden reden wij die ook op zaterdag maar door de massele opkomst was er niet veel fun meer aan. Op de steile hellingen was het meer een voettocht geworden.
Bij Bacwalde rijden zij die al jaren op vrijdag om de reden waardoor wij zijn afgehaakt.

Guy, Erik, Kim en mijzelf hadden van hun baas een dag vrij gekregen om ons een paar dagen voor de profs ook het Flandriëngevoel naar boven te halen.

Het was weer vroeg dag. Om 6u30 werd er reeds verzamelen geblazen in de Vredestraat. Voor mijzelf een hele organisatie aangezien ik reeds voor dat uur een opvang voor de kindjes moest regelen.
Gelukkig heb ik een geweldige schoonvader die dat helemaal geen probleem vond zodat ik toch kon meegaan.

Rond 8u waren we samen met de mannen van Bacwalde aangekomen aan de startplaats in Ninove.
Onze voorzitter had zich wat misrekend met de eventuele files en liet wat op zich wachten.
Een beetje gestresseerd kwam hij 20' later toch aan.

De weersvoorspellingen bleken gunstig te zijn, bewolkt en droog met een aangename 16°c als maximum.
Tijd om voor de eerste keer in korte broek te rijden.

Op het programma stond een rit van 150km met 13 hellingen. Om het toch nog iets lastiger te maken had de wegkapitein van Bacwalde er nog de Kwaremont en de Knokteberg aan toegevoegd.
Dat ging dus ne serieuze boterham worden.
De eerste hellingen werden door iedereen gezwind genomen. Zelf had ik in het begin niet zo een goed gevoel.
Blijkbaar waren mijn benen nog niet volledig bekomen van de E3 prijs. Rustig beginnen was dus de boodschap. Na 60km zou het spel echt beginnen. De opeenstapeling van de mythische heuvel van de Ronde van Vlaanderen werden dan geserveerd. De Kwaremont (tot boven), Patersberg, Koppenberg, Steenbeekdries en Taaienberg werden in die volgorde onder onze wielen geschoven tot aan de break.
Blijkbaar kwam mijn motor (lees: benen) onder stoom en gingen deze hellingen mij een pak beter af dan vorige zondag. Alleen op de Koppenberg was het weer van dat. Halverwege was er iemand van een andere fietsgroep zwaar gevallen en lag dwars over de weg. Er was geen doorkomen aan en te voet stonden we. Ik moet toegeven dat hij te voet met fietschoenen aan ook vrij steil was. Het was de 2de maal dat ik die nu naar boven reed en evenveel keer is boven rijden nog niet gelukt. Volgende keer hopelijk meer geluk.
Na de taaienberg (in de beroemde goot) was het tijd voor de beroemde bokes. Onze volgwagen stond ons reeds op te wachten. We waren blijkbaar niet de enige fietsers. Een beetje later kwam er een heel peleton met BV's (Wouter van den Haute, Rudy de Bie) en en ander belangrijk pluimage binnen. Zij konden rekenen op motards, seingevers en volgwagens. Aan de fietsen te zien zou enkel onze Johan VK kans maken om te mogen meerijden.

Het halfuurtje break had ons allemaal deugd gedaan. Daarna kwamen er nog enkele smerige kasseistroeken (mater, haaghoek). Op de Leberg en Ten Bosse heb ik nog eens vol kunnen doorgaan en dat was best bevredigend. Onze Kim begon last te krijgen van krampen maar met zijn gekende verbetenheid beet hij door.
Er resten ons nog enkel de Muur en de Bosberg.
Daar merkte ik dat ik mijn laatste cartouch reeds had verschoten. Het beeld van Cancellara op de muur vorig jaar doemde op. Ik heb er nog meer respect door gekregen hoe die mannen daar op vlammen.
Erik ging in mijn ogen nog vlot naar boven. Op de Bosberg was het ook bij Erik op (hoorde vooral gevloek achter mij).
Onze Guy had zonder veel problemen al de hellingen goed overwonnen. Hij had blijkbaar goed gedosseerd.

Na 6uur op onze fiets te hebben gezeten kwamen we terug aan onze auto.
Na een leuke trappist in den "Eendracht" van Waarloos werd deze prachtige dag weer afgesloten.
Nog eens dank aan de Bacwalde bikers.
Leuk detail: Met 13 man en 150km gereden te hebben werd er geen enkele lekke band genotteerd. Straf vind ik.
Zoals het er nu naar uit ziet zou het kunnen dat de Zondagrit wel eens letterlijk in het water kan vallen.

Tot binnenkort.

Johan

Onze rit: