Ronde van Vlaanderen

Ik weet het, dit was geen officiele rit van de Pointbikers maar van onze Bacwalde vrienden.
Aangezien er toch 4 Pointbikers meereden is een klein verslag altijd wel leuk.

1 April stond al een tijdje aangekruist in mijn agenda en niet onwille van de aprilgrappen.
Vandaag gingen de Bacwalde bikers de Ronde van Vlaanderen rijden voor wielertoeristen.
Een aantal jaren geleden reden wij die ook op zaterdag maar door de massele opkomst was er niet veel fun meer aan. Op de steile hellingen was het meer een voettocht geworden.
Bij Bacwalde rijden zij die al jaren op vrijdag om de reden waardoor wij zijn afgehaakt.

Guy, Erik, Kim en mijzelf hadden van hun baas een dag vrij gekregen om ons een paar dagen voor de profs ook het Flandriëngevoel naar boven te halen.

Het was weer vroeg dag. Om 6u30 werd er reeds verzamelen geblazen in de Vredestraat. Voor mijzelf een hele organisatie aangezien ik reeds voor dat uur een opvang voor de kindjes moest regelen.
Gelukkig heb ik een geweldige schoonvader die dat helemaal geen probleem vond zodat ik toch kon meegaan.

Rond 8u waren we samen met de mannen van Bacwalde aangekomen aan de startplaats in Ninove.
Onze voorzitter had zich wat misrekend met de eventuele files en liet wat op zich wachten.
Een beetje gestresseerd kwam hij 20' later toch aan.

De weersvoorspellingen bleken gunstig te zijn, bewolkt en droog met een aangename 16°c als maximum.
Tijd om voor de eerste keer in korte broek te rijden.

Op het programma stond een rit van 150km met 13 hellingen. Om het toch nog iets lastiger te maken had de wegkapitein van Bacwalde er nog de Kwaremont en de Knokteberg aan toegevoegd.
Dat ging dus ne serieuze boterham worden.
De eerste hellingen werden door iedereen gezwind genomen. Zelf had ik in het begin niet zo een goed gevoel.
Blijkbaar waren mijn benen nog niet volledig bekomen van de E3 prijs. Rustig beginnen was dus de boodschap. Na 60km zou het spel echt beginnen. De opeenstapeling van de mythische heuvel van de Ronde van Vlaanderen werden dan geserveerd. De Kwaremont (tot boven), Patersberg, Koppenberg, Steenbeekdries en Taaienberg werden in die volgorde onder onze wielen geschoven tot aan de break.
Blijkbaar kwam mijn motor (lees: benen) onder stoom en gingen deze hellingen mij een pak beter af dan vorige zondag. Alleen op de Koppenberg was het weer van dat. Halverwege was er iemand van een andere fietsgroep zwaar gevallen en lag dwars over de weg. Er was geen doorkomen aan en te voet stonden we. Ik moet toegeven dat hij te voet met fietschoenen aan ook vrij steil was. Het was de 2de maal dat ik die nu naar boven reed en evenveel keer is boven rijden nog niet gelukt. Volgende keer hopelijk meer geluk.
Na de taaienberg (in de beroemde goot) was het tijd voor de beroemde bokes. Onze volgwagen stond ons reeds op te wachten. We waren blijkbaar niet de enige fietsers. Een beetje later kwam er een heel peleton met BV's (Wouter van den Haute, Rudy de Bie) en en ander belangrijk pluimage binnen. Zij konden rekenen op motards, seingevers en volgwagens. Aan de fietsen te zien zou enkel onze Johan VK kans maken om te mogen meerijden.

Het halfuurtje break had ons allemaal deugd gedaan. Daarna kwamen er nog enkele smerige kasseistroeken (mater, haaghoek). Op de Leberg en Ten Bosse heb ik nog eens vol kunnen doorgaan en dat was best bevredigend. Onze Kim begon last te krijgen van krampen maar met zijn gekende verbetenheid beet hij door.
Er resten ons nog enkel de Muur en de Bosberg.
Daar merkte ik dat ik mijn laatste cartouch reeds had verschoten. Het beeld van Cancellara op de muur vorig jaar doemde op. Ik heb er nog meer respect door gekregen hoe die mannen daar op vlammen.
Erik ging in mijn ogen nog vlot naar boven. Op de Bosberg was het ook bij Erik op (hoorde vooral gevloek achter mij).
Onze Guy had zonder veel problemen al de hellingen goed overwonnen. Hij had blijkbaar goed gedosseerd.

Na 6uur op onze fiets te hebben gezeten kwamen we terug aan onze auto.
Na een leuke trappist in den "Eendracht" van Waarloos werd deze prachtige dag weer afgesloten.
Nog eens dank aan de Bacwalde bikers.
Leuk detail: Met 13 man en 150km gereden te hebben werd er geen enkele lekke band genotteerd. Straf vind ik.
Zoals het er nu naar uit ziet zou het kunnen dat de Zondagrit wel eens letterlijk in het water kan vallen.

Tot binnenkort.

Johan

Onze rit: