Op de kalender stonden we met 4 daarna met 3 en uiteindelijk met 2, na een mail van Johan die liever op de weg ging rijden met Bacwalde. Ieder zijn ding hé.
Erik zag het mooie Tervuren direct zitten, om nog eens goed diep te gaan in het slijk.
Het weer zat mee en konden we na inschrijving aan de tocht beginnen.
Beide heren zaten nog fris en overmoedig als we zijn gingen we de 50 km tocht doen.
Direct ging het van de mooie meren naar het natte veld. Man, man man wat een zompige tocht.
Het was stompen, steil bergop, diepe afdalingen in holle wegen.
We bleven de splitsing van de 50 km volgen. Op de eerste hellingen moest ik den Erik al laten rijden.
Ik wou al zeker niet in de eerste kliometers ontploffen. Er waren er nog 45 te gaan.
Maar kon toch op tempo klimmen met een goed gevoel.
Op een bepaade moment bordjes met de tekst "rechtdoor is het droog, linksaf natte wei voor de echten".
Zoals het echte flandriens beaamd doken we linksaf de natte wei in.
Slijk tot achter de oren in de koeiendrek eerst bergaf dan bergop, zware kost, wel kicken.
Slingeren de paden berop en bergaf brachten ons na 25km naar de eerste welgekomen bevoorrading.
Den Erik bleek enkele Bacwalde en Basf boys te herkennen en ja het waren ze.
1uur 30min over de eerste 25km zei veel over de zwaarte van het parcours.
Dus hebben we besloten de 40km af te werken. Achteraf gezien een goede beslissing, want zoals altijd houden ze het moeilijkste op het einde.
Na een zware klim volgde 2 a 3 kilometer stompen in het veld, waar precies iemand aan uw zadel aan het trekken is.
Volgens mij maken ze van deze grond bakstenen. De klei plakte aan de fiets.
Na deze barrage was het nog 5 kilometer naar de finisch.
Na 2 leffes en een gezellige babbel keerden we huiswaarts.
Daar heb ik nog enkele uren kuiswerk gehad aan kleding en fiets.
Wat kan fietsen mooi zijn ....
Kim
