4 Maart 2012: Hove - Steenhuffel - Hove

8 man stond vrolijk en wel paraat ten huize Lemmens om een slordige 100 km af te haspelen. Deze keer zijn we allemaal samen vertrokken zonder dat er iemand de eerste 100 m verloren reed. Weer was dik ok weinig tot geen wind en de komende 3 à 4 uur voorspelden ze geen regen. Wijle weg richting Steenhuffel waar we een welverdiende break zouden nemen. Na goed 54 km stond daar ne frisse cola en truffels als versnapering klaar, waar gretig naar gegrepen werd. Bij niemand kwam het woord weegschaal uit de mond. Zeer straf ! Tempo was blijkbaar voor iedereen ok. Gem rond de 26. E10, Marc en Johan die momenteel iets minder kms in de benen hebben trapten lekker mee, ze vertoefden het grootste deel in den buik van het peloton. Wat zeer verstandig was. Op den dijk richting Duffel kwamen we toch wel nen overloper tegen zeker. Een groepje Reetzweters met DIEP in de buik en zeer goed omringd onzen Dylan. Blijkbaar moeten we op zoek naar ne goeie sponsor want die gasten krijgen ontbijt voor ze gaan fietsen ;) Bij aankomst bij onze ping-ping stond onzen teller op 100 km met gem van 27.5. De dame des huizes nam de traditionele groepsfoto, en de nadien konden we onze voetjes onder tafel zetten voor een welverdiende maaltijd. Croque-monsieur en pasta schotel. Ge kunt slechter terecht komen. Ne stevige merci voor de maaltijd. Mannekes het was zeer plezant fietsen en het deed deugd om op onze 2 de afspraak weer veel volk te hebben. Hopelijk blijft dit zo voor de komende ritten. En voor de aardrijkskundigen onder ons,we zijn plat gereden thv geografisch middelpunt van Vlaanderen. Voor de GPS”ers De coördinaten zijn: 51° 02.272' NB, 04° 14.431' OL ! Den Ondervoorzitter Onze rit:

19 Februari: Openingsrit van het nieuwe seizoen

Vandaag was het weer zover. Eindelijk het moment om aan onze voorbereiding te beginnen voor de Vogezen in juni. Velen onder ons keken er toch naar uit. Door de winterprik van de laatste weken hadden de meesten onder ons niet veel kunnen fietsen. Het is ondertussen een traditie geworden dat de opningsrit vertrekt in de kempen. Ook dit jaar werd er niet van afgeweken en speelden Diane en Johan weer gastheer om in Schilde te vertrekken. Dit is ook de rit waar we bijna steeds voltallig zijn. Ook dit jaar konden we 9 Pointbikers op het aanwezigheidsblad optekenen, enkel Lieven en Jan ontbraken. Om klokslag 8u30 werd er verzamelen geblazen. Eén voor één kwam iedereen toe. In de garage stond er voor iedereen een stoel klaar om ons om te kleden. Het leek wel het begin van een wegkoers voor de amateurs. Na een kwartiertje stond iedereen klaar voor de gebruikelijke foto. Ineens merkte we op dat onze voorzitter er nog niet was. Hij ging nochtans van Halle met de fiets komen. Telefonisch contact gezocht, geen antwoord, vreemd. Er stond niets anders op dan een foto te nemen zonder onze voorzitter en zonder hem te vertrekken. Bij het uitrijden van de straat kwam hij er toch nog aan, van geen kwaad bewust. Hij dacht dat het om 9u verzamelen was, tja! Uiteindelijk dus toch vertrokken voor een rit van 85km die ons langs Zandhoven, Vorselaar, Lille, Merksplas en zo terug naar Schilde ging brengen. Het weer was perfect voor de tijd van het jaar, niet al teveel wind, droog en niet te koud. Meer moet ne mens niet hebben hé. Het probleem bij het maken van ritten in de kempen is de vele onverharde wegen die er zijn. En ook dit jaar was het weer van dat. In Pulle was er weer een modderige zandstrook. We kwamen er zelfs een auto tegen die was vastgereden. Hulp konden we niet bieden want wij hadden al problemen genoeg om recht te blijven. Als toemaatje reed Erik er nog lek met zijn mountainbike. Een beetje later waren we weg hoopend dat er nu geen zandstroken ons pad zouden kruisen. Dat was verkeerd gedacht. In Lille was het weer van datum. En niet zo maar eventjes 100m. We reden veel mountainbikers voorbij en die keken maar wat raar om daar mannen met ne koersvelo tegen te komen. Na enkel kilometers kwamen we gelukkig terug op asfalt en konden we terug wat tempo maken. De wind was wel wat komen opzetten en de lucht werd steeds dreigender. Tijd om eens lek te rijden, dacht Mark. Normaal duurt het herstellen van een lekke een vijftal minuten, deze keer zijn we wel meer dan kwartier kwijtgespeeld. Ik heb het op een afstand gade geslagen maar het had blijkbaar te maken met iets te grote binnenbanden. Ondertussen was het al een stuk over 11u en met nog meer dan 40 km te rijden zou ons Diane wel eens lang op ons moeten wachten. Neem daar nog de sneeuw die uit de lucht viel en de keuze om over te schakelen op plan B was snel gemaakt. Zonder al teveel omwegen naar Schilde rijden was de boodschap. Achteraf voor sommige geen al te slecht idee. Na 65km kwamen we terug aan onze bestemming. Minder dan wat we in gedachte hadden maar dat kon de pret niet drukken. Na een overheerlijke soep en drank hadden we weer de smaak te pakken om er weer vol voor te gaan dit jaar. Nogmaals nen dikke merci aan ons Diane en Johan voor de gastvrijheid. Tot de volgende! Johan

18 december 2011: Een toereke met de MTB op de "baan"

Vandaag werd er een ritje met de mountainbike op de baan op het programma. Dit had zo zijn redenen. Voor eerst is er de laatste week meer regen gevallen dan in de afgelopen 3 maanden. Dan had onze Guy vorige week een kwalijke val gemaakt waarbij zijn ribben geraakt werden. Bijna alle Pointbikers (zelfs ik) zagen dit zitten. Gingen van de partij zijn: Guy, Erik, Kim, Mark, Johan, Geert, Dylan, Lieven en mezelf. Om 9u werd er afgesproken in Halle Zoersel, maar bij het ontwaken regende het hard dus vreesde ik voor enkele forfaits. De buienradar voorspelde droger weer dus het zou wel meevallen dacht ik. En inderdaad iedereen was keurig op tijd. Alleen was er van onze Lieven geen sprake. Johan VK had hem proberen wakker te krijgen maar dat lukte blijkbaar niet. Misschien heeft zijne "boose for life" van de avond ervoor iets teveel van zijn krachten gevergd. Wij dus weg zonder onze Lieven. Onze Guy had een knooppunten route uitgedokterd met een paar onverharde stukken. Een paar was een understatement. Na een goed uur werden de hemelsluizen open gezet en viel de smeldende sneeuw met bakken uit de lucht. Vanaf toen werd het redelijk stil in de groep. Iedereen verlangde naar het einde. Onze Mark voelde dat hij een goed jaar had stil gelegen en had het op het einde wat lastig. Na een 54km kwamen we terug in Halle aan. De garage van onze voorzitter deed dienst als kleedkamer voor de deugddoende warme kleren. Daarna werd er nog wat bijgeklets in de Pelikaan (de plaatselijke kroeg van Halle). Toch al bij al blij dat we met zoveel moedige trappers waren, anders had ik waarschijnlijk niet gereden dit weekend. Lang leve de mmountainbike toerekes op de baan! Grs Johan

Zondag 4 december 2011: MTB tocht te Weerde

Met zijn vijven waren we aan de start: Guy, Kim, Jan, Geert ennekik.
Wegens te vroeg hadden we Lieven niet kunnen mobiliseren, Erik had een snotvalling en de rest andere verplichtingen.
Van het forum had ik begrepen dat dit een lichtlopende tocht zonder al te veel acrobatentoeren was dus dat zag ik wel zitten...
Toen Guy en ik onze spullen uitpakten op de parking stelden we een klein technisch probleempje vast: Onze voorzitter had twee verschillende schoenen bij waarvan ene zonder voetplaatje.
En het moet gezegd worden: Hij heeft de tocht op één been uitgereden!
De lichtlopende tocht bleek door de regen van zaterdag toch iets vettiger uit te vallen dan ik gedacht had en der zaten toch best wat verraderlijke stukjes tussen. Na een paar km hebben Geert en ik de bodem van wat dichterbij bekeken. Geert zou dat trouwens nog een paar keren doen. Jan bleek bij de aankomst ook een buiteling gemaakt te hebben.
De Brabantse modder bleek ook veel beter te hechten aan de fiets dan het Kempense zand: Af en toe kon je de één en ander terug vrijmaken.
Ook veel materiaalpech en lekke banden gezien onderweg.
Al bij al een mooie tocht: Goed afgepijld, vrij veel afwisseling en het weer zat mee.

Der staan trouwens foto's op www.mtbweerde.be: In de eerste verzameling 36-37 en in de tweede 62-63-160.

Tot de volgende,
Johan VK

25 September: MTB toertocht Waarloos!

Voila, De kop is er af. Zalig weer, niet te veel volk, zeer schone omloop,... Rekening houden met al de afgelegde km (van Kim tot start, den toer en dan terug naar Kim) hebben we toch tegen de 70 a 75km afgetrapt. We waren met 4; Kim, Marc, Rikketik Boon en ik. We kozen voor de volle 55km. Tot aan de eerste bevoorrading (in de schorre) zijn we allen samen gebleven. Dan begon het verschil van de getrainde km te spelen en heeft Rik de rol moeten lossen. Aan de putten van Walem heeft ook Marc de handdoek moeten smijten en vanaf de laatste 10km (wat er later nog 15 bleken te zijn) heb ik ook in Kim mijn meerdere moeten erkennen. De 55 km bleken er uiteindelijk 60 te zijn maar iedereen was content van zijn geleverde prestatie en na het nuttigen van een Grimbergen zijn we dan tegen 13h toch thuis gesukkeld. Nen toffe toertocht, ideall om het seizoen te starten en die bij vochtiger weer wel eens serieus zwaar zou kunnen uitvallen. Hop naar de volgende.....enige suggesties?? Groeten, jan

Fietsvakantie in de Pyreneeën

Donderdag 2 juni was het eindelijk zover, de dag die bij de Pointbikers in het vet stond aangekruist. Onze fietsvakantie naar de Pyreneeën kon van start gaan.

Het was vroeg dag die ochtend. Om 2u liep mijn wekker af. Even nog wat eten en dan de fietsen op het rek plaatsen. Om 2u45 ging ik namelijk eerst onze soigneur ophalen. Daar aangekomen bleek er nog niet veel beweging te zijn. Even een sms-je gestuurd, en ja hoor daar stond hij dan, blijkbaar overslapen. Met een kwartier vertragen waren we dan toch in de Vredestraat. Kim, Geert, Dylan en Erik stonden ons daar al op te wachten. Op de mannen van Zoersel moesten we niet niet wachten , die gingen een paar uurtjes later vertrekken.
Het zou een lange rit worden van 1200 km richting Bagnère de Bigorre.
Er werd om de 300 km halt gehouden op één of ander benzinestation. De sfeer zat er toen al goed in.
Vanaf Toulouse begon het echter al fel te regen, dat was dus al heel wat minder.

Klokslag om 16u reden we de parking op van "Domaine Ramonjuan". Dat zag er op het eerste gezicht niet slecht uit. We werden rond geleid naar ons 3 appartementjes. Iedereen zag het meteen zitten, enkel het weer moest nog veranderen.
Dylan, Geert, Guy Soigneur en Dylan namen een apartement voor zich, Erik, Guy en lieven ook en tenslotte de 2 Johans het andere. Iedereen had plaats zat en dus iedereen content.

Dag 1

Met enige spanning werd ik wakker, niet omwille van de beklimming van de Tourmalet maar wel van het weer. Je kan alles goed voorbereiden maar op het weer heb je nu eenmaal geen vat.
Toen ik de gordijn van mijn kamer open trok was ik dan ook superblij dat ik enkel een blauwe lucht zag. Dit kan al niet meer stuk dacht ik.
Tijdens het basic ontbijt werd er al wat gepokerd, vooral door onze voorzitter. Daarna werd alles in gereedheid gebracht om rond 9 u te vertrekken. Er stond een rit van 140 km op het programma met de beklimming van de Tourmalet en Luz Ardiden.
Nog even een groepsfoto en weg waren we.
Onze Soigneur kei fier met zijn nieuwe volgwagen. Hij gaat er ook op vooruit.
Na 10 oplopende kilometers kwamen we aan de voet van de Tourmalet. De spanning stond op de meeste gezichten af te lezen. Nog even twijfelen, korte mouwen of lange, helm of zonder kortom hetzelfde senario als anders.
Uiteindelijk was iedereen klaar voor een klim van 17 km. De eerste 4 km waren licht lopend (rond de 4%). Lieven loste als eerste de rol. Hij ging de klim op zijn eigen tempo naar boven rijden, best wel verstandig. Toen we aan het steile stuk begonnen haakten ook Johan VK en Geert af. We reden met ons 5 een gstaag tempo van rond 11 km/h. Niet slecht als je weet dat de stijgingsgraad hier niet onder de 8% komt. Blijkbaar was dit tempo voor onze voorzitter toch iets te snel. Van zijn belofte kwam vandaag niets in huis. We waren nog met 4 en dat gingen we zo proberen vol te houden tot aan de top. Ik zag dat Dylan blijkbaar als enigste onder ons geen enkele moeite moest doen om dit tempo aan te houden. Voor hem kon het gerust wat sneller. Na 1u24' klimmen waren we boven. Het was een prachtig uitzicht en een ongeloofelijk goed gevoel om op deze mytische col boven te komen.
Nadien volgden Guy, Johan VK, Geert en Lieven in ons zog.

Nu namen we de afdaling van 19 km tot in Luz-Saint-Sauveur. Aangezien het reeds 12u was besloten we om daar eerst iets te eten voor we de klim van Luz Ardiden gingen aanvatten.
Na het binnenslagen van de nodige koolhydraten werd onze toer verder gezet.
Lieven en Johan VK gingen de klim rijden tot aan de splitsing op 5 km van de top.
Deze col bedroeg ook 14 km en ook één van buiten categorie, stoempen dus. Dylan had er duidelijk zin in en ging voor de bergprijs. Hij bewees nog maar eens dat hij bergop niet te volgen is. Kim en Erik namen weer een goed tempo. Zelf voelde ik dat dit net iets te snel ging. Was het de vermoeidheid van de autorit dat ik nog niet verteerd had, in ieder geval kon ik niet beter. Ik heb dan maar op mijn eigen tempo naar boven gereden. Hoe meer we de top naderde hoe meer ook de wolken dichterbij kwamen. Dylan kwam als eerste boven gevolgd door Erik en Kim, ik, Guy en Geert. Knap werk van deze laatste aangezen zijn voorbereiding de laatste maand wat verstoord was.
Daarna de afdaling terug naar Luz-Saint-Sauveur en dan richting Argelés-Gazost op zoek naar Lieven en Johan VK, zij waren namelijk al rustig verder gereden. Er werd stevig doorgereden en wat later kwamen we ze tegen. Op vraag van Lieven had ik de laatste 50 km langs rustige weg gepland. Mooi was dat wel maar ook wel pittig. Op een gegeven moment kwamen we op een smalle weg (onze Soigneur kon er juist met zijn wagen langs) waar het gedurende 3 km zeer steil opliep ( rond 13%). Dit was voor sommige onder ons wat teveel van het goede en hadden dan ook de kracht niet meer om hun kleinste versnelling nog rond te krijgen, stappen was dus het enigste alternatief.
Na deze klim hadden we het ergste gehad en konden we dat laatste 20 km afwerken.
Heel moe maar voldaan kwamen we om 18u aan ons appartement.



Dag 2

Vandaag stond er weer een zware rit op het programma met 4 cols.
Iedereen had blijkbaar goed geslapen na de zware inspanningen van de dag ervoor.
Nu geen blauwe lucht maar wel een dik wolkenmassa. Dat zag er niet goed uit.
Iedereen had zijn voorzorgen al genomen voor de regen.
Na amper 5 km was het al van dat, het begon te regenen. De regenjasjes werden aangedaan en er werd verder gereden richting voet van de Col d'Aspin. De col zelf is 13 km lang maar wel niet zo stijl (gemiddeld 5%). De regen viel met bakken uit de lucht. De moraal was bij de meesten onder ons ver te zoeken. Lieven besloot na enkel kilometers de pijp aan maarten te geven en maakte rechts omkeer terug naar ons Appartement. Wij zetten nog dapper verder hopende dat het droger ging worden. Tijdens het klimmen voelde ik wel dat de benen nog niet bekomen waren van de dag ervoor. Ook aan mijn hartslag zag ik dat. Het fietsen ging echter wel vlot. Samen met Guy en Dylan reden we op ons gemak naar boven. Kim en Erik waren heel de vakantie onafscheidelijk, de één wou niet onderdoen voor de andere, en reden iets sneller naar boven.

Eenmaal boven werd er beslist dat het misschien beter was om rechts omkeer te maken. In dit weer was verder fietsen geen optie. Het moet wel plezant blijven vonden we.
Door het vele water was de afdaling super gevaarlijk, Johan VK kan dit nog beamen.
Rond de middag was iedereen terug aan ons appartement, volledig doorweekt.
Iedereen was het erover eens dat dit de beste optie was. Pas rond 14u stopte het met regenen en klaarde het op. Ideaal om buiten wat te chillen en wat te recupereren.
Achteraf zou blijken dat dit een welgekomen rustdag was.


Dag 3

Onze laatste fietsdag was aangebroken. Met veel plezier stelden we s'morgens vast dat het weer mooi weer was. Daar hadden we heimelijk op gehoopt. We moesten eerst met onze auto naar Lourdes rijden van waaruit we onze rit zouden aanvangen. De rust had mij blijkbaar goed gedaan want mijn benen voelde veel beter aan. Er wachten ons enkel de Soulor en de Aubisque. Na een 15 km kwamen we aan de voet van de Soulor. Guy stond ons daar aal op te wachten. Even nog een plasje maken dacht ik. Dat was zonder de rest gerekend want blijkbaar was iedereen, op Geert na, al vertrokken. De klim moest nog beginnen of ik moest nog achtervolgen. Op dat moment vond ik dat niet zo leuk.
Erik en Kim hadden het in de mot en wachten mij en Geert op. Dylan had zich ook laten afzakken. Het moment was weer gekomen om tempo te maken. Het uitzicht dat ons gepresenteerd werd was adembenemend mooi. Dit was echt genieten. Dylan had blijkbaar een plan en ging versnellen. Dit was voor mij van het goede teveel. Ik nam mij voor om op mijn tempo naar boven te rijden. Kim kon het niet laten en pikte zijn wagentje aan dat van den Dylan, zelfmoord dacht ik bij mezelf. Even later zagen we dat Kim ook de rol bij Dylan moest lossen en dat was het sein voor Erik om naar Kim te rijden en mij achter te laten. Op een goede 3 km van de top kwam ik door niet sneller te rijden toch dichter bij Erik en Kim. Toen ik dan nog zag dat achter onze Soigneur zijne auto Dylan zich voor de grap had verstopt was voor mij het sein om even op de trappers te gaan staan. Ik kwam zo bij Kim en Erik. Zij hadden duidelijk hun krachten minder gedosseerd. Het moment was voor mij gekomen dacht ik. Als eerste boven komen op de Soulor (met dank aan Dylan) was voor mij toch wel een leuke gedachte.
Zo geschiede ook en een beetje later kwam Dylan achter de rug van Kim ook over de top. De rest volgde. Na het voeren van de lokale schapen (voor sommige geiten) reste ons nog een kleine afdaling en dan nog 7 km naar de top van de Aubisque. Zelfs heb ik wel al een aantal bergen opgereden maar wat ik daar zag was toch wel veruit het mooiste landschap.
Onze voorzitter wou toch ook zijn moment of glorie en was er zachtjes tussen uitgemuisd bij de eerste klim kilometers van de Aubisque. Ik had het in de smiezen en voelde me opeens zo goed dat ik er met de Kim ben naartoe ben gereden. De rest was nog aan het genieten en had het steekspel niet door. Samen met Kim en Guy zijn we zo over onze laatste col gereden. Iedereen kwam vlot boven. Dikke pluim voor Geert, Johan VK en Lieven die ondanks hun mindere trainingskilometers toch goed zijn boven geraakt.

Daarna nog een mooie afdaling naar Laruns, waar we hebben gegeten, en daarna terug naar Lourdes op een golvend parcours achterna gezeten door donkere onweerswolken.
Op het einde van de rit was het vat van de Lieven leeg en ben ik zoals een wegkapitein hoort te doen bij hem gebleven. Voor het goed en wel begon te regenen kwamen wij ook na een 120 km aan de wagen.




Zo was er weer een einde gekomen aan een onvergetelijke fietsvakantie. Het was een droom van mij om ooit eens in de Pyreneeën enkel mytische Tour cols te beklimmen.
Bij deze is dat dus gebeurd.
Hopelijk is volgend jaar iedereen weer even gemotiveerd om dit ergens te evenaren of zelfs te overtreffen. Deze groep is te uniek om dat niet te doen.

De wegkapitein

Johan

29 mei 2011: Laatste trainingsrit voor afreis naar de Pyreneeën

Vandaag stond onze laatste trainingsrit in Tilff op het programma. Door omstandigheden was er maar 3 man die aan deze rit konden deelnemen. Mei is elk jaar wel een lastige maand met allerlei comunnies of schoolfeesten. Dit jaar was het niet anders. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het met 3 niet zag zitten om zo ver ter rijden. Gelukkig hebben we tegenwoordig een aternatief met Bacwalde. Zij zijn ook in volle voorbereiding met hun trip naar de Vogezen en gingen naar Scherpenheuvel rijden. Een tocht van 125km, toch beter dat dan op onze alleen wat te gaan stoempen.

Kim en Erik waren direct akkoord. Ik heb dan Johan VK verwittigd aangezien hij enkel mee kon wanneer hij terug om 14u kon thuis zijn. Hij zag dat dadelijk zitten aangezien hij nog wat extra kilometers kon gebruiken.

Om 7u30 waren Kim, Erik, Johan VK en ondergetekende aan den Bacwalde waar nog 10 anderen klaar stonden. Mooi groep, ideaal om op de baan te rijden. Het was droog maar bewolkt en fris, iets wat we den laatste tijd niet meer gewend waren. Hopelijk geen voorbode van het weer dat ons te wachten staat in de Pyreneeën.

Er werd dus koers gezet richting aarschot. Het tempo was gezapig. Ideaal om er wat in te komen. Zelf had ik een zwaar weekend achter de rug met iets teveel alcohol. Dat deed zich serieus gevoelen op de eerste hellingen. Het was alsof ik mijn eerste rit maakte met wat hoogtemeters. Gelukkig kende ik de reden anders zou ik mij serieus zorgen moeten maken.
In Testelt werd halt gehouden voor de traditionele bokes.
Nadien werd er tegen een strak tempo (waar de wind ons fel parten speelde) richting Boechout gefietst. We werden enkel afgeremd door een paar lekke banden, en iemand van Bacwalde had last van enkel spaakbreuken. Na 4 gebroken spaken reste Dieter niet anders om het thuisfront te bellen voor een depannage.
Stipt om 13u waren we terug in Boechout. Johan kon zo op tijd in Schilde geraken.
De grote hoop ging nog ene pakken in de Calli.

Op die manier is er een einde gekomen aan onze voorbereiding. Nu kunnen we aan onze conditie niets meer veranderen. Het is wat het is.
Zelf heb ik echt genoten van al de ritten. De één al wat meer dan de andere. De ritten op verplaatsing waren wat mij betreft allemaal voltreffers. Het weer heeft daar zeker ook een rol in gespeeld.
Niet één keer hebben we een rit moet afgelasten vanwege het weer. Toch wel uitzonderlijk mij dunkt.
De opkomst was soms wat magertjes maar dat is eigenlijk wel logisch. Als je maar met 8 effectieve fietsers bent dan is het ook niet moeilijk.
Persoonlijk vind ik het daarom ideaal dat we met Bacwalde een alternatief hebben. Bijna iedereen heeft er eens met meegereden en heeft ervaren dat het ook een leuke groep is waar het sociale aspect ook heel belangrijk is. Het tempo wat die mannen rijden kan iedereen wel aan, ik denk dat Johan VK dit vandaag kan beamen.

Nu hopen we enkel nog op mooi weer voor volgende week. Ik ben er van overtuigd dat we dan weer een superleuke fietsvakantie tegemoet gaan.
"Tourmalet here we come"

Groetjes

Johan

Onze rit: