Vandaag stond onze laatste trainingsrit in Tilff op het programma. Door omstandigheden was er maar 3 man die aan deze rit konden deelnemen. Mei is elk jaar wel een lastige maand met allerlei comunnies of schoolfeesten. Dit jaar was het niet anders. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het met 3 niet zag zitten om zo ver ter rijden. Gelukkig hebben we tegenwoordig een aternatief met Bacwalde. Zij zijn ook in volle voorbereiding met hun trip naar de Vogezen en gingen naar Scherpenheuvel rijden. Een tocht van 125km, toch beter dat dan op onze alleen wat te gaan stoempen.
Kim en Erik waren direct akkoord. Ik heb dan Johan VK verwittigd aangezien hij enkel mee kon wanneer hij terug om 14u kon thuis zijn. Hij zag dat dadelijk zitten aangezien hij nog wat extra kilometers kon gebruiken.
Om 7u30 waren Kim, Erik, Johan VK en ondergetekende aan den Bacwalde waar nog 10 anderen klaar stonden. Mooi groep, ideaal om op de baan te rijden. Het was droog maar bewolkt en fris, iets wat we den laatste tijd niet meer gewend waren. Hopelijk geen voorbode van het weer dat ons te wachten staat in de Pyreneeën.
Er werd dus koers gezet richting aarschot. Het tempo was gezapig. Ideaal om er wat in te komen. Zelf had ik een zwaar weekend achter de rug met iets teveel alcohol. Dat deed zich serieus gevoelen op de eerste hellingen. Het was alsof ik mijn eerste rit maakte met wat hoogtemeters. Gelukkig kende ik de reden anders zou ik mij serieus zorgen moeten maken.
In Testelt werd halt gehouden voor de traditionele bokes.
Nadien werd er tegen een strak tempo (waar de wind ons fel parten speelde) richting Boechout gefietst. We werden enkel afgeremd door een paar lekke banden, en iemand van Bacwalde had last van enkel spaakbreuken. Na 4 gebroken spaken reste Dieter niet anders om het thuisfront te bellen voor een depannage.
Stipt om 13u waren we terug in Boechout. Johan kon zo op tijd in Schilde geraken.
De grote hoop ging nog ene pakken in de Calli.
Op die manier is er een einde gekomen aan onze voorbereiding. Nu kunnen we aan onze conditie niets meer veranderen. Het is wat het is.
Zelf heb ik echt genoten van al de ritten. De één al wat meer dan de andere. De ritten op verplaatsing waren wat mij betreft allemaal voltreffers. Het weer heeft daar zeker ook een rol in gespeeld.
Niet één keer hebben we een rit moet afgelasten vanwege het weer. Toch wel uitzonderlijk mij dunkt.
De opkomst was soms wat magertjes maar dat is eigenlijk wel logisch. Als je maar met 8 effectieve fietsers bent dan is het ook niet moeilijk.
Persoonlijk vind ik het daarom ideaal dat we met Bacwalde een alternatief hebben. Bijna iedereen heeft er eens met meegereden en heeft ervaren dat het ook een leuke groep is waar het sociale aspect ook heel belangrijk is. Het tempo wat die mannen rijden kan iedereen wel aan, ik denk dat Johan VK dit vandaag kan beamen.
Nu hopen we enkel nog op mooi weer voor volgende week. Ik ben er van overtuigd dat we dan weer een superleuke fietsvakantie tegemoet gaan.
"Tourmalet here we come"
Groetjes
Johan
Onze rit:
zondag 29 mei 2011
zondag 15 mei 2011
15 mei 2011: Plaatselijke rit in kempenland
Bikers,
Vandaag kwamen de Pointbikers blijkbaar in gespreide orde in actie. De wegkapitein koos voor een tocht van 150km naar Bierbeek met Bacwalde, Dylan had zaterdag een slordige 185km afgelegd, en de rest van de keurtroepen koos voor de Kempenlandroute.
Erik, Kim en ikzelf vertrokken bij de ping-ping om 08u00 en zetten koers naar Viersel waar we op de parking van 1 of andere brasserie rendez-vous hadden met de pompiers. Onderweg naar Viersel werden wij getrakteerd op een goede ouderwetse drache waardoor er 3 verzopen kiekens in Viersel aankwamen. Tot mijn verbazing stond onze president alleen op de parking. Blijkbaar hadden Johan en Lieven nen apres-mis in de sacristie gehad en dat was hun niet goed bevallen waardoor zij fofait moesten geven.
Dan maar met vier. Na enkele luttele kilometers viel er reeds een lekke band van Kim te noteren. Deze werd (een wolk CO2 niet te nagesproken) vakkundig vervangen. Nog geen 2 km verder was het weer van dat. Nog een platte band van pechvogel Kim. Na een tweede controle werd een stukje glas gedetecteerd en verwijderd, en wijle verder.
Wij bleven gespaard van verdere regenbuien en de Kempenlandroute werd tegen een strak tempo afgefietst. Het moet gezegd dat dit een zeer mooi en aangenaam parcours is en voor mij mag dit elk jaar in de kalender opgenomen worden.
In Viersel namen we afscheid van de voorzitter en werd er uitgefietst tot in Hove. Toch een goede 110km gereden en bijna droog thuisgekomen.
Geert
Onze rit:
zondag 8 mei 2011
7 mei 2011: Ardense hellingen
5 Pointbikers (Johan VK, Guy, Erik, Kim en ondergetekende) hadden zich ingeschreven voor deze rit samen te rijden met onze gastrijder Speedy.
Klokslag kwart na 8 reden we de parking van het sportcomplex van Aywaille op, een minuut later gevolgd door de mannen van Zoersel. Het weer was prachtig.
Veel moest er niet gepalaverd worden i.v.m. de kledij, gewoon kort shirt en korte broek.
Na verleden week werd er vooral aandacht geschonken aan onze dinkbussen, het waarom ben ik alweer vergeten.
Er viel toch een zekere spanning af te lezen op enkele gezichten.
Bij deze rit wordt je geconfronteerd met het feit of je conditie goed of slecht is.
Half negen werd het startsein gegeven. Van opwarmen was er geen sprake want na 800 m volgde de eerste helling van de dag: Côte de Kin. Volgens Zanibike een klim van 4,1 km met een gemiddelde van 5%. Vooral in het begin is deze helling lastig met enkel stukken van boven de 10%.
De trend was gezet. Zo zou het dus heel de dag zijn. Johan VK maakte zich al wat zorgen. Ook Kim voelde dadelijk dat hij het vandaag ging moeilijk krijgen op de lastige stukken. Hun voorbereiding was de laatste weken wat verstoord en de vrees was dat zich dat vandaag ging gevoelen.
De volgende kilometers ging het op en af. Enkel heel mooie afdalingen tot we aan de voet van de côte de Xhierfomont in Rahier. Een lastige klim van 3 km met een gemiddelde stijgingsgraad van 5,7%
Speedy had zijn tred gevonden en liep hier op zijn trappers alsof hij een brood ging kopen. Ik kon met op mijn eigen tempo mijn hartslag goed onder controle houden. De voortekenen van mijn conditie waren bevredigend. De rest volgde op korte afstand.
Van recupereren was geen sprake. Er volgde direct de de helling van L'Ancienne Barrière.
Hier speelde de wind ons wel parten. Iedereen op zijn eigen tempo naar boven. Ik had gezien dat Johan VK het hier lastig had en ben dan bij hem gebleven. Zo kon ik hem wat uit de wind zetten zodat hij zo weinig mogelijk krachten verspilde. Na een tijdje kwamen we zo bij onze voorzitter die blijkbaar nog niet zijn goede benen had gevonden. Op de top volgde er een snelle afdaling.
Nu reden we richtng Grand-Halleux. Daar lag de Côte de Wanne op ons te wachten. Voor mij persoonlijk een zeer lastige klim. Het goede ritme vinden is voor mij hier uitgesloten.
Met goede moed begonnen we aan de klim. Het begin van de klim viel nog mee voor mij maar na de korte afdaling moest ik op het steile stuk zoeken naar de juiste versnelling. Bij stukken van boven de 10% heb ik het altijd moeilijk. Ik was blijkbaar niet de enige.
Boven gekomen stond de Speedy al enige tijd te wachten. Daarna volgde Erik, Kim, Guy en Johan VK.
We namen even de tijd om iets te eten. We waren immers halweg en het klimmen was nog niet gedaan. Daarna een spectaculaire afdaling naar Stavelot. Volgens bepaalde bronnen heeft onze kim daar wel wat geluk gehad. Hij had blijkbaar een diepe put niet kunnen ontwijken maar met zijn technische bagage heeft hij er blijkbaar over gejumpt. Knap staaltje van stuurvaarderskunst.
In Stavelot werd er in een benzinestation nog de nodige drank verzameld.
Daar wachte ons immer de lastige klim naar Amermont. Ook zo'n rotzak met een stuk van 16%. Het vat van Johan VK was hier duidelijk leeg. We motiveerde hem om toch om nog over de Côte du Rosier te rijden om vandaar rechtstreeks naar de auto te rijden.
De Rosier is een heel mooie klim. Het is een geleidelijke klim van steeds ongeveer 6% en dit 4 km lang. Het is ook onze waardemeter. Al we hier rond de 16km/h naar boven kunnen rijden dan weten we dat de conditie goed is. Ik had me dan ook voorgenomen om deze snelheid aan te houden. Het lukte me dan ook vrij aardig. Heb me hierbij ook geen enkele keer moeten voor forceren. Op 400m van de top zag ik Speedy terug naar beneden rijden (volgens hem om dikke benen tijdens het wachten te voorkomen) en zag ik ook Kim en Erik terug bij mij komen. Kim had blijkbaar bij de laatste km alles uit zijn kast gereden om het gat te dichten. De Kim mag dan de maand April niet met ons hebben meegereden maar stil gezeten heeft hij zeker niet. Knap gedaan. Later kwam ook Guy boven en nog iets later Johan die volledig choco was.
Er wachte ons nog 1 klim (2 misschien), nl de Côte de la Vecquee.
Johan VK beslot om deze klim rechts te laten liggen. Het laatste restje energie werd nu aangesproken voor deze 6 km lang klim (volgens mij maar 4 km). Het ging bij mij nog goed, maar bij een zoveelste versnelling van de Speedy moest ik er weer af. Geen schande want hij is nu eenmaal buiten categorie. Ik begon wel meer en meer last te krijgen van een lichte verrekking aan mijn rechter bil. Vooral zittend speelde het mij parten. Daar heb ik voor mijzelf besloten om toch niet de Redoute op te rijden om zo erger te voorkomen.
Ondanks dat had ik het gevoel dat ik nog vrij goed zat. Op de top was het nu enkel naar beneden rijden. Op de grote baan naar Remouschamps werden er toch snelheden van boven de 60km/h genoteerd dit ondanksde felle tegenwind.
Buiten de Speedy waren er geen liefhebbers om de La Redoute te bestrijden. Iederen had zijn portie wel gehad. Aangekomen aan de auto was het nog even wachten op Johan VK. Ook hij bereikte met zijne nieuwe garmin de aankomst.
Het was hoe dan ook weer een geweldige rit. Iederen weet nu wat hij de komende 3 weken nog moet doen. In ieder geval zie ik er alvast naar uit.
Voor de conditie kunnen we zelf zorgen enkel het weer hebben we niet in de hand.
Als dit ook meevalt dan wordt dit zeker weer een onvergetelijke vakantie.
Tot binnenkort.
Johan
Onze rit
zondag 1 mei 2011
30 april 2011: Spontin - Spontin
Dagje Spontin,
Spontin een plaatsje in de Waalse gemeente Yvoir ( Prov Namen ). Voorzien van een wereldbekend riviertje de Bocq en een kasteel. Blijkbaar hebben ze daar ook een station aan spoorlijn 128. Voor de rest staan er huizen aan de linker kant …. Maar volgens mij boeit dat niet. We zijn gewoon gekomen om te fietsen.
Klokslag 6.50u stond onze wegkapitein samen met de Speedy al voor mijn deur, ik had voor alle zekerheid alles al buiten klaar gezet om geen tijd te verliezen ( tijd verliezen is tijdens de rit sneller rijden ) Terwijl ik de deur nog in mijn hand had stond mijn veloke al op het rek. Ondertussen was de Geert ook al aangekomen bij den Dylan, ook inladen en wegwezen naar de carpoolparking in Kontich waar onze voorzitter ons stond op te wachten met zijne nieve caldic-mobiel. Chique spel. Ik ben maar met onze voorzitter meegereden, alleen is maar alleen. Na wat te lullen komen we der achter dat we redelijk essentiële dingen vergeten zijn. Onze Guy zijn madam was weer iets te ijverig geweest en de bussen MET sportdrank uitgewassen, Erik had gewoon GEEN drinkbussen bij. Al goe dat onze wegkapitein alles 3 dubbel bij heeft. Dus was het nog enkel drank te vinden. Niet ver van onze vaste parkeerplaats in Spontin is er lief klein winkeltje met een ferm madam, ge zou voor minder uw drinken vergeten.
Onzen trip begint eigenlijk met ne valse start. Halverwege den eerste klim komt onze wegkapitein er achter dat hij zijn DRINKBUSSEN vergeten is in zijnen auto. Dus terug.
Op een fantastisch parcours bij onwaarschijnlijk goed weer is er toch weer stevig gereden. Enkele hellingen zijn mij bijgebleven. Eentje van 5 % (hoelang weet ik al niet mee) met den Dylan op kop tegen dik 16 km per uur.
Strafste van de dag was een licht oplopende straat van 5 km lang met gem. stijging van 2.6% met de laatste 700 m 5 % en tegen 30 km/uur !!
Opmerkelijkste moment was rond km 90. Den Dylan moest er gewoon af !!!! Zijn eigen tegengekomen. Den tol van oud te worden. Voelde alle energie uit zijn frêle lichaam lopen. Aangrijpend moment. Achteraf hoorden we de reden van zijn dipje > te weinig water. Hij zal dat allemaal nog wel leren met nog ouder te worden.
Als de speedy vraagt hoeveel km nog en zich op zijn gemak zet, weet een doorwinterde Pointbiker hoe laat het is. Schakelen, een goed wiel zoeken en onder in de beugels hangen en trappen tot het juist niet zwart wordt voor uw ogen. Hebben we geprobeerd maar de allerlaatste klim was er te veel aan. Dikke benen en ik werd gewoon ter plaatse gelaten. Er kwam maar 1 ding in mij op. Bij het boven komen de bordjes Spontin zoeken en volgen, deze leiden u gewoon naar de auto. Daar aangekomen stonden de heren zich al vrolijk om te kleden. Met de traditionele vraag ‘ waar zatte gij nu ?‘’
Enkele minuutjes later was onze equipe compleet en konden de straffe verhalen boven komen.
Gasten het was weer een fantastische dag, allemaal zeer straf gereden.
Voor zij die er weer niet bij waren………………………………… ;)
Dank aan den Dylan om het verslag te mogen schrijven.(“ Nu dat ge is in form bent en wa mee vanvoor rijdt mag je het verslag maken.”) waarvoor dank.
Meer als de helft van de wereld bestaat uit water, maar toch slagen een stelletje koers- vergeetkiekens ( Erik, Guy, Dylan, Johan ) er niet in om er gebruik van te maken.
Heren tot de volgende.
Erik
Onze rit:
Abonneren op:
Reacties (Atom)