Vandaag was het weer zover. Eindelijk het moment om aan onze voorbereiding te beginnen voor de Vogezen in juni.
Velen onder ons keken er toch naar uit. Door de winterprik van de laatste weken hadden de meesten onder ons niet veel kunnen fietsen.
Het is ondertussen een traditie geworden dat de opningsrit vertrekt in de kempen. Ook dit jaar werd er niet van afgeweken en speelden Diane en Johan weer gastheer om in Schilde te vertrekken. Dit is ook de rit waar we bijna steeds voltallig zijn. Ook dit jaar konden we 9 Pointbikers op het aanwezigheidsblad optekenen, enkel Lieven en Jan ontbraken.
Om klokslag 8u30 werd er verzamelen geblazen. Eén voor één kwam iedereen toe. In de garage stond er voor iedereen een stoel klaar om ons om te kleden. Het leek wel het begin van een wegkoers voor de amateurs.
Na een kwartiertje stond iedereen klaar voor de gebruikelijke foto. Ineens merkte we op dat onze voorzitter er nog niet was. Hij ging nochtans van Halle met de fiets komen. Telefonisch contact gezocht, geen antwoord, vreemd. Er stond niets anders op dan een foto te nemen zonder onze voorzitter en zonder hem te vertrekken. Bij het uitrijden van de straat kwam hij er toch nog aan, van geen kwaad bewust. Hij dacht dat het om 9u verzamelen was, tja!
Uiteindelijk dus toch vertrokken voor een rit van 85km die ons langs Zandhoven, Vorselaar, Lille, Merksplas en zo terug naar Schilde ging brengen.
Het weer was perfect voor de tijd van het jaar, niet al teveel wind, droog en niet te koud. Meer moet ne mens niet hebben hé. Het probleem bij het maken van ritten in de kempen is de vele onverharde wegen die er zijn.
En ook dit jaar was het weer van dat. In Pulle was er weer een modderige zandstrook. We kwamen er zelfs een auto tegen die was vastgereden. Hulp konden we niet bieden want wij hadden al problemen genoeg om recht te blijven. Als toemaatje reed Erik er nog lek met zijn mountainbike. Een beetje later waren we weg hoopend dat er nu geen zandstroken ons pad zouden kruisen. Dat was verkeerd gedacht. In Lille was het weer van datum. En niet zo maar eventjes 100m. We reden veel mountainbikers voorbij en die keken maar wat raar om daar mannen met ne koersvelo tegen te komen. Na enkel kilometers kwamen we gelukkig terug op asfalt en konden we terug wat tempo maken. De wind was wel wat komen opzetten en de lucht werd steeds dreigender. Tijd om eens lek te rijden, dacht Mark.
Normaal duurt het herstellen van een lekke een vijftal minuten, deze keer zijn we wel meer dan kwartier kwijtgespeeld. Ik heb het op een afstand gade geslagen maar het had blijkbaar te maken met iets te grote binnenbanden.
Ondertussen was het al een stuk over 11u en met nog meer dan 40 km te rijden zou ons Diane wel eens lang op ons moeten wachten. Neem daar nog de sneeuw die uit de lucht viel en de keuze om over te schakelen op plan B was snel gemaakt. Zonder al teveel omwegen naar Schilde rijden was de boodschap. Achteraf voor sommige geen al te slecht idee.
Na 65km kwamen we terug aan onze bestemming. Minder dan wat we in gedachte hadden maar dat kon de pret niet drukken.
Na een overheerlijke soep en drank hadden we weer de smaak te pakken om er weer vol voor te gaan dit jaar.
Nogmaals nen dikke merci aan ons Diane en Johan voor de gastvrijheid.
Tot de volgende!
Johan
