7 mei 2011: Ardense hellingen

Vandaag stond onze jaarlijkse koniginnenrit op het programma. Een rit die bij de meeste in het begin van onze voorbereiding wordt aangekruist. Dit vooraal omdat er toch een goede 2000 hoogtemeters moeten overwonnen worden. De ideale voorbereiding zo kort voor het vertrek van onze fietsvakantie.

5 Pointbikers (Johan VK, Guy, Erik, Kim en ondergetekende) hadden zich ingeschreven voor deze rit samen te rijden met onze gastrijder Speedy.

Klokslag kwart na 8 reden we de parking van het sportcomplex van Aywaille op, een minuut later gevolgd door de mannen van Zoersel. Het weer was prachtig.
Veel moest er niet gepalaverd worden i.v.m. de kledij, gewoon kort shirt en korte broek.
Na verleden week werd er vooral aandacht geschonken aan onze dinkbussen, het waarom ben ik alweer vergeten.
Er viel toch een zekere spanning af te lezen op enkele gezichten.
Bij deze rit wordt je geconfronteerd met het feit of je conditie goed of slecht is.

Half negen werd het startsein gegeven. Van opwarmen was er geen sprake want na 800 m volgde de eerste helling van de dag: Côte de Kin. Volgens Zanibike een klim van 4,1 km met een gemiddelde van 5%. Vooral in het begin is deze helling lastig met enkel stukken van  boven de 10%.
De trend was gezet. Zo zou het dus heel de dag zijn. Johan VK maakte zich al wat zorgen. Ook Kim voelde dadelijk dat hij het vandaag ging moeilijk krijgen op de lastige stukken. Hun voorbereiding was de laatste weken wat verstoord en de vrees was dat zich dat vandaag ging gevoelen.
De volgende kilometers ging het op en af. Enkel heel mooie afdalingen tot we aan de voet van de côte de Xhierfomont in Rahier. Een lastige klim van 3 km met een gemiddelde stijgingsgraad van 5,7%

Speedy had zijn tred gevonden en liep hier op zijn trappers alsof hij een brood ging kopen. Ik kon met op mijn eigen tempo mijn hartslag goed onder controle houden. De voortekenen van mijn conditie waren bevredigend. De rest volgde op korte afstand.
Van recupereren was geen sprake. Er volgde direct de de helling van L'Ancienne Barrière.

Hier speelde de wind ons wel parten. Iedereen op zijn eigen tempo naar boven. Ik had gezien dat Johan VK het hier lastig had en ben dan bij hem gebleven. Zo kon ik hem wat uit de wind zetten zodat hij zo weinig mogelijk krachten verspilde. Na een tijdje kwamen we zo bij onze voorzitter die blijkbaar nog niet zijn goede benen had gevonden. Op de top volgde er een snelle afdaling.
Nu reden we richtng Grand-Halleux. Daar lag de Côte de Wanne op ons te wachten. Voor mij persoonlijk een zeer lastige klim. Het goede ritme vinden is voor mij hier uitgesloten.
Met goede moed begonnen we aan de klim. Het begin van de klim viel nog mee voor mij maar na de korte afdaling moest ik op het steile stuk zoeken naar de juiste versnelling. Bij stukken van boven de 10% heb ik het altijd moeilijk. Ik was blijkbaar niet de enige.
Boven gekomen stond de Speedy al enige tijd te wachten. Daarna volgde Erik, Kim, Guy en Johan VK.
We namen even de tijd om iets te eten. We waren immers halweg en het klimmen was nog niet gedaan. Daarna een spectaculaire afdaling naar Stavelot. Volgens bepaalde bronnen heeft onze kim daar wel wat geluk gehad. Hij had blijkbaar een diepe put niet kunnen ontwijken maar met zijn technische bagage heeft hij er blijkbaar over gejumpt. Knap staaltje van stuurvaarderskunst.
In Stavelot werd er in een benzinestation nog de nodige drank verzameld.
Daar wachte ons immer de lastige klim naar Amermont. Ook zo'n rotzak met een stuk van 16%. Het vat van Johan VK was hier duidelijk leeg. We motiveerde hem om toch om nog over de Côte du Rosier te rijden om vandaar rechtstreeks naar de auto te rijden.

De Rosier is een heel mooie klim. Het is een geleidelijke klim van steeds ongeveer 6% en dit 4 km lang. Het is ook onze waardemeter. Al we hier rond de 16km/h naar boven kunnen rijden dan weten we dat de conditie goed is. Ik had me dan ook voorgenomen om deze snelheid aan te houden. Het lukte me dan ook vrij aardig. Heb me hierbij ook geen enkele keer moeten voor forceren. Op 400m van de top zag ik Speedy terug naar beneden rijden (volgens hem om dikke benen tijdens het wachten te voorkomen) en zag ik ook Kim en Erik terug bij mij komen. Kim had blijkbaar bij de laatste km alles uit zijn kast gereden om het gat te dichten. De Kim mag dan de maand April niet met ons hebben meegereden maar stil gezeten heeft hij zeker niet. Knap gedaan. Later kwam ook Guy boven en nog iets later Johan die volledig choco was.
Er wachte ons nog 1 klim (2 misschien), nl de Côte de la Vecquee.

Johan VK beslot om deze klim rechts te laten liggen. Het laatste restje energie werd nu aangesproken voor deze 6 km lang klim (volgens mij maar 4  km). Het ging bij mij nog goed, maar bij een zoveelste versnelling van de Speedy moest ik er weer af. Geen schande want hij is nu eenmaal buiten categorie. Ik begon wel meer en meer last te krijgen van een lichte verrekking aan mijn rechter bil. Vooral zittend speelde het mij parten. Daar heb ik voor mijzelf besloten om toch niet de Redoute op te rijden om zo erger te voorkomen.
Ondanks dat had ik het gevoel dat ik nog vrij goed zat. Op de top was het nu enkel naar beneden rijden. Op de grote baan naar Remouschamps werden er toch snelheden van boven de 60km/h genoteerd dit ondanksde felle tegenwind.
Buiten de Speedy waren er geen liefhebbers om de La Redoute te bestrijden. Iederen had zijn portie wel gehad. Aangekomen aan de auto was het nog even wachten op Johan VK. Ook hij bereikte met zijne nieuwe garmin de aankomst.
Het was hoe dan ook weer een geweldige rit. Iederen weet nu wat hij de komende 3 weken nog moet doen. In ieder geval zie ik er alvast naar uit.
Voor de conditie kunnen we zelf zorgen enkel het weer hebben we niet in de hand.
Als dit ook meevalt dan wordt dit zeker weer een onvergetelijke vakantie.

Tot binnenkort.

Johan

Onze rit