zondag 28 maart 2010

28 Maart 2010: E3 prijs voor wielertoeristen


Vandaag stond daags na de profs onze E3 prijs op het programma.
Wel 9 Pointbikers en één gastrijder (Tom) stonden aan de start voor een toch wel zware fietstocht, zeker zo vroeg op het seizoen.
Enkel Lieven (geen ochtendmens) en Jan (in de lappenmand) ontbraken op het appel. Het is ooit anders geweest.
Johan VK had eindelijk zijne nieuwe Pinarello Dogma, en het moet gezegd, 50 jaar worden heeft blijkbaar zijn voordelen. Knap machien.
Iets voor half 9 zaten we op onze fiets. Bij droog weer vertrokken we voor de volledige afstand van 133 km (Mark ging voor de 83 km want hij had in de namiddag nog andere verplichtingen) en 11 hellingen waaronder o.a. La Houppe, Eikenberg, Taaienberg, Patersberg, Oude Kwaremont en Kluisberg.
Niet van de poes dus, dosseren was de boodschap.
De eerste 2 hellingen werden door iedereen gezwind genomen. De break op 50 km was voor sommige toch al welkom. Het 2de deel beloofde zwaar te worden door de opeenvolging van hellingen en dus minder recuperatie mogelijkheden. Dylan en Kim etalleerde op de hellingen hun goede conditie. Ikzelf had me voorgenomen om mijn hartslag te volgen en deed het dus iets rustiger aan. Onze gastrijder Tom kan ook een stukske fietsen en was steeds in de voorste gelederen te vinden. Onze Erik was goed uitgeslapen en dat was aan zijn stijgende conditiepeil te zien. Onze voorzitter is een diesel maar ook hij nam zonder al teveel problemen de hellingen. Voor Etienne, Geert en Johan VK ging het wat moeilijker en daar begon de verzuring zijn tol te eisen.
Op de Taaienberg schoot de kramp in de bovenbenen van Johan VK. Afstappen en te voet naar boven dus.
Dat beloofde niet veel goeds om zo naar de Patersberg te rijden.
Deze scherprechter in de Ronde van Vlaanderen liet ook hier van zich spreken.
Geert, Etienne, Guy en Johan VK stonden hier te voet . Bij Johan VK was het volledig op.
Van verder rijden was geen sprake meer.
Samen met onze voorzitter (met GPS) reden zij in rechte lijn richting Harelbeke.
Toen waren we nog met 6 en na 100km kwamen we aan bij de deugddoende bevoorrading.
Iedereen zat door zijn beste krachten heen dus dat werden nog 35 lastige kilometers.
Vlak na de pauze reed onze ondervoorzitter nog lek. Dat euvel was echter snel verholpen en daarna reden we met de wind op onze neus richting Harelbeke.
Het nemen van enkele powerbars, boosters en gels konden onze Etienne er niet meer bovenop krijgen. Samen met Geert reden zij op hun eigen tempo de laatste 30 km.
Iedereen was blij om na 135km, moe maar voldaan, de eindstreep te bereiken.
Guy en Johan VK zaten daar reeds op ons te wachten. Zij hadden er 120 km opzitten. Knap van het doorzettingsvermogen van deze laatste.
Na vandaag weten we toch hoe het geteld is met onze conditie. Niet slecht me dunkt!
We hebben nog 9 weken om er verder aan te werken.

De wegkapitein

Op volgende link kan je onze rit bekijken: http://connect.garmin.com/activity/28264690

4 opmerkingen:

  1. Mijn haar is nog niet droog of ons verslag staat er al op. De Johan is even snel met zijn vingers als met zijn benen. Was inderdaad een zeer fijne rit. Fameus zwaar. De form was al iets beter dan de vorige weken. Nu kunnen volgen met de kopgroep tot aan de streep. Kim merci om mij op het einde terug bij de groep te brengen. Het kopwerk heb ik bewust aan mij laten voorbij gaan,later dat de form er is zal ik dat wel goe maken ;)
    Allemaal nog nen goede recup en tot de zaterdag !

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Afzien mag dan wel tijdelijk zijn; het kan soms lang duren! En ook met een goe machien moet de conditie der zijn...
    De Taaienberg heeft mij finaal den das omgedaan. Zo'n krampen heb ik nog nooit gehad. Nogmaals bedankt Guy om mij om sleeptouw te nemen.
    En toch vond ik het een mooie toer - trainen dus maar!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heel aangename rit, en blijkbaar hebben we veel geluk gehad met het weer (in A'pen heeft het even gegoten).
    Op zo'n parcours met korte, steile, onstuimige hellingen, is het heel moeilijk om te doseren en in groep naar boven te rijden, maar ik heb al wel kunnen zien dat iedereen tijdens de voorbije jaren sterker geworden is, dus op de Ardense hellingen en in de Alpen gaat dat zeker beter lukken. Ikzelf heb mij nog nooit zo goed gevoeld op die klimmetjes, maar door tijdens de tweede helft regelmatig tegen de wind in op kop te rijden, was naar het einde toe het vat wel af. "Oep is oep" begint stilaan mijn lijfspreuk te worden.
    Een eigenaardig verhaal. Toen ik na de Patersberg met de Kim en den Tom langs de kant van de weg aan het wachten was, merkte ik in de verte opeens iemand op met een tenue die heel sterk op de onze leek en net aan het instappen was in z'n auto. Mijn eerste verwarde reactie was: "Dat is toevallig, dat die kleuren exact dezelfde zijn als de onzen." Bleek dat achteraf de Marc te zijn die op één of andere manier zijn auto daar geparkeerd had en net zijn rit eindigde. Dat vraagt om een verklaring, want mijn hoofd doet pijn, telkens ik daar de logica van probeer te begrijpen...:-)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Om deze logica te begrijpen is een beetje uitleg nodig van onze Marc. Gisteren vertelde hij mij dat hij op het parcours van de 60 km was terechtgekomen door verkeerde info van een seingever. Dus kwam hij zeer snel aan met te weinig kilometers in de benen. Dus heeft Marc zijn wagen geparkeerd aan de voet van de kwaremont om daar nog een plaatselijke toer te rijden om uiteindelijk op een dikke 84 km uit te komen. Toeval was dat hij inderdaad zijn wagen 200 meter verder had geparkeerd van de plaats waar wij aan het wachten waren. En Dylan heeft hem gespot, knap opmerkings vermogen na toch 95 km in de benen.
    Ik heb me gisteren weer eens goed kunnen uitleven in de vlaamse ardennen, korte hellingen liggen me wel. Voor het grotere werk (langere hellingen) moeten we nog afwachten. De sterke demmarages van Dylan en Tom maakten indruk, maar gaf wel een kick (en pijn) om te volgen. Onze wegkapitein pakte het slimmer aan door zijn hartslag te volgen, maar binnenkort zal hij daar de pluimen van plukken en is hij vooraan te vinden. Dit was al zo in de laatste kilometers als hij zijn duivels ontbond tegen de wind in. Sterk staaltje karakter van Erik, bijna de moed opgegeven en toch op karakter bij de eerste 4 mee binnengekomen. Knap werk! en graag gedaan!

    BeantwoordenVerwijderen